Welkom

Welkom op mijn blog! Ik schrijf hier over alles wat je als mama EN als vrouw interessant kunt vinden. Dit varieert van tips bij het opvoeden van je kinderen, mamalifestyle blogs, problemen die je kunt tegen komen, leuke dingen om te doen met je kids of als vrouw met bijvoorbeeld je partner, vriendinnen of alleen en dat alles gemengd met persoonlijke verhalen en ervaringen.

Met 4 kinderen van 3 partners en een hoop mee te hebben gemaakt tussendoor kan ik ondertussen wel zeggen van mijzelf dat ik wel genoeg ervaring heb opgebouwd om over het een of andere te gaan schrijven. Aangezien ik veel te ambitieus ben en mijn blog goed ontvangen wordt heb ik besloten een nieuw doel voor mijzelf te gaan stellen. het schrijven van een boek. Het zal een boek worden vol met recepten, persoonlijke verhalen, tips, trics en alles wat je dan ook maar leuk zou kunnen vinden. Alles van luiers tot cocktails dus. In mijn blogs neem ik je mee van de eerste letter die ik typ totdat ik mijn boek daadwerkelijk in handen ga krijgen. Iets waar ik zeker van ben dat dit gaat lukken.

Mijn avontuur start op 1 mei 2020 en is nog lang niet voorbij. Wil je mijn hele avontuur meemaken? Op mijn Instagram neem ik mee voor een kijkje in mijn leven. Hoe ik mijn gezin, mentale en fysieke “mankementen” en mijn nieuwe doel ga combineren tot een succes. Vergeet mij dus zeker niet te volgen via social media om niets te hoeven missen.
Ben je meer een blog only persoon, ook dan kan, druk vooral op die volg knop, meld je e-mail aan en krijg mijn blogs direct in je mailbox op het moment dat ik ze plaats. Zo kun jij ze altijd als eerste lezen en weet je precies waar mijn volgers over praten.

Facebook: @mamamocktails
Insta: @tussenluiersencocktails
E-mail: anouk.werts@hotmail.com

Wil je in contact komen met mij over mijn artikelen, samenwerking of wil jij juist dat ik jouw artikel/plek review stuur mij dan zeker een mailtje. Ik sta zeker open voor nieuwe avonturen.

Veel liefs,
Anouk!

14 jaar mama

14 jaar geleden werd ik voor de eerste mama. Na een zware zwangerschap en een bevalling waar ik niet geheel zonder scheuren (of totaalruptuur) uit kwam was ze daar dan. Mijn wondertje dat ik Joni noemde. Genoemd naar Joni Mitchell, gewoon omdat ik de naam leuk vond na hem gehoord te hebben in Love actually. Haar tweede naam Mathilda (naar mijn oma) werd afgewezen door haar vader, maar in mijn gedachtes hoort die er nog steeds gewoon bij.

Ik was 22 toen ik voor de eerste keer moeder werd. Veel te jong en veel te onbezonnen. Ik wilde reizen, op stap gaan en was mijn wilde haren nog lang niet kwijt. Toch moest ik ineens voor dit kleine bundeltje gaan zorgen. Een verandering waar ik best lang de nodige inwendige struggles mee heb gehad. Haar vader en ik woonde nog niet heel lang samen. Het bracht een druk met zich op de relatie. Mijn leven was in een slag compleet op zijn kop gezet, iets wat hij niet hoefde te doen. Beide te jong, te onervaren en met compleet tegenoverstaande ideeën over hoe wij ons nieuwe gezin vorm zouden geven. Na nog geen jaar gingen wij dan ook uit elkaar. Het precieze hoe en wat ga ik hier niet vertellen. Dat heeft geen enkele toevoeging. Ieder verhaal heeft 2 kanten en hebben we beide die tijd verschillend ervaren. We verschilde gewoon te veel. Wellicht zonder kind was dit uiteindelijk ook gebeurd, maar goed, we hadden nu eenmaal een dochter.

Ze was een baby die niet hield van slapen. Het duurde 2 maanden voordat ze door had dat de nacht tijd was om te slapen. Nacht na nacht lag ik met haar op de bank. Ze was enkel stil als ik haar vast hield en huilde als ik haar neer legde. Na een aantal maanden kwam daar gelukkig wel verandering in. Na mijn bevalling moest ik lang herstellen. Ik had een totaalruptuur waarbij ik van gaatje tot gaatje was ingescheurd en zelfs mijn baarmoeder moest worden gehecht na de bevalling. Ik moest onder narcose worden gehecht en had maar liefst 36 hechtingen in mijn onderkant. Iets waar ik jaren last van heb gehad (tot de bevalling van Zoey zelfs). De veranderingen die uit het niets kwamen, de bevalling, de onderlinge strijd met mijn vriend, het zorgde allemaal voor een postnatale depressie. Ik was niet gelukkig en voelde me eenzaam en alleen. Ik at slecht en soms dagen niet, gewoon omdat ik dacht dat dit het enigste was waar ik nog enigszins controle over had. Tijdens de zwangerschap was ik 25 Kilo aangekomen en de maanden erna zijn er maar liefst 30 Kilo vanaf gegaan.

Nadat we uit elkaar zijn gegaan woonde Joni en ik een tijdje bij mijn moeder. Met zijn twee voelde ik mij voor het eerst sinds lange tijd gelukkig. Ik ging vaak met haar naar het park wat ze geweldig vond en we knuffelde veel met zijn twee. Voordat ik Joni kreeg zat ik ontzettend met mijzelf in de knoei. Ik dronk veel te veel, had geen plan en ik denk dat als ik niet zwanger was geweest het ook nooit had gered. In de tijd bij mijn moeder kreeg ik weer hoop. Zij heeft mij gered, daar ben ik van overtuigt.

Joni was een vrolijk kind. Ze babbelde wat af. Hele verhalen tegen alles en iedereen. Altijd van die grappige uitspraken waar we met zijn allen dubbel om lagen. Haar zusjes Zoey en Lily vond ze interessant, maar was toch liever in haar eigen wereldje aan het spelen. Lezen en voorgelezen worden waren een van haar lievelingsbezigheden. Net als puzzels maken. Ze kon zo makkelijk allerlei lastige puzzels maken. Na het een keer gedaan te hebben kon ze ze makkelijk nogmaals doen zonder na te hoeven denken. Liedjes zingen voor de camera en aandacht krijgen vond ze ook helemaal leuk. Tegen haar verlies kon ze niet, en ook dat staat nog op camera. Zeuren als ze haar zin niet kreeg (tegen beter weten in) was een slechte eigenschap die eigenlijk nooit is overgegaan. Ze was vrolijk toen ze klein was en ging graag bij andere kinderen spelen. De BSO vond ze maar niks, ze wilde veel liever met haar vriendjes en vriendinnetjes afspreken en nam mij dat soms ook wel kwalijk.

Verhuizen van een dorp naar een andere stad vond ze in eerste instantie wel moeilijk. Een nieuwe basisschool, een nieuwe klas en een nieuwe BSO, maar ook hier maakte ze gemakkelijk vriendinnetjes. Met 2 vriendinnen van de basisschool heeft ze zelfs nu nog steeds contact (lang leve whatsapp) en gaat ze nog regelmatig mee afspreken.

bij haar vader kreeg ze 2 broertjes erbij die ze op haar handen draagt. Ze had het eerst nergens anders over en voelde zich echt een grote zus. Naarmate zij groter werden, vond zij ze ook wel weer lastig worden. Soms jaloers, want ja, zij was maar om het weekend bij haar vader en haar broertjes altijd. Toch is ze ook hier aan gewend geraakt en heeft ze er nu meer vrede mee.

Toen ze rond de 10 a 11 jaar was begon ze te pre-puberen. Zeuren en klagen waren haar gewoonte geworden. Lastig om mee om te gaan. Zeker toen zij 12 werd en ik zwanger was. Als twee hormoonbommen stonden we soms tegenover elkaar. Dit maakte mijn zwangerschap lastig, hoewel die al lastig en zwaar was door andere dingen, en groeide we een beetje uit elkaar.

De geboorte van haar broertje Link vond ze wel weer heel leuk. Het leek haar niets te doen, maar met trots hield ze hem vast en vertelde ze iedereen erover. Ook het zusje wat ze nog bij haar vader kreeg adoreert ze. met 3 zusjes en 3 broertjes vind ze het soms lastig om rust te vinden en de aandacht te krijgen die nodig heeft. Dit resulteerde het afgelopen jaar in toch wel verontrustend gedrag wat mij behoorlijk was mama stress heeft bezorgt. (Wat precies ga ik niet uitleggen).

Nu is al 14. Een echte puber die het liefste de hele dag op de bank rond hangt met een boek in haar hand (Harry Potter momenteel), televisie kijkt, sims speelt of op haar mobieltje zit. Frisse lucht is niet essentieel en haar kamer ruikt dan ook echt naar puber. Ze is druk bezig haar eigen IK te vinden en ik vind het magisch dat ik hier deel van mag uitmaken. Van de strijd tijden de zwangerschap is niet veel meer over en we hebben die speciale band weer die je alleen met je oudste kind kunt hebben.

Ik weet nog zo goed hoe ik die stick vasthield zo veel jaar geleden, de keuze waar ik toen voor stond en ben er nog steeds van overtuigt dat het de juiste was. Ik hou van jou Joni, meer dan alle sterren in de hemel en elke dag een sterretje meer.

DIY: Een bulletjournal

Vorig jaar schreef ik er al eens eerder een beknopt blog over, maar ik dacht dat het eens tijd werd voor een uitgebreider blog.
Een bulletjournal (ook wel bujo) genoemd is een hele uitgebreide agenda, dagboek en meer allemaal in een boekje. Het wordt genoemd naar de pagina’s die niet gelinieerd zijn, maar bedrukt zijn met puntjes (bullets) die met een bepaalde afstand van elkaar af staan. Je hebt ze in diverse maten, diktes en kleuren. Je hebt al een bulletjournal voor een paar euro, maar je hebt er ook die wel 30 euro of meer kosten. Het verschil zit hem dan vooral in het binden van het boekje en de kwaliteit van het papier. Hoewel ook een duurder boekje kan gaan doordrukken, merk je duidelijk verschil tussen goedkope en duurdere boekjes. De bekendere merken zijn: MUS, Nuuna, Archer&olive en Leuchtturm. (Zelf werk ik momenteel in een Nuuna)In een Bulletjournal kun je echt je creativiteit helemaal kwijt. Toch hoeft dit helemaal niet. Als je totaal niet creatief bent kan een bulletjournal toch heel goed voor jou werken. Je Bujo is in eerste instantie namelijk een planner waar je alles, maar dan ook echt alles, in bij houdt.

Je begint je Bulletjournal altijd met een jaarkalender. “A year at a glance” wordt het ook genoemd, wat een jaar in een blik betekend. Op een pagina zet je alle maanden, alle dagen en alle weeknummers. Door met kleurcodes te werken kun je er ook direct vakanties, verjaardagen en andere aangelegenheden herkennen. Zo kun je in een oogopslag zien wat er welke te doen is. Je kunt er ook voor kiezen om deze apart te vermelden op eigen pagina’s.

Voordat je begint met het bijhouden van de dagen zijn er een aantal pagina’s die je moet open laten. Dit zijn je informatieve pagina’s. Hier kun jij alles op kwijt wat je maar bij wilt houden. Dus gooi die apps van je telefoon en zet ze netjes en overzichtelijk in je boekje. Voorbeelden van deze pagina’s zijn; Verjaardagen, collecties, wensenlijstjes en zogenaamde trackers. Stel je verzameld platen, stempels of juist iets anders. Op een pagina kun jij je hele collectie kwijt en zo makkelijk zien welke je nog mist. Een andere veelgebruikte pagina is a year in pixels. Je kan met vakjes en een kleurencode zo aangeven hoe jij je voelde op een dag. Voelde jij je blij of juist verdrietig? Vooral patiënten met psychologische problemen of mensen met een depressie hebben hier veel baat bij.

Na je algemene pagina’s is het tijd voor je maandpagina’s. Je maakt een overzicht van je maand waar je belangrijke dagen in kunt weergeven. Je maandlog is echt speciaal gericht op de maand waarin je zit. Vaak komt er een future log bij kijken waar je nog 2 á 3 maanden bijzet in een kleiner overzicht. Zo kun je iets verder vooruit plannen, maar in principe werk je in je bulletjournal van dag tot dag.
Je maand begint altijd met een mooie maandpagina. Een soort voorblad van die maand. Veel mensen vinden het leuk om iedere maand in een apart thema te werken. In principe is dit gewoon leuk om te doen, maar zeker niet noodzakelijk.
Na je maand en future log komen je maandtrackers. Hier ga je die maand helemaal bijhouden. Wil je meer bewegen en zich op je stappen hebben? Maak dan een pagina waarin jij iedere dag je stappen in bij houdt. Een voedingslijstje, je uitgaves, een to-do pagina, of juist pagina’s waarin je bij houdt waar je bent geweest, wat je hebt gelezen, het weer of wat dan ook kun je nu bijhouden.
Zo staat iedere maand apart in een overzicht. Je kunt met vakjes en kleurcodes werken, of een grafiek maken. Hoe jij het het prettigste vindt. Het is immers jouw boekje.
Aan het einde van de maand kun je ervoor kiezen om een highlights pagina te gaan maken. Nog even de allerleukste, mooiste en onroerende momenten aanhalen. Zo sluit jij iedere maand af met een goed gevoel.

Na de maand komt je daglog. Wat moet je die dag gaan doen. Schrijf ze op en bedenk er codes bij. Wat is het meest belangrijkste en wat is het urgentste. Wat kan worden uitgesteld en wat wil je nu echt doen. Het is echt een stukje mindfullness die je iedere dag gratis meepikt. In het begin zul je waarschijnlijk veel te veel dingen op gaan schrijven, maar naarmate de tijd vordert zul je zien dat je bepaalde dingen belangrijker gaat vinden dan anderen. Bewustwording van je eigen dagindeling is nooit een verkeerd iets. Zeker als je het combineert met bijvoorbeeld coaching kan een bulletjournal je echt helpen meer grip te hebben op je leven. Moet ik vandaag die ramen echt wassen of kan ik dit een andere keer doen?

Aan het einde van de dag schrijf je jouw dag op. Je schrijft op wat je erbij voelde, wat je wel deed, wat je niet deed. Dit hoeft geen ellenlang verhaal te zijn. Dingen die niet zijn gebeurd verzet je naar de volgende dag. Aan het einde van iedere dag heb je dus een stukje zelfreflectie. Ook dit is een goed ding om iedere dag te doen. Ook het bewust tijd maken om in je bulletjournal te werken zal er voor zorgen dat je echt meer rust krijgt. Frustrerende, verdrietige of juist gelukkige gevoelens opschrijven zijn een hele goede manier van het verwerken van de dag. Pieker je veel in bed? Als je opschrijft dan schrijf je het letterlijk van je af. Het kan heel therapeutisch werken.
Vind je het moeilijk om iedere dag een momentje voor jezelf te pakken. Je kunt ook met een weeklog werken. Net als in een “gewone” agenda.

Denk je, ja maar daar heb je toch apps voor? Daar heb je helemaal gelijk in. Alleen zoals ik al eerder vermelde, schrijven is lekker van je af schrijven, maar ook in je op nemen. Als je iets typt vergeet je het veel sneller dan als je het opschrijft. 1 maal schrijven staat gelijk aan 3 tot 4 keer goed lezen. Daarbij zitten we dan weer zo vaak op ons mobieltje. Mijn kinderen vinden het leuk als ik aan de eettafel zit te werken in mijn bulletjournal, als ik op mijn mobieltje zit vinden ze dat vreselijk. Af en toe je mobiel weg leggen is echt geen overbodige luxe. Stel je kijkt even of een boek al hebt op je app, gegarandeerd dat je meteen even die berichtjes mee leest en even snel dit of dat checkt. Zo krijg je juist een heel gehaast gevoel van “moeten”. Als jij je boekje erbij neemt heb je dat helemaal niet. Dan heb je daadwerkelijk rust. Dan kijk je naar hoe mooi je een pagina hebt gemaakt, of kijkt even bij die ene foto of dat ene verhaaltje wat je zo leuk vond. Dan ben je inderdaad ook afgeleid, maar dan op een positieve manier die er juist voor zorgt dat je rust krijgt.

Zelf ben ik ondertussen al anderhalf jaar met het werken in bulletjournals. Ik kan er helemaal mijn creativiteit, mijn verdriet, mijn blijdschap en echt alles wat ik maar wil in kwijt. Ik probeer dan ook echt iedere dag op te schrijven. Hoewel dat niet altijd lukt. Soms schrijf ik een aantal dagen achter elkaar op. Dan ben ik blij dat ik heb opgeschreven wat ik moest doen zodat ik toch nog terug kan halen welke leuke momenten ik allemaal op een dag heb gehad. Ik ben er dan ook van overtuigt dat mijn bulletjournal mij zeker heeft geholpen om te gaan met mijn depressie. Ik kon de mooie momenten van een dag eruit pikken, iets wat mij daarvoor niet heel goed afging.

Dus een bulletjournal? Ik zeg doen!

Take 3

3 maal is scheepsrecht, toch? Misschien wel, het is even afwachten. Na de eerste psycholoog die ik vorig jaar had, de lange wachttijd, de tweede psycholoog met vele vragenlijstjes en de doorverwijzing ben ik dan nu aangekomen bij psycholoog nummer 3. Uiteraard de praktijkondersteuners en vorige behandelingen niet meerekenend. Er werd mij verteld dat ik hier mijn bi-polaire stoornis zou kunnen gaan stabiliseren. Ik werd gebeld en er werd een afspraak van een uur ingepland. Vol goede moed en hoop op betere medicatie ging ik er wandelend heen. (Het was 15 minuutjes lopen en in de zomerzon was dat niet heel erg om te doen. Muziekje aan en lekker lopen tussen de bomen).

Ik kwam aan en was de naam van mijn psycholoog vergeten. EN de agenda lag ook nog thuis op de tafel uiteraard. Geen probleem, ze zochten het op. Ik kwam aan bij de deur, er moest worden gebeld via de speaker, wat betekende dat iedereen die samen met mij stond te wachten alles kon meekrijgen. Lekker privacy gevoelig, maar wel veilig voor Corona. Ik ging bij de rest staan in de provisorische wachtruimte buiten. Om 5 over een kwamen een aantal mensen terug van hun lunchwandeling. Ik heb daar dan direct een mening over. Geen wonder dat afspraken altijd uitlopen. Mensen werden naar binnen geroepen. Iedereen moest zich aanmelden en alles liep door elkaar. Een man werd lichtelijk gefrustreerd en liet dat merken. Mens, stel je niet zo aan, dacht ik. Je kunt wat boos worden op de receptioniste, zij doet ook alleen maar haar werk. Zij verzinnen de maatregelen niet en moeten zich er ook maar aan houden. Ja de speaker buiten is niet ideaal, maar het is nu even niet anders. Je boos maken en opwinden erover helpt helemaal niets.

Ik werd opgehaald door mijn psychologe en samen liepen we het gebouw door. Trap op, gang door, trap af, allemaal eenrichtingsverkeer. Ik kwam haar kamer in en het gesprek begon. Zij had wel de doorverwijzing van psycholoog nr 1 gekregen (wat psychologe nr 2 niet had gekregen), maar niet die van nr 2 wat mij daadwerkelijk doorgestuurd had. Ze startte haar computer op en ging op zoek. Inderdaad, er miste een aantal stukken. Ze ging ze direct printen en ik mocht een vragenlijstje invullen. Toen ze terug kwam moest ze nog haar schrijfblok gaan zoeken. “Dit zal wel heel chaotisch overkomen” zei ze. Ik antwoordde dat dit eigenlijk overal op deze manier gaat en haalde mijn schouders op. Ze schrok een beetje van mijn antwoord. Normaal was ze toch beter voorbereid. Ja, dat zeggen ze allemaal dan op dat moment, en dan net bij mij zijn ze het iedere keer niet. Dan gaat er weer iets fout met de afspraak, de doorverwijzing, de brieven en moeten ze nog van alles zoeken. Ik ben er inmiddels zo aan gewend dat ik het mij niet eens meer zo aantrek. Iets wat ik voorheen wel altijd deed. Dan voelde ik mij alsof ik niet goed genoeg was. Alsof ik het niet waard was om alles voor in orde te hebben. Een vreemde en ook deprimerende gedachtegang. Maar die dag had ik deze gedachte niet. Ik zat in mijn neutrale veilige zone. Geen up, geen down, lekker neutraal waar niets mij iets kan aandoen.

Ze begon met het uitleggen van de intake. Nu was er eerst een eerste gesprek, daarna volgde een tweede gesprek, een gesprek met een psychiater en een gesprek met een van mijn naaste familieleden die mijn ups en downs wat beter kan herkennen en beschrijven. Dan volgt de daadwerkelijk diagnose. Vond ik vreemd. Er werd vermoed dat je een bi-polaire stoornis hebt, zei ze. “Dat is geen vermoedde, dat is een feit. Dat is al vastgesteld toen ik 15 was” Antwoordde ik. Alweer iemand die niets weet, dacht ik. Ze ging door haar papieren snuffelen, maar kon niets vinden wat de daadwerkelijk diagnose bevestigde. De intake is noodzakelijk, het zijn wettelijke stappen die gezet moeten worden om de diagnose officieel te mogen bevestigen zei ze. Ik ging er maar in mee. De uitkomst weet ik al, dus wat maakt het nog uit.

Ze ging de vragenlijst erbij nemen die ik zojuist had aangekruist en ons gesprek begon. Iedere vraag en ieder antwoord werd helemaal uitgeplozen. Alles moest worden verteld en mijn uurtje veranderde ineens in 2 uur. Hoeveel slaap je normaal, en als je in de dip zit, en als je in de verhoogde staat zit, en zonder medicatie? Slaap je door, wordt je vaak wakker, slaap je dan direct weer in, heb je nachtmerries, waar gaan die over. En zo praat je al een kwartier vol over enkel slaap. Mijn traumatische ervaringen werden gevraagd en ik heb ze zo goed en slecht ik kon beantwoord. Bij een had ik de tranen in mijn ogen toen ik haar vragen beantwoordde. Neem maar even je tijd, zei ze vol compassie. Ik zag dat haar ogen ook niet helemaal droog bleven. Iets wat mij eigenlijk veel vertrouwen gaf in mijn nieuwe psychologe. Iemand die echt haar hele hart en ziel geeft aan haar patiënten. Ik voelde direct een band vormen, iets wat ik niet vaak heb.

Aan het eind van het gesprek kreeg ik huiswerk mee. De laatste 6 in kaart brengen. De ups en downs. Er zou dan een soort patroon kunnen ontstaan wellicht. Uiteraard kan ik mij niet iedere dag van laatste 6 jaar herinneren, maar bepaalde dag wellicht zei ze. Kerst, verjaardagen, vakanties, die dingen weet je vaak wel nog. Ik vertelde haar dat ik het gesprek prettig had gevonden en toen kwam er iets verrassend uit mijn mond. Ik vertelde haar dat als ik geen zin had, geen connectie voelde of wat dan ook ik vaak begon te liegen over hoe het gaat. Ik weet niet waarom ik het zei. Het was ook echt een waarschuwing. Ik lieg dan vaak. Hoe gaat het met je, hoe was het afgelopen week, die dingen allemaal. Soms wil ik helemaal niet vertellen hoe het was gegaan. Dan lieg ik dus. Dan ga ik antwoordden beïnvloeden en dergelijke. Je moet dan van goede huize komen wil je daar doorheen prikken als psychologe zijnde. Soms was het ook een test, om te kijken of ze erdoor zouden prikken. Of ze het wel of niet zouden zien. Tot nu toe niet, ja behalve mijn huisarts, die is zo kundig zij doorziet dat direct.

Maar goed. Dat was mijn eerste gesprek. Het begon chaotisch en eindigde heel vertrouwelijk. Nu op naar de volgende, de intake afmaken, de diagnose officieel stellen en dan eindelijk beginnen aan de stabilisatie van de emotionele achtbaan waar ik al zo lang in vast zit. En dan? En dan kunnen we die put opentrekken met al die traumatische ervaringen en dat eens goed aanpakken. Want zoals het ging, zo gaat het niet meer….

Echt ALLE zwangerschapskwaaltjes

“Je bent zwanger, niet ziek.” Een uitspraak die nooit tegen een zwangere zou mogen worden gemaakt. Je bent inderdaad zwanger, maar daar kun je behoorlijk ziek van zijn.

Maar liefst 37 “kwaaltjes” kon ik vinden waar je last van kunt hebben tijdens de zwangerschap. De kwaaltjes worden ervaren met een gemiddelde van 1 op de 10, wat ze niet bepaald zeldzaam maakt. Je kunt last van meerdere kwaaltjes tegelijkertijd. Sommige zijn vervelend, andere zijn wat heftiger. Zo had ik bij Link last van 33 van de 37 kwaaltjes. Dit resulteerde in niet geheel de zwagerschap die ik vooraf voor ogen had…..

Ochtendmisselijkheid. Wat net zo goed in de middag, avond of nacht kan plaatsvinden. Sommige vrouwen hebben zelfs last van hyperemesis gravidarum, dat is als je niet kan ophouden met braken. Ze krijgen dan veel te weinig voedingsstoffen binnen wat kan leiden tot flauwvallen en uitdroging. Vaak worden deze vrouwen opgenomen in het ziekenhuis waar rust en vocht grote factoren zijn. 

Ochtendmisselijkheid kan veroorzaakt worden door prikkels. Je ruikt, als je zwanger bent, veel beter dan normaal gesproken. Bepaalde geurtjes, zoals parfums, kunnen ervoor zorgen dat jij je niet goed voelt en moet gaan braken. Deze prikkels vermijden is dan ook iets wat heel goed werkt. Ook kan Ginger ale, of Gemberthee helpen. Direct een cracker eten als je wakker bent voordat je opstaat kan ook misselijkheid tegen gaan. Ongeveer 80% van de vrouwen tijdens een zwangerschap heeft last van een vorm van ochtendmisselijkheid. Een heel normaal, maar zeer vervelend verschijnsel dus. Vaak verdwijnt het na de 12de week. Dan neemt de hoeveelheid hCG in je bloed af en heb je er ook minder last van. 

Vermoeidheid. Je bent nooit zo moe als dat je was toen je zwanger was. Zo viel ik eens in slaap bij het inruimen van de koelkast. Slapen is daar het beste medicijn tegen. Je lichaam is bezig met het verrichten van een klein wonder, iets wat behoorlijk veel energie kost. Geen wonder dus dat jij zo moe bent. (vrijwel) Iedere zwangere vrouw heeft dan ook last van vermoeidheid. Dit is een kwaaltje wat gedurende de hele zwangerschap wel aanhoudt. In het tweede trimester kun je minder last van hebben, maar in de laatste maanden komt deze vermoeidheid weer terug. Wees ook niet bang om aan je omgeving aan te geven dat je ergens te moe voor bent. Plan je dagelijkse bezigheden zo dat jij je er het prettigste bij voelt. 

Vaak plassen. Je kunt wel blijven lopen. Het begint eigenlijk al in de eerste weken van je zwangerschap en gaat ook niet meer weg. Het komt door je hormonen en doordat je baarmoeder op je blaas drukt. Let op dat je erg goed de tijd neemt om uit te plassen. Urine die achterblijft in je blaas kan een blaasontsteking veroorzaken. Je blaas ziet er een beetje uit als een trechter. door je bekken naar voren en naar achteren te kantelen kun je vaak de achtergebleven urine er nog uit krijgen. 

Maagzuur. Door de hormonen in je bloed sluit het klepje tussen je maag en slokdarm minder goed. Naarmate je baby groeit wordt ook je maag aan de kant geduwd wat dit nog erger maakt. Maagzuur wordt vooral veroorzaakt door zuurder eten, maar ook door cafeïne, chocolade, pittig eten en soortgelijke voedingsmiddelen. Het is dan ook aan te raden deze te vermijden als je last hebt van maagzuur. Een glas melk, of vanille pudding/vla kan maagzuur tegen gaan op een natuurlijke manier. Om het te helpen omlaag te blijven kun je proberen met je rug en hoofd wat hoger te liggen dan de rest van je lichaam. Je kunt ook een rennie of dergelijke producten nemen tegen het maagzuur. Wordt het echt te erg kun je altijd naar je huisarts gaan voor medicijnen tegen het maagzuur. 

Bandenpijn. Je baarmoeder wordt vastgehouden door zogenaamde banden in je bekken. Naarmate je baarmoeder groeit worden deze banden opgerekt. Dit kan gepaard met fikse spierpijn. Vooral bij bepaalde bewegingen of lang staan kun je deze pijn krijgen. Bandenpijn is bij vrouw verschillend. Hoe sneller je baarmoeder groeit, hoe sneller en harder de banden opgerekt worden en hoe meer last je van krijgt. Bij volgende kindjes kun je er dan ook meer last van krijgen dan bij je eerste kindje. Je baarmoeder is dan al eens opgerekt geweest  en zal de keer erna sneller groeien. 

Pijnlijke borsten. Tja alles aan je groeit en dus ook je borsten. Ook dit wordt allemaal opgerekt en kan dus heel gevoelig zijn. Je tepelhof kleurt wat donkerder en is ook gevoeliger. Tijdens de tweede helft van je zwangerschap kun je zelfs al melkproductie hebben. Deze melk is vaak gelig/wit van kleur. Je kunt hem afkolven en bewaren in speciale zakjes in de diepvries voor eventuele bijvoeding. Deze melk bevat namelijk vrij veel voedingsstoffen. 

Hoofdpijn. Hier pijn, daar pijn en ook hoofdpijn. Gelukkig kan paracetamol een uitkomst bieden. Vergeet ook niet veel (water) te drinken, vaak kan hoofdpijn ook een teken van uitdroging zijn. Neem ook voldoende rust. Prikkels kunnen tevens een oorzaak van hoofdpijn zijn. Je bent nu veel afgeleid en je lichaam is hard aan het werk. Je bent er met je gedachten niet helemaal bij. Dit is ook logisch. Je lichaam is continu bezig met anders zijn dan anders. Dat kan ervoor zorgen dat je ineens veel meer prikkels moet verwerken dan je normaal gesproken deed. Dit kan zorgen voor een grotere vermoeidheid en dus ook voor hoofdpijn.

Zwangerschapsdementie. Waarom liggen je autosleutels nu in je koelkast en waar heb je die melk dan gelaten? Zwangerschapsdementie is een echte kwaal waar je behoorlijk veel last van kunt hebben. Het wordt veroorzaakt door de vele dingen die je nu aan je hoofd hebt. Je lichaam, het kindje, de bevalling, alles wat er nog voor moet regelen. Niet zo vreemd dat je de rest een beetje op de automatische piloot doet. Oververmoeidheid en afgeleid zijn door je zwangerschap zijn normale oorzaken van zwangerschapsdementie. Gelukkig gaat het ook weer weg als je uitgezwangert bent. (Niet direct na de bevalling dus). 

Slecht slapen. Enge en vreemde dromen die voortkomen uit het constant zorgen maken over je kindje en andere zaken waar jij je nu mee bezig houdt nu je zwanger bent. Soms lijken ze zo levendig dat je vaak nog even in je droom blijft vangen. Ook dit komt allemaal door dat leuke hCG hormoon en het veel aan je hoofd hebben. Ook in slaap komen is een lastig iets. Je kunt vaak geen houding aannemen die lekker ligt (een voedingskussen kan uitkomst bieden), moet te vaak op staan voor te plassen, zweet het bed bijna uit of hebt het juist heel koud. Als je dan eindelijk goed ligt begint je baby ook nog te dansen in je buik. Slapen is iets wat voor vroeger was. Ik wil zeggen dat dit voorbij gaat, maar helaas zo goed slapen als je deed voordat je kinderen had, dat gaat je niet meer lukken. 

Pica. Oftewel trek in vreemde dingen. Je hormonen zorgen ervoor dat jouw lichaam je gaat vertellen wat het nodig heeft. Alleen dan heel cryptisch. Sommige vrouwen met een mineraal tekort kunnen zelfs grond gaan eten. Over het algemeen houd je lichaam zich wel aan de normale dingen. Milkshakes, komkommer of kilo’s chocolade. Soms kun je echter ook wel eens zin krijgen in iets aparts. Zo nam ik ooit bijna een hap uit een wauw hart, het zag er zo lekker uit dat ik mij echt moest bedwingen! Cravings zijn dan ook een van de meest besproken dingen over de zwangerschap. Iedere vrouw herinnert zich nog wel welke rare eetgewoontes zij had tijdens haar zwangerschap.

Neuzen. Tijdens de zwangerschap maakt lichaam ongeveer een liter extra bloed aan. Dit ter compensatie van het bloed wat je gaat verliezen tijdens de bevalling. In je neus zitten vele kleine haarvaatjes en stroomt er veel bloed doorheen. Door de hoeveelheid bloed in je systeem kan zo’n haarvat wel eens springen met als gevolg dat je een bloedneus krijgt.
Ook maakt je neus meer snot aan (lekker). Neusverkoudheid is dan ook een andere bekende zwangerschapskwaal. Snotteren alsof je hooikoorts hebt.
Door de hoeveelheid bloed gaat je neus ook ineens veel beter werken. Dit kan komen doordat je nu extra moet opletten met eten. Je ruikt veel beter en kunt dus beter beoordelen of eten nog geschikt is voor consumptie. Helaas ruik je die stinkende aftershave van die ene collega nu ook veel beter. Goed voor je ochtend misselijkheid en maagzuur. 

Rugpijn. Vooral in je onderrug kun je aan het eind van je zwangerschap veel last hebben. Een goede houding kan je hierbij helpen. Door bijvoorbeeld een kussentje in je onderrug te zetten als je op een stoel zit kun je rechter zitten wat de kans op lage rugpijn kan helpen voorkomen. Het meeste gewicht van je baby bevindt zich vaak aan de voorkant van de onderbuik en trekt dus aan je rug. Bukken is dan ook iets wat je beter niet meer kunt doen. Als iets valt, tja, dan woont het daar vanaf nu gewoon. 

Haren. Overal haar. Een mooiere haarbos als tijdens je zwangerschap krijg je niet meer. Je haar valt namelijk minder uit als je zwanger bent. (helaas valt het in een keer uit na je bevalling). Niet alleen op je hoofd, maar over je hele lichaam kun je last hebben van meer lichaamshaar. Net nu je niet meer bij je benen komt om ze te scheren krijg je er ook nog meer haren op ook nog. Ook gezichtsbeharing is veel voorkomend tijdens de zwangerschap. Dus niet schrikken als je ineens een zwart haartje uit je kin zien groeien. Het hoort er allemaal bij. 

Tandvlees. Ontstoken tandvlees is een vervelende kwaal. Ga, bij rood tandvlees, dan ook direct naar de tandarts voor hulp. Vroeger zei men eens dat een kind je een tand kost en die uitspraak is niet bepaald overdreven. Door het maagzuur, het braken, je hormonen, droge mond of overmatig speeksel en de hoeveelheid bloed in je lichaam kun je veel last krijgen van ontstoken tandvlees. Poets dan ook goed je tand met speciale tandpasta gericht op de verspreiding van ontstoken tandvlees en verzorg je gebit goed. Vertel ook je tandarts dat je zwanger bent. Verdovingen en bepaalde handelingen worden zeer afgeraden tijdens je zwangerschap. Ook al weet je het nog maar net, direct melden. 

Voeten. Je voeten kunnen een maat groeien tijdens je zwangerschap. Er komt nu meer gewicht en druk op je voeten te staan waardoor je kootjes iets uit elkaar worden geduwd. Helaas blijft dit ook na de zwangerschap nog aanhouden. Zorg voor goede schoenen met een goede zool tijdens de zwangerschap. Je kunt namelijk ook last gaan krijgen van doorgezakte voeten. Hakken schoenen worden afgeraden, niet alleen voor je voeten, maar ook voor je houding en je rug. 

Vocht. Soms voel je je net een spons zoveel vocht houd je vast. Je enkels lijken wel waterballonnen aan het eind van de dag. Zorg dat je schoenen niet te strak zitten en ga regelmatig met je voeten omhoog zitten. Neem je ineens veel vocht op, neem dan contact op met je verloskundige. Veelvuldig vocht vasthouden kan een teken zijn van zwangerschapsvergiftiging. Als je te weinig drinkt kan je lichaam het vocht niet goed afvoeren. Dit klinkt een beetje tegenstrijdig, maar door veel te drinken kun je ervoor zorgen dat het vocht afgevoerd wordt. Je lichaam slaat graag tekorten op, dus als je te weinig drinkt heb je juist kans meer vocht op te slaan. 

Poepen. Dat lukt niet. Weer die hormonen. Ze kunnen ervoor zorgen dat je ontlasting hard wordt en je stoelgang moeizaam gaat. Je kunt dit behelpen door roosvicee laxo te drinken (dit staat vaak, zo niet altijd, bij de medicijnen in de supermarkt, niet bij de babyvoeding), veel vezels of pruimen te eten en goed te drinken en te bewegen. Door de druk van de baby op je darmen kan het ook allemaal wat moeizamer gaan. Dit kan aambeien tot gevolg hebben. Een tube Curanol kan helpen bij de bestrijding, maar ook neusspray op de aambei sprayen zou ze kunnen helpen tegen te gaan. 

Harde buiken. Een harde buik is een samentrekking van je baarmoeder. Je voelt je buik dan samentrekken en helemaal hard worden. Vaak doet het een beetje pijn en voelt het als een overbelasting van een spier. Dat is het overigens ook. Een harde buik is een waarschuwing van je lichaam dat je het toch echt rustiger aan moet gaan doen. Vaker rusten en ontspannen kan harde buiken helpen tegen te gaan. 

Vaginale afscheiding. Tijdens je zwangerschap kun je meer last hebben van vaginale afscheiding. Dit is volkomen normaal en kan geen kwaad. Wel moet je opletten dat het niet korrelig is of zurig ruikt. Door je hormonen verandert namelijk de pH van je vagina en heb je meer kans op infecties en schimmels. Denk je dat je een schimmelinfectie hebt? Neem dan even contact op met je verloskundige of huisarts. Een schimmelinfectie tijdens een vaginale bevalling kan namelijk leiden tot spruw bij je baby, of een infectie in de oogjes. Je wilt er dan ook zo snel mogelijk vanaf, daarnaast geeft het een jeukerig en branderig gevoel en dat wil je sowieso niet. 

Urineverlies. Ook al lijk je om de 5 minuten naar de wc te gaan, er sijpelt toch altijd wel een beetje uit. Als je moet hoesten, niezen of lachen kun je al weer direct naar het toilet rennen om een schone onderbroek aan te doen. Je bekkenbodem (waar je straks ook je kindje mee op de wereld gaat zetten) zorgt er ook voor dat jij je urine op kunt houden. Daar heb je tijdens je zwangerschap niet meer zo heel veel controle over, wat ervoor zorgt dat je bij bepaalde bewegingen urine verliest. Overal schone broeken mee naartoe nemen dus. Inlegkruisjes kunnen enigszins hulp bieden, maar dan maar je wel weer extra kans op een schimmelinfectie. 

Spataderen. Dit komen doordat de wanden van je bloedvaten verslappen (ook aambeien zijn spataderen). Je kunt ze proberen te voorkomen door vaker met je benen omhoog te gaan zitten en ze proberen niet te kruisen, dan knel je namelijk je benen af en heb je er meer kans op. Steunkousen kunnen hulp hulp bieden om spataderen tegen te gaan. 

Rusteloze benen. Vreselijk dat gewiebel. Gek wordt je ervan en toch kun je er niet mee stoppen. Door al het gewiebel heb je nog kans dat je benen verkrampen ook nog. Restless leg syndroom komt vaak voor tijdens de zwangerschap. Probeer een kussen onder je knieën te leggen, dit kan er soms voor zorgen dat ze wat rustiger worden. 

Jeuk. Overal jeuk. Door je hormonen wordt ook je huid gevoeliger, hij kan droger worden en door het oprekken van je huid kun je veel jeuk ervaren. Je kunt insmeren met een vette crème en zoveel mogelijk zeepproducten te vermijden. 

Tiger stripes. Striae of zwangerschapsstriemen krijgen is erfelijk en er is weinig aan te doen. De rode strepen op de huid worden veroorzaakt doordat het bindweefsel onder de huid niet genoeg mee rekt en gaat scheuren. Striae komt voor op billen, borsten, buik, benen… daar waar de huid wordt opgerekt. Je kunt het proberen te voorkomen door je huis in te smeren met speciale zalf, maar veel is er niet tegen te doen helaas. Het heeft te maken met de rekbaarheid van je huid en bindweefsel en daar heb je nu eenmaal geen invloed op 

Pigment. Door de zon kun je last krijgen van pigmentvlekken. In je gezicht kun je zelfs een zogenaamd zwangerschapsmasker krijgen van de zon. Het wordt dan ook afgeraden in de volle zon te gaan zitten als je zwanger bent. Na je zwangerschap gaan deze vlekken niet altijd weg. Ook kun je een donkere streep krijgen over je buik. Dit loopt van je schaamhaar tot je navel (en soms nog hoger). Het kan geen kwaad, maar veel vrouwen vinden het niet zo mooi. Gebruik dus een hoge factor zonnebrandcrème als je de zon in gaat. 

Zwangerschapsischias. Een pijn onder in je bil die uitstraalt naar je been. Door het gewicht van de voorkant van je buik komt er nu veel druk te staan op je onderrug en stuitje. Dit kan ervoor zorgen dat een zenuw lichtelijk afgekneld wordt. Dit voel door pijn en soms een tintelend gevoel. Probeer vooral niet vanuit je rug te tillen, maar echt vanuit je knieën. Ook kan liggen op je zij, met een kussen tussen je knieën, verlichting geven. Met een lang voedingskussen of een body pillow kun je de ideale pose vinden om zo min mogelijk last ervan te hebben, maar met gewone hoofdkussen lukt dit ook al. 

Duizeligheid. Tijdens je zwangerschap kun je veel last hebben van duizeligheid. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Een te lage bloeddruk, suikerspiegel, of bloedarmoede kunnen ervoor zorgen dat je last hebt van duizeligheid. Op deze dingen wordt je allemaal gecontroleerd bij de verloskundige. Probeer vooral niet te snel op te staan als je er veel last van hebt. 
Als je duizelig wordt als je op je rug ligt kun je juist weer last hebben van het “holle ader” syndroom, oftewel Vena-cava. Dit komt doordat het gewicht van je baarmoeder een ader afgekneld dit bloed van het lichaam naar het hart brengt. Hierdoor stroomt er minder bloed door je lichaam. Je kunt dit verhelpen door op je zij te gaan liggen. 

Bloedarmoede. Ook dat kan voorkomen. Je wordt hier op gecontroleerd bij je verloskundige. Bij bloedarmoede heb je te weinig ijzer in je bloed. Dit zorgt ervoor dat je rode bloedcellen zuurstof kunnen vervoeren in je lichaam. Je ziet er hierbij bleek uit, bent duizelig, moe of hebt een slap gevoel. Je kunt het helpen voorkomen door veel ijzerrijk voedsel te eten. Roosvicee Ferro kan ook een oplossing zijn. Als het te erg wordt kan je verloskundige of huisarts je medicatie voorschrijven (hier krijg je dan wel vaak weer opstopping van). 

Kortademigheid. Dit is normaal, zeker op het laatste van je zwangerschap. Een zwangerschap is een aanslag op je lichaam, het vergt veel van je. Het is normaal dat alles meer inspanning kost, je spieren moeten harder werken en hebben meer zuurstof nodig. Dit vergt weer meer inspanning van je longen, met kortademigheid tot gevolg. Probeer het vooral rekening mee te houden. Je kunt (zeker op het laatst) nu eenmaal echt geen marathon meer rennen of een berg beklimmen. Kleine stukjes dus, en rustig aan doen kunnen helpen. 

Kuiten. Je kunt last krijgen van kramp in je kuiten. Vaak gebeurd dit ’s nachts als je slaapt en kan behoorlijk veel pijn doen. Als je kuit verkrampt probeer dan je voet omhoog te tillen, je tenen richting je lichaam, vaak het het dan over. Je kunt licht oefeningen doen om het te helpen voorkomen. Blijf je er last van houden, geef dit dan zeker even aan bij je verloskundige. 

Opvliegers. Het is 10 graden en jij loopt het liefst in je bikini rond. Wat heb je het toch warm. Je kunt om het uur van shirt wisselen en het uitwringen van het zweet en ‘s nachts drijf je je bed uit. Ook kun je last krijgen van het ineens warm krijgen en beginnen te zweten, na een minuut of zo is dat vaak weer voorbij. Helaas is hier niets tegen te doen. Je lichaamstemperatuur kan wat hoger zijn tijdens je zwangerschap en je hormonen spelen hierbij ook een hele grote rol. 

Zwangerschapsacne. Tja, met veel hormonen komt ook een hele onrustige huid. Je pubertijd is er soms niets bij. Overal krijg je puistjes. Je gezicht, maar ook je schouders, rug, benen en decolleté. Gelukkig verdwijnt het een tijdje na de bevalling ook weer.

Trombose. Tijdens je zwangerschap maak je meer bloed aan (ongeveer een liter meer), beweeg je minder en wordt je zwaarder. Dit kan tot gevolg hebben dat je een trombose been krijgt. Trombose wordt veroorzaakt door een bloedpropje in je ader. Dit verstopt de ader waardoor er minder bloed door je been kan lopen. Een trombosebeen herken je aan een dikke, glanzende kuit, pijn aan je onderbeen of een rood en warm been. Dit kan vrij plotseling optreden en moet meteen worden behandeld, omdat er anders levensbedreigende complicaties zoals een longembolie kunnen optreden. Direct bellen dus. Af en toe wat meer bewegen kan het helpen voorkomen. 

Zwangerschapsdiabetes. Dit is een tijdelijk vorm van diabetes. Je kunt dit herkennen door het plots veel meer moeten drinken en plassen. Ook kan je baarmoeder harder groeien, je kunt meer vruchtwater hebben en in verhouding een grotere baby krijgen. Tegenwoordig moeten bijna alle vrouwen tijdens de zwangerschap een zogenaamde suikertest ondergaan. Zo kan een zwangerschapsdiabetes direct gediagnosticeerd worden en kun je er op letten met behulp van bepaalde voeding. Denk je dat je zwangerschapsdiabetes hebt, vraag dan voor een test als je deze niet automatisch krijgt. Ongecontroleerd kan dit namelijk best wat gevolgen hebben, terwijl het goed onder controle is te houden. 

Zwangerschapsvergiftiging. Dit wordt veroorzaakt door een te hoge bloeddruk. Er bestaan diverse vormen van zwangerschapsvergiftiging. Door de ingewikkeldheid van alle soorten met diverse symptomen en gevolgen ga ik ze hier niet allemaal benoemen. Het belangrijkste is dat het voornamelijk wordt veroorzaakt door een hoge bloeddruk. Het is dus belangrijk dat je bloeddruk iedere afspraak wordt opgenomen. Vochtophopingen kunnen ook een indicatie zijn. Krijg je ineens last van extreem veel vocht vasthouden, aarzel geen moment, maar bel direct je verloskundige of huisarts. 

Bekken. Ongeveer de helft van de zwangeren krijgt last van pijn in haar bekken. Je bekkenbodem is een grote spier die vasthangt in je bekken. Naarmate je baarmoeder groeit komt hier veel druk op de staan en dus ook je bekken. Als je er veel last van krijgt kan dit vrij veel pijn veroorzaken. Een bekkenbodemfysiotherapeut kan hierbij helpen. Vaak als je baby ingedaald is krijg je er minder last van. Een buikband die steun geeft kan ook helpen de pijn op je bekken te verminderen. Ook liggen op je zij met een kussen tussen je knieën kan verlichting geven. Blijf niet rondlopen met de pijn onder het mom van, het hoort erbij. Dat is nergens voor nodig. 

Depressie en angsten. Over een postnatale depressie heb je vast wel al vaker gehoord, maar er bestaat ook zoiets wat een prenatale depressie heet. Zelfs 1 op de 10 vrouwen heeft hier last van! Toch is er weinig informatie over te krijgen. Je kunt je somber voelen, neerslachtig, maar ook braken en prikkelbaarheid kunnen symptomen zijn. Je kunt gaan twijfelen of je het kindje überhaupt nog wel wil, of je er zelf nog wel wilt zijn en angsten hebben over wat er komen gaat. Vrouwen die een traumatische bevalling hebben gehad van een vorig kindje hebben hier vaak veel last van. Je kunt zelfs gaan hallucineren. Het is belangrijk hiermee naar je verloskundige, huisarts of een vertrouwd persoon te gaan. Laat je niet wegwuiven met het standaard “Alle vrouwen voelen wel eens angst” of “Het zijn je hormonen maar”. Het is belangrijk dat jij je nu gehoord voelt. Ook jij verdient het om van je zwangerschap te kunnen genieten. 

Zoals je ziet zijn er behoorlijk veel klachten waar jij last van kunt hebben tijdens je zwangerschap. Je kunt zelfs last hebben van meerdere kwaaltjes. Mensen zeggen vaak dat het erbij hoort, dat jij je aanstelt, dat je er zelf voor koos zwanger te worden, of dat zij het graag van je overnemen voor de kans een baby te dragen. Luister hier vooral niet naar. Jij koos ervoor zwanger te worden, maar niet om er zo veel last van te hebben. Iemand die een auto ongeluk krijgt zeg je toch ook niet dat ze er zelf voor kozen om in de auto te zitten. Jij mag je zwangerschapskwaaltjes niet leuk vinden en je mag dit gewoon uiten. 

Zoals ik al eerder zei, een zwangerschap is een aanslag op je lichaam. Het duurt niet voor niets 9 maanden om ervan te herstellen, soms zelfs een jaar, en ieder die zegt dat het sneller gaat houd zichzelf gewoon voor de gek. 

Toch kun je ondanks alle kwaaltjes er ook ontzettend van genieten. Dat gekriebel in je buik, dat dromerige gelukzalige gevoel als je over je buik wrijft. De gedachte om straks jouw baby in je handen vast te houden. 

DIY: Envelopje vouwen

Ik krijg vaak de vraag hoe ik die kleine schattige envelopjes vouw. Voor jullie speciaal deze tutorial. Je kunt ze gebruiken om op een kaart te plakken en er bijvoorbeeld geld in te stoppen. Zo wordt een geldcadeautje net iets persoonlijker en leuker. Ook in snailmails gebruik ik ze veel.

Je begint met een simpel vierkant blaadje van 15X15Cm. Niet te dik papier, dat wordt het lastiger vouwen. Je kunt vouwblaadjes gebruiken. Bij de action krijg je al een heel blok met leuke patroontjes voor nog geen euro.

Vouw er een net driehoekje van.

Vervolgens vouw je hem open en neem je een punt die je naar de middellijn toe vouwt.

Vouw het blaadje vervolgens weer terug dicht over de eerder gevouwen middellijn. Het kleine driehoekje zit nu aan de binnenkant.

Verdeel de driehoek in 3 delen. De buitenste punten worden over elkaar heen gevouwen. Welke kant over de andere gaat maakt geen verschil voor de uitkomst van het envelopje.

Van het bovenste driehoekje vouw je de punt naar de buitenkant. Dit wordt het vierkantje waarmee je hem dicht kan maken.

Neem het kleine puntje en zet het rechtop. Druk op de vouwlijn die dwars over het vierkantje loopt en vouw het plat.je kunt het vierkantje eventueel vastplakken met dubbelzijdige tape (of plaksel) zodat je envelopje dicht blijft zitten.

Vouw de laatste driehoek omlaag en stop het in het vierkantje. Je envelopje is klaar.

Het is leuk als je papier met twee zijdes gebruikt zodat het echt nog een binnenkant heeft, maar dat is geen must.