Mijn oma Tilke

Mijn oma klinkt misschien als een beetje een aparte titel voor een artikel geschreven door iemand ouder dan 8, maar ik wist echt geen betere te verzinnen.

Vorige week maandag, 18 maart, is mijn allerliefste oma heen gegaan. Waarheen weet alleen zij. Wij die achterblijven, haar man, kinderen/kleinkinderen en achterkleinkinderen gaan haar heel erg missen.

Mijn oma was een echte oma. Je kon niet bij weg gaan met honger. Dat was gewoon echt niet te doen. Wil je wat eten kind? Vroeg ze altijd. Als je zei ja mocht je pakken wat je wilde. Als je nee zei kreeg de vraag waarom niet? en moest je alsnog wat pakken. Ze had een kast (Zo’n groot eiken geval wat een de hele wand bezet) waar ze dan een kastje in had met alleen maar snoep. In de bijkeuken stond de ijskast (met pilskes voor Opa) en daar achter, in de stal, lag de ijskast met diepvries waar spul voor ons in lag. Mijn oma was altijd bang dat het drinken warm was, of de diepvries zou ontdooien, dat ze de ijskast altijd zo koud zette dat de sinas erin bevroor. Ook lagen er altijd Cornetto’s in de diepvries lade, welke lade durf ik niet meer te zeggen, maar zelfs voor de meisjes liggen ze er nog altijd in.

Toen ik klein was, was mijn oma vaak bij ons. Als mijn moeder niet thuis was, kwam mijn oma oppassen. Ze kwam ons dan ophalen met de fiets. Achterop de bagagedrager werden we dan naar huis gebracht. Van die lekker harde stangen onder je kont die in de zomer nog meer pijn deden als je een korte broek aan had. Op een gegeven moment had ze wel een kussentje achterop, niet dat dit echt lekker zat, maar ze bedoelde het goed. De voeten werden in de fietsentassen gestopt en zo gingen we naar huis, of naar haar huis.

Bij haar thuis stond er dan tussen de middag altijd een gedekte tafel klaar en zat de thee in de theepot. Toen ik wat groter was en mijn zus al naar de middelbare school ging, mocht ik televisie kijken tussen de middag en haalde ze altijd broodjes voor me met leverworst (van kips). Op donderdag was er een marktje in het dorp en haalde ze lekkerbekjes/gebakken vis voor me. Dat vond ik altijd zo lekker. Nog steeds denk ik bij viskramen aan de vis die mijn oma altijd haalde voor ons. Voor haarzelf nam ze dan een rolmops in mayonaise mee, die heb ik nooit leren eten, maar die lekkerbekjes zoals toen, die maken ze tegenwoordig niet meer.

Vrijdag was frietendag. Als we een weekendje bleven slapen was dat dan ook de leukste dag. Niks uit de diepvries, nee, mijn oma maakte ze helemaal zelf. Met zelfgemaakt zuurvlees zoals alleen de Limburgse oma’s dat kunnen. Samen kijken naar de 5-uur show (Wat was dat saai zeg) en daarna gezellig afwassen. Op de een of andere manier was dit bij mijn oma nooit vervelend om te doen. Dan rummikub, of een spelletje kaarten, wat we maar wilde. We hadden zelfs ons eigen kastje met speelgoed, puzzles en kleurboeken. In de ochtend kreeg ik vaker koffie (Toen ik nog klein was, denk 8 jaar ofzo) met melk en suiker. Drink hem nog steeds zo als toen. Dan voorzichtig een kopje naar mijn opa brengen, tussen de lakens door die hingen te drogen boven de trap. Bij het ontbijt een boterham met donkere basterdsuiker (en mijn moeder maar afvragen hoe we zo druk waren) en samen wafels, cake of linzenvlaai bakken.

Mijn oma had een heupafwijking, niet dat we daar als kinderen veel van merkte behalve dat ze een beetje scheef liep. Hierdoor had ze een stoeltje in haar douche. Een opklapdingetje met kunststof bandjes. Als kind zijnde vond ik het altijd geweldig om zittend te douchen. Was weer eens wat anders. Een rijbewijs of auto hadden mijn grootouders niet, maar op hun snorfietsen gingen ze overal naar toe. Alle rommelmarkten werden afgegaan (en leuk vinden als wij ook mee gingen) en terrasjes werden bezocht.

Op een gegeven moment ging het niet meer zo goed met het lopen en kreeg ze een rollator. De snorfiets werd ingeruild voor een taxi-busje en later een rolstoel. Iets wat ze nooit wilde moest dan toch gebeuren. Afhankelijk zijn van anderen was iets wat ze echt verschrikkelijk vond. Ze was dan ook bang voor het moment dat ze helemaal niets meer zou kunnen. Ook raakte ze enigszins door de war en wist ze niet meer op welke de dag ze naar de kapper zou gaan. Voor de zekerheid vroeg ze dat dan ook maar iedere dag.

Zelf op haar haar kamertje in het verzorgingstehuis dacht ze nog aan anderen. Mijn opa of moeder die boodschapjes deden kregen ook vaak de opdracht mee iets mee te nemen voor als de kinderen komen. Ze vond het altijd zo leuk om ons te zien. Mijn nichten, mijn zus, ik en de kleintjes natuurlijk. De vreugde in haar glimlach en twinkeling in haar ogen toen ik vertelde dat ik zwanger was, dat is iets wat ik nooit zal vergeten. Dat iemand zo veel liefde kan hebben is bijna onmogelijk. Het maakte ook niet uit of je iedere dag, iedere week, iedere maand of nog minder kwam. Haar deur stond altijd open en ze was altijd blij om ons te zien.

Nu denk je misschien, ja leuk hoor, maar er zal toch wel iets minder leuks zijn geweest? Nee eigenlijk niet. Eigenlijk kan ik gewoon echt geen enkel negatief ding bedenken, zelfs niet als ik hard probeer. In de afscheidsrede die ik had geschreven voor haar sloot ik af met een wens, en die doe ik hier weer. Dat ik hoop ooit zo’n oma te mogen zijn als haar.

4 gedachten over “Mijn oma Tilke

  1. In de korte periode dat ik jou oma mee heb mogen maken in het verzorging huis heb ik haar leren kennen als een lieve mooie vrouw met alleen maar positieve gedachten haar verhalen lieten je stralen alsof je er zelf bij was.
    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte met dit grote gemis.

    Groetjes Helga

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.