Afscheid nemen bestaat niet

Hebben we het liedje in ons hoofd? Goedzo, ik ook. Afscheid nemen bestaat wel trouwens en op veel verschillende manieren. Onlangs heb ik een heel moeilijk afscheid moeten nemen, een die je liever niet doet. Vaak betekend een afscheid ook het begin van iets nieuws, een ontdekkingstocht in een heel nieuwe wereld. Ik neem jullie mee in de wereld van het vaarwel en hallo zeggen, en vooral het proberen er eventjes bij stil te blijven staan als we dat doen.

Het afscheid van de borst, fles, speen en luier. Voor jou niet echt heel noemenswaardig (misschien op het moment zelf, maar dat weten we allemaal niet meer) voor je moeder wat meer. Het begin van op je eigen benen staan (letterlijk) en een beetje voor jezelf beginnen te zorgen.

Het afscheid van het thuis zitten bij mama of papa als je naar school moet gaan. Wie weet er nog zijn eerste schooldag op de kleuterschool? Nee, ik ook niet. Mijn moeder kennende vond ze dit vast moeilijk om te doen. Het afscheid van groep acht. Waar je dan met zijn allen staat te janken terwijl je de meeste niet eens aardig vond en met sommige nog door gaat naar de middelbare school. Ook het afscheid van een onbezorgde schooltijd en het “spelen” op het schoolplein. Het begin van de echte grote school. Dat immense gebouw met zijn duizenden trappen en kinderen die meters boven je uit steken.Het afscheid van de middelbare school, waarbij je echte trots ziet op het gezicht van je ouders als je het diploma krijgt.

Het afscheid van je gezonde lever en longen als je de eerste keer op stap gaat met je eerste echte drankje (die sneeuwwitjes die je van je opa kreeg met carnaval telde toch niet echt mee) en je eerste sigaretje. Je “ontgroening” bij de eerste keer zoenen met je eerste echte vriendje (daar gaat je onschuld) en de eerste keer boven de toiletpot hangen omdat je de drankjes eigenlijk helemaal niet kan verdragen. Maar wat voelde we ons groot toen we daar met onze breezertjes en pisang-jus in onze handen stonden. Helemaal vrij, alles kon en niemand hield ons tegen.

Het afscheid van je ouderlijk huis wat je ouders vast meer doet dan bij jou. Voor jou betekend dit een wereld van vrijheid en ontdekken. Voornamelijk ontdekken dat afwassen een dagelijkse bezigheid is en dat de was niet vanzelf schoon wordt. Ook dat boodschappen duur zijn en rekeningen betalen stommer is dan je verwacht. Afscheid nemen van je zuurverdiende centjes aan de boodschapjes en rekeningen. Afscheid nemen van je studie (op veel te late leeftijd) en beginnen aan het “echte” leven. Dat begin is ook gewoon leuk. Je eigen weg proberen te vinden in de jungle van het solliciteren en bedrijfsleven. Af en toe eventjes stil staan en bedenken hoeveel je al hebt bereikt. Dat helpt echt enorm.

Afscheid nemen van je lichaam en leven zoals je het kon als dat tweede streepje blauw wordt. Dat is meteen ook afscheid nemen van de sigaretten, alcohol en bijna al het lekkere eten. Ook afscheid nemen van je privacy (lekker met de benen wijd voor alle doktoren en stagiairs in het ziekenhuis) en onbezorgd door het leven gaan. Vanaf dan ga je je constant zorgen maken en dat stopt nooit meer. Het begin van het ouder zijn, van moeder of vader zijn en voor iemand te mogen zorgen. Hoeveel vreugde dat dat met zich mee brengt is eigenlijk niet te omschrijven.

Afscheid nemen van een relatie (maar stiekem ook blij zijn dat het voorbij is) en beginnen aan een nieuw vrijgezellen bestaan. Afscheid nemen van dat vrijgezellen bestaan als je weer aan een nieuwe relatie begint.

Afscheid nemen van je huis als je op vakantie gaat of als je gaat verhuizen, of afscheid nemen van je vakantie als je weer terug reist richting huis. Of van je meubels als je nieuwe krijgt en het grote hoogglans witte monster eindelijk na jaren je huis uit is. Bij het laatste heb ik misschien wel eventjes letterlijk een klein vreugde dansje gedaan.

Afscheid nemen van huisdieren of erger nog familie leden en dan verder moeten gaan zonder hun. Eigenlijk is dit de ergste en de echte. Dit is het enige waarvoor je geen nieuw begint hebt. Het is er wel, maar we willen het gewoon niet. Hoewel ieder ander begin ook een klein lichtpuntje had, is dat er nu niet te vinden. Misschien over een paar jaar, maar nu nog niet.

Er zijn veel verschillende manieren van afscheid nemen, veel meer dan ik hier nu eventjes heb neer gezet. Eigenlijk bij ieder nieuw begin is er wel het eind van iets anders en daar moeten we soms ook eventjes bij stil staan. Afsluiting is iets waar je toch aan moet geloven en als je het niet doet blijft het zich opstapelen tot die emmer een keertje overloopt. Het maar door blijven gaan lijkt handig op het moment zelf, maar op de lange termijn is het dat toch zeker niet. Maar wat zijn we daar toch goed in. Gewoon door blijven gaan zonder eventjes in het moment te blijven hangen. Probeer het toch maar eventjes te doen. Ook al regent het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.