Categorie archief: Mamamocktails

29 dagen vol zelf-liefde

Ik ben mijn eigen grootste fan en grootste criticus. Jullie vast ook. Bij jezelf dan, niet bij mij. En waarom? Waarom zijn wij met zijn allen zo hard voor onszelf? We zeggen dingen tegen onszelf, als we in de spiegel kijken, die we nog niet tegen onze ergste vijand zouden zeggen. Een wijs persoon (Genaamd Kimberly) vertelde mij dat we zo tegen onszelf moeten praten als dat we tegen onze beste vriendin praten. Dus gaat februari 2020 eens staan in het teken van de zelf-liefde.

Het is lastig van jezelf te houden zonder dat mensen je direct arrogant vinden. Dan komen de anti-complimentjes eraan gelogen van alle kanten. “Nou, zo geweldig staat die broek je nu ook weer niet hoor.” of “Je ziet er bij mij nogal hetzelfde uit.”Zullen we daar ook eens mee stoppen? Want weet je, het is niet dat jij dan arrogant bent, of dat je niet goed genoeg bent. Wij zijn dan gewoon bang en onzeker. Hoe kun jij je zo goed voelen over jezelf terwijl ik mezelf zie als een geprakte aardappel met een vuilniszak aan?

Andersom is het net zo. Als je vriendin zich onzeker voelt, dan gaan we juist complimentjes geven, met een flinke sneer naar onszelf toe ook nog. “Jouw benen dik? Jij hebt juist zo’n mooie benen. Kijk mijn blubberende kipcorns eens? Een sinaasappel heeft nog minder putjes”. We zien zoveel mooie dingen aan anderen, maar bij onszelf zit een zwarte sluier tussen de werkelijkheid en de spiegel.

Ik zeg het is klaar met zo tegen onszelf te doen. So what als ik maatje 46 heb? Het is tenminste geen 48! en so what als ik trillende lijntjes trek bij het tekenen? Er zijn nog altijd legio mensen die het minder kunnen dan die wat het beter kunnen. Ok, dat laatste is misschien weer mensen afkraken, wat dan ook weer niet de bedoeling is. Dan een andere. So what als ik trillende lijntjes trek bij het tekenen, ik haal er plezier uit als ik teken en ben altijd blij met het eindresultaat. Kijk die is beter. Nu jullie?

Ja dat is best lastig. Van jezelf houden is iets wat we allemaal nog moeten leren. De mensen naar wie jij en ik opkijken zelfs. Zelfs die kunnen foutjes ontdekken in zichzelf. Aangezien we het allemaal moeten leren gaan we elkaar een beetje helpen. Wij gaan 29dagen lang, iedere dag iets liefs doen voor onszelf. Omdat we mooi zijn. Omdat we lief zijn. Omdat we badassmoeders zijn. Omdat wij dat ook echt waard zijn. Iedere dag een quote, een berichtje, een briefje, wat dan ook. Maak een foto van wat jij mooi vind aan jezelf. Geef jezelf een complimentje. Handletter een mooie quote voor jezelf. Schrijf een post-it en plak je spiegel vol met mooie dingen voor jezelf. 28 dagen lang gaan wij onszelf laten zien dat we van onszelf houden. en dag 29? Dan kopen we een caudeautje voor onszelf. Dan is het onze dag. Dan drinken we cappuccino, doen die kleren aan waarin we ons op en top mens voelen en dan gaan we genieten. Van het leven en van onszelf.

Doen jullie mee aan mijn #29daysfullofselflove challenge? Gebruik de # op Insta of tag me in je post. Ik ga sowieso mee doen. We starten op 1 februari.

En vergeet niet. Je bent mooi, prachtig, krachtig, liefdevol en helemaal geweldig gewoon zoals je bent.

waarom er vandaag geen nieuw blogje komt

Het gaat gewoon eventjes niet.

Simpel en eerlijk. Het lukt me niet. Ik krijg het niet opgebracht om iets te schrijven met veel achtergrond. Het weekend was druk, veel te druk en dit is de nasleep ervan. Ik heb er ook geen in de wachtrij meer staan, dus dat is best vervelend.

Op vrijdag op stap geweest, op zaterdag kinderfeestje gehad van Zoey en op zondag familiefoto’s laten maken. Er zijn geen boodschappen gedaan voor de week en ik heb veel te weinig geslapen. Tot overmaat van ramp waren mijn medicijnen op en was ik ze vrijdag vergeten te gaan halen. Dit resulteerde in een “ruzietje” tussen Yorick en mij. Ik wil hier verder niet op in gaan. Het begon als het bekende riedeltje, zullen we naar huis gaan? Als er een moe is en de ander nog niet. Jullie kennen het vast.

Ook heb ik veel last van mijn vingers gehad de afgelopen twee weken. Een aantal keer zijn de vingerkootjes uit de kom gegaan bij mijn rechterhand en die zijn dus nog gevoelig. Typen voelt dus niet heel prettig aan. Ook ga ik hierover niet al te veel vertellen. Ik leg dit nog wel eens uit.

Ik heb de hele week dan ook geen fut gehad. Ik heb misschien twee wasjes aangezet en nog geen swiffer in handen gehad. Het lukt gewoon eventjes niet. De planten hangen op half zeven en de lege flessen voor de lidl passen al niet meer in drie shoppers.
Dat is dan weer kut voor Yorick die dat moet overnemen en ook al veel op zijn bord heeft.
Dan voel ik me daar schuldig over en dat is dan helemaal niet goed.

Ik ben begonnen met twee bèta-blokkers per dag om zo een beetje meer rust te creëren en wat achtergrondruis uit te schakelen.

Verder ben ik moe, gefrustreerd over alles en iedereen en zit ik gewoon eventjes niet lekker in mijn vel.

Ik vergeet wel eens dat ik ziek thuis zit. Ja ik mag dingen doen, ja ik mag naar de winkel of op een terrasje zitten, maar dat kost mij ook weer veel. Omdat het niet te zien is, vergeten anderen het ook wel eens denk ik.

Dus een druk weekend resulteert in een lege week. Dit weekend gaat het dan ook echt rustiger worden.

Vandaag wel een beetje dwingen. Boodschappen nu toch echt gaan doen, post weg brengen en straks de kinderen van school halen.

Dus nu: Make-up op, sjaal in de haren, blond café t-shirt aan, licht mint/blauwe didi broek (mijn mompants) aan, puma’s eronder (met van die leuke strikjes), selfie voor de bevestiging en gaan met die banaan!

Over slakken en post

In mijn blog van vorige week had ik het vaag over snailmail. Ik kreeg zaterdag dan ook de dringende vraag, wat is snailmail en leg het eens uit. Het heeft eventjes geduurd, het was een druk weekend (met meerdere drankjes, feestjes en katers) en dus is deze blog een beetje later dan normaal. Gebeurd altijd als je niks ingepland hebt en aan 11 concepten heb je ook vrij weinig als deze nog niet af zijn.

Snailmail:
Snailmail is lekker vertaald slakkenpost. Dit is gewone post die lekker op je mat valt of in je brievenbus wordt gestopt. Post die iemand schrijft (met de hand!), een postzegel opplakt en die met de postbode wordt gebracht. Meestal duurt het een dagje of twee (tenzij je Sandd bent en na 5 weken nog niet bezorgt) eer dat het bezorgt is en dus eventjes kan duren. Het gaat op een slakkentempo en je moet er even op wachten. Wel leuk als je het dan eindelijk krijgt. Snailmail is een beetje uitgegroeid tot een feestje in je brievenbus. de term bestaat al langer, alleen worden mensen steeds creatiever en komen er steeds meer vormen bij.

Het flipbook:
Een flipbook is eigenlijk gewoon echt wat het woord zegt. Een boekje waar je doorheen kan bladeren. Je kan ze maken door papier aan elkaar vast te maken, of lekker simpele door meerdere lege kaarten aan elkaar vast te maken. Je kan het in ieder thema doen wat je wilt, of iedere bladzijde een eigen gezicht geven. Er kunnen envelopjes met goodies in geplakt worden, stickers, kaartjes, die cuts of wat dan ook. Een flipbook wordt veelvuldig gemaakt in verschillende uitvoeringen en persoonlijk vind ik dit de makkelijkste snailmail om te maken. Je kan er ook een maken met een groot vel van 30X30. Dit is in blokken te koop onder de naam scrapbook papier. Het enige hierbij is dan weer dat het vouwen wel enigszins netjes moet gebeuren. Dit betekend veel meet en afstreep werk. Omdat het wat dikker karton is, is het ook gewenst om met een mesje of schaar een halve snede te maken (waarbij je dus niet door het papier snijd, maar door de helft van de laagjes) en het dan te vouwen. Dan heb je mooie recht vouwen. Moet je wel weer netjes recht een snede maken. Dan zou ik toch voor makkelijk gaan. Je hebt nog meer verschillende vormen van snailmail zoals een pocketletter, postcrossing, een minisnail of een swap. Aangezien ik ze nog niet allemaal gemaakt hebt (en dit wel nog wil doen) leg ik daar eens een ander keertje wat meer over uit.

De goodies:
In iedere snailmail zitten goodies. Dit zijn leuke kleinigheidjes de je naar elkaar toe stuurt. Vaak zijn het washitape samples, boekenleggers, die cuts, plaatjes, stickers en andere dingen. Ook stukjes papier en gift tags worden regelmatig verstuurt in de snailmail. Het leuke is dat iemand anders dan ook weer creatief kan zijn. De goodies zitten in kleine insteekmapjes of envelopjes in de kaart. Het wordt zo dus een groot geheel. Het leukste is natuurlijk om net die specialere dingen te sturen. Niet wat je bij de action, hema of een veelgebruikte webshop kan krijgen, maar net iets speciaals. Is dan wel weer moeilijker om te geven, dat wel, maar de ontvanger wordt er net iets blijer van. En daar doen we het voor!

Inspiratie:
Die vind je overal wel. Pinterest is het ideale platform om ideeën op te doen of gewoon weg te kopiëren. Vaak hebben de pagina’s waar naar verwezen wordt ook voorbeelden of een heel stappenplan. Ook Facebook en de groepen daarop kunnen heel help zijn. Vaak staan er ook voorbeelden op en het is leuk omdat je er mensen vind waar je je hobby mee kan delen. Het vinden van mensen waar je een snailmail heen kan sturen is voor mij de grootste uitdaging. Bij de Snailmail inspiratie NL groep hebben ze een hele lijst die bijgehouden wordt. Ook doen ze swaps organiseren.
Op Instagram zijn er ook veel mensen te vinden met dezelfde interesses. Veel mensen hebben een apart snailmail of swap account.
In de Flow en Daphne’s Diary staan ook veel voorbeelden en mooie plaatjes. Dit zijn tijdschriften voor paperlovers en komen vaak met leuke kleine goodies als stickers of notitieboekjes. Uit de Happinez haal ik vaak mooie plaatjes. (Tip: Wil je leuke plaatjes van plantjes of bloemen, koop een tuinier boek bij de kringloop voor een euro en je hebt er zo honderd uitgeknipt).

Tools of the trade:
Met papier, een schaar en plaksel kun je alles. Toch zijn er veel dingen die het nog leuker maken. Ik noem er een paar.
Mooi papier: koop je overal in blokken. Bij de action, wibra, boekvoordeel en zelfs het kruidvat kun je zo veel vinden.
Stickers: Ome ali is een goede vriend, maar ook de action heeft enorm veel keuze. Ik heb laatst voor een euro een boekje met 1000 stickers gekocht. Allemaal Luiaards en lama’s omringt door cactussen en hartjes. Super leuk.
Washi tape: Om te versieren, niet om te plakker. Iets ermee vast maken lukt niet echt, maar het ziet er zo leuk uit.
plaatjes: Overal te vinden. Ook die cuts en vellum horen hier bij. Die cuts zijn eigenlijk die vellen waar je ook kaarten mee kan maken die je vroeger overal tegen kwam op een jaarmarkt en waarschijnlijk ook jou oma nog mee heeft geknutseld.

Mijn snailmail ervaringen:
Ik heb nu een aantal snailmails gestuurd en ook mogen ontvangen. Het is erg leuk om te doen. Ik merk dat ik er blij van wordt en ook fanatiek ben in het geven van goodies. Ik verstuur wel alles via postnl, is iets duurder dan Sandd, maar het komt wel aan. Dan wel via codes die ik koop via de app. De wandeling naar de brievenbus breid ik dan meteen even uit met een wandeling door het park, dus dat is ook goed.
Het enige waar ik moeite mee had was mensen te vinden die het leuk vinden om het te ontvangen. Ik vind het super leuk om te maken, maar dan? dan zit je er mee. Ik plaatste een oproep met mijn mailbook (een online adressenboek) wat ook wel werd ingevuld.
vullen jullie hem ook in? typ dan (blog) achter je naam en ik zal je snel een minisnail sturen.
Ook via Insta kwam ik mensen tegen. Op mijn Insta is er trouwens een hele leuke winactie bezig. Like de post, tag 2 besties en wie weet win jij wel een leuk pakketje waarmee jij je eerste snailmail kan gaan maken.

Naar wie ga jij je eerste snailmail sturen?

Afscheid nemen bestaat niet

Hebben we het liedje in ons hoofd? Goedzo, ik ook. Afscheid nemen bestaat wel trouwens en op veel verschillende manieren. Onlangs heb ik een heel moeilijk afscheid moeten nemen, een die je liever niet doet. Vaak betekend een afscheid ook het begin van iets nieuws, een ontdekkingstocht in een heel nieuwe wereld. Ik neem jullie mee in de wereld van het vaarwel en hallo zeggen, en vooral het proberen er eventjes bij stil te blijven staan als we dat doen.

Het afscheid van de borst, fles, speen en luier. Voor jou niet echt heel noemenswaardig (misschien op het moment zelf, maar dat weten we allemaal niet meer) voor je moeder wat meer. Het begin van op je eigen benen staan (letterlijk) en een beetje voor jezelf beginnen te zorgen.

Het afscheid van het thuis zitten bij mama of papa als je naar school moet gaan. Wie weet er nog zijn eerste schooldag op de kleuterschool? Nee, ik ook niet. Mijn moeder kennende vond ze dit vast moeilijk om te doen. Het afscheid van groep acht. Waar je dan met zijn allen staat te janken terwijl je de meeste niet eens aardig vond en met sommige nog door gaat naar de middelbare school. Ook het afscheid van een onbezorgde schooltijd en het “spelen” op het schoolplein. Het begin van de echte grote school. Dat immense gebouw met zijn duizenden trappen en kinderen die meters boven je uit steken.Het afscheid van de middelbare school, waarbij je echte trots ziet op het gezicht van je ouders als je het diploma krijgt.

Het afscheid van je gezonde lever en longen als je de eerste keer op stap gaat met je eerste echte drankje (die sneeuwwitjes die je van je opa kreeg met carnaval telde toch niet echt mee) en je eerste sigaretje. Je “ontgroening” bij de eerste keer zoenen met je eerste echte vriendje (daar gaat je onschuld) en de eerste keer boven de toiletpot hangen omdat je de drankjes eigenlijk helemaal niet kan verdragen. Maar wat voelde we ons groot toen we daar met onze breezertjes en pisang-jus in onze handen stonden. Helemaal vrij, alles kon en niemand hield ons tegen.

Het afscheid van je ouderlijk huis wat je ouders vast meer doet dan bij jou. Voor jou betekend dit een wereld van vrijheid en ontdekken. Voornamelijk ontdekken dat afwassen een dagelijkse bezigheid is en dat de was niet vanzelf schoon wordt. Ook dat boodschappen duur zijn en rekeningen betalen stommer is dan je verwacht. Afscheid nemen van je zuurverdiende centjes aan de boodschapjes en rekeningen. Afscheid nemen van je studie (op veel te late leeftijd) en beginnen aan het “echte” leven. Dat begin is ook gewoon leuk. Je eigen weg proberen te vinden in de jungle van het solliciteren en bedrijfsleven. Af en toe eventjes stil staan en bedenken hoeveel je al hebt bereikt. Dat helpt echt enorm.

Afscheid nemen van je lichaam en leven zoals je het kon als dat tweede streepje blauw wordt. Dat is meteen ook afscheid nemen van de sigaretten, alcohol en bijna al het lekkere eten. Ook afscheid nemen van je privacy (lekker met de benen wijd voor alle doktoren en stagiairs in het ziekenhuis) en onbezorgd door het leven gaan. Vanaf dan ga je je constant zorgen maken en dat stopt nooit meer. Het begin van het ouder zijn, van moeder of vader zijn en voor iemand te mogen zorgen. Hoeveel vreugde dat dat met zich mee brengt is eigenlijk niet te omschrijven.

Afscheid nemen van een relatie (maar stiekem ook blij zijn dat het voorbij is) en beginnen aan een nieuw vrijgezellen bestaan. Afscheid nemen van dat vrijgezellen bestaan als je weer aan een nieuwe relatie begint.

Afscheid nemen van je huis als je op vakantie gaat of als je gaat verhuizen, of afscheid nemen van je vakantie als je weer terug reist richting huis. Of van je meubels als je nieuwe krijgt en het grote hoogglans witte monster eindelijk na jaren je huis uit is. Bij het laatste heb ik misschien wel eventjes letterlijk een klein vreugde dansje gedaan.

Afscheid nemen van huisdieren of erger nog familie leden en dan verder moeten gaan zonder hun. Eigenlijk is dit de ergste en de echte. Dit is het enige waarvoor je geen nieuw begint hebt. Het is er wel, maar we willen het gewoon niet. Hoewel ieder ander begin ook een klein lichtpuntje had, is dat er nu niet te vinden. Misschien over een paar jaar, maar nu nog niet.

Er zijn veel verschillende manieren van afscheid nemen, veel meer dan ik hier nu eventjes heb neer gezet. Eigenlijk bij ieder nieuw begin is er wel het eind van iets anders en daar moeten we soms ook eventjes bij stil staan. Afsluiting is iets waar je toch aan moet geloven en als je het niet doet blijft het zich opstapelen tot die emmer een keertje overloopt. Het maar door blijven gaan lijkt handig op het moment zelf, maar op de lange termijn is het dat toch zeker niet. Maar wat zijn we daar toch goed in. Gewoon door blijven gaan zonder eventjes in het moment te blijven hangen. Probeer het toch maar eventjes te doen. Ook al regent het.

Alaaf!

Het is zo ver. Na maanden wachten, de pakjes maken, afstoffen, de schmink uit de lades trekken en zoeken naar de beste accessoires om het allemaal af te maken, het is er nu toch eindelijk. Het is Carnaval!

Officieel begint het seizoen op de elfde van de elfde om 11:11 en zijn er dus al de nodige zittingen geweest. De prinsen zijn uitgeroepen en de rood/geel/groene vlaggen hangen overal. Het echte carnaval begint trouwens eigenlijk pas aanstaande zondag. 40 dagen voor paaszondag waarbij de zondagen niet meegerekend zijn. Dit betekend dat carnaval 7 weken voor Pasen plaats vind. Pasen is de eerste zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente (21 maart). Dit is dus waarom het soms vroeg valt en soms later. Zo hebben we soms echt mooi en lekker weer met de carnaval en andere keren glij je uit over het ijs met je zatte kop en heb je een blauwe plek over je hele dij. Het is de laatste uitspatting voor de vastentijd die op Aswoensdag begint.

Bij ons in huis begint de carnaval tegenwoordig op de vrijdag. Dan mogen de kinderen verkleed naar school. Dat is toch wel het leukste voor ze om te doen. Weken lang denken ze na over hun pakje. We gaan ernaar op zoek en halen het. Dan komt er iets anders de week van te voren en willen ze toch liever iets anders. Iets wat Zoey ieder jaar doet. Dit pakje heeft ze vorig gekocht en toen niet aangehad, ze wilde toen toch liever optreden als Katy Perry. Toen heb ik tot midden in de nacht gewerkt aan iets nieuws. Het optreden durfde ze niet te doen en doordat we op vakantie gingen heeft ze het pakje toen niet aangetrokken. Dit jaar wilde ze het in eerste instantie wel aan, tot ze iets anders zag en dat wilde. Helaas trapte mama er dit jaar niet in. Erg vond ze het niet. Met de petticoat van Joni eronder zag het er nog leuker uit en is ze met goede zin naar school gegaan. Dan gaat ze volgend maar als nerd zei ze.

Het pakje van Lily kostte dit jaar toch wel wat meer moeite. Als jullie mijn Instagram een beetje volgen weten jullie ongeveer hoe lang ik ermee bezig ben geweest. Het rokje is helemaal geknoopt met ongeveer 6 meter aan tule. De bloemetjes zijn er allemaal met de hand opgenaaid. Ze zei gisteren dat het meer leek op een bloemenfee dan een boselfje. Gelukkig was ze er we dolblij mee vanochtend toen ze het eindelijk aan mocht doen. Dat maakt het toch weer goed, al die uren zoeken naar een groenkleurige maillot (uiteindelijk een donkergroene gevonden bij de Bigbazar) en al die uren verkrampte vingers van de bloemetjes. Ik ben er zelf ook wel erg trots op moet ik eerlijk bekennen.

Het pakje van Joni is helaas niet vindbaar op mijn camera. Dit is niet omdat ik er geen foto van heb willen maken. Heel graag wilde ik er een foto van. Ze heeft alleen geen pakje. Nee, is niet zielig, ze wilt er geen. Joni voelt zich te oud om zich nog te verkleden. Dat is op zich wel logisch in de brugklas. Van de ene kant hoop ik dat dit beter wordt, carnaval is gewoon echt leuk. Van de andere kant hoop ik eigenlijk een beetje dat het zo blijft. Carnaval voor mij vroeger was, uhm, leuk? Voor mijn ouders, een tijd van zorgen maken, denk ik zo.

Dan ging ik ieder jaar op de donderdagavond naar het auwwieverbal in Valkenburg. Dat is DE place to be op die avond (De rest van de dagen overigens niet). Op Vrijdagochtend had ik gewoon school. Ik heb in mijn late tienerjaren (17-18-19) dan ook die bewuste vrijdag met een kater in de lessen gezeten. Op zich ook wel weer leuk om eens mee te maken. Op vrijdagmiddag is het jaarlijkse scholierencarnaval op de markt in Sittard. Kwam goed uit, daar lag mijn school. Vanuit school gingen we dus daar naar toe en dronken we het laatste beetje kater weg. Ik moet wel eerlijk toegeven dat de trein en busreis naar huis mij niet meer heel helder bij staat, maar hij was vast zwaar.

Op zaterdag was er auwwieverbal in het dorp. Leuk om even te kletsen, niet super speciaal. Dan op Zondag en Maandag naar het gemeenschapshuis of de feestzaal. Drinken, drinken, drinken (Stom, stom, stom) en met je zatte kop uitglijden over het ijs. Vaak begonnen we al in de middag tijdens/na de optocht. Dan tussendoor frieten eten en dan weer door. Een jaar was ik op zondag toch wel een beetje moe dus ging naar huis. Ben daar op de bank geploft en zo in slaap gevallen. Daarna omkleden en half zat van de trap af gegleden. Not my finest hour.

Gelukkig hadden we altijd een week vakantie en konden we lekker bijkomen van al het zuipen (want drinken kon je het niet noemen). Terug denkend met je grote mensen verstand denk je wel eens, OMG wat deed ik toen allemaal? Hoeveel hersencellen zullen er toen verloren zijn gegaan? Met minder alcohol zou het inderdaad ook leuk zijn geweest. Misschien nog wel meer memorabel dan nu?

Dit jaar ga ik trouwens niet op stap. De drukte van alle mensen is mij op het moment gewoon te veel. Alle geluiden, kleuren, muziek en geschreeuw is iets wat mijn breintje gewoon eventjes niet krijgt verwerkt. In plaats daar van ga ik lekker op het bankje zitten en een Netflix marathon houden. Ook lekker. Kinderen hoeven niet naar school, gaan met Yorick naar de optocht kijken en bakken vol met snoepgoed vangen (en hier en daar een nonnevot en berlinerbolletje voor mama) en mama blijft lekker thuis met kleine Linkie. Die had het al zwaar met de meisjes naar school brengen en alle drukke en uitgelaten kinderen die zijn ijsberenpakje veel te schattig vonden (is het ook). Geen harde muziek voor zijn kleine tere oortjes en lekker kunnen slapen in zijn eigen bedje.

Volgend jaar…Ja dan gaan we sowieso!