Van eicel tot Linkie

Misschien is het tijd eens alles op te schrijven. Op papier zetten en verwerken. Een ervaring waar ik al 2,5 jaar lang nachtmerries en flashbacks van heb. Iets wat zo mooi had moeten zijn, mijn kersje op de taart die veranderde in een zeer traumatische ervaring. De zwangerschap en bevalling van Link.

De Zwangerschap:
De zwangerschap begon als een gewone zwangerschap. Na “de daad” ging ik met mijn benen omhoog liggen en toen Yorick vroeg wat ik aan het doen was, ik zei “Ik ben een baby aan het maken”. We lachte er beiden om, maar little did we know, dat het gewoon direct raak was en ik op dat moment ook daadwerkelijk een baby aan het maken was.
De eerste maanden verliepen zoals iedere zwangerschap. Ik was moe, misselijk en moest ontzettend vaak plassen. We gingen op controle en alles was in orde, behalve dat kleine zwarte vlekje op de echo. Een cyste op mijn rechteierstok. Hoefde niets te betekenen. Toch kreeg ik er erg veel last van. Pijnscheuten in mijn rechterlies en na 2 maanden kreeg ik al last van bandenpijn. Niet zo vreemd, het is het 4de, alles rekt nu eenmaal sneller uit en tja, dan krijg je daar ook meer last van.
27 december was een verdrietige dag. Yorick ging op uitzending naar Mali. Ik wist dat het zou komen, maar wat ik het zwaar toen hij weg was. Ik miste hem ontzettend.
Met Yorick’s vertrek kwam de sneeuw en de kou en bij mij opeens ontzettend veel vocht. Mijn bloeddruk werd gemeten en die was gewoon goed. Over het feit dat ik binnen een week 5 tot 10 Kg aankwam, dat gaf allemaal niets volgens mijn verloskundige. Mijn bandenpijn werd erger en ik kreeg er bekkeninstabiliteit door. Lopen ging steeds moeizamer.
Op mijn werk was er weinig begrip voor de hele situatie. “Je koos er zelf voor om zwanger te worden” werd meer dan eens letterlijk tegen mij gezegd. Mijn collega ging weg en er kwam geen vervanging voor in de plaats. Er was een stagiaire die deed waar ze zelf zin in had en kletste over alles en iedereen. Steuken en dergelijke. Ik werd steeds meer gestressed door de hele situatie.
Thuis was het moeilijk zonder Yorick. Ik miste hem, had het lichamelijk en emotioneel zwaar, maar probeerde de moed niet te laten zakken. Ik had het gevoel alsof iedereen naar mij keek om te zeggen “Zie je nou, ik zei het toch, ze kon het niet”. Of dat waar is of niet laat ik in het midden. Dat ik op mijn werk niet fatsoenlijk ben behandeld laat ik ook verder gaan. Ik weet hoe ik het heb ervaren en met een vingertje te gaan wijzen heeft geen zin. Voor de Pasen viel ik helemaal uit en zat ik thuis. Ik voelde mij slecht.
Lopen ging erg moeizaam. Ik lag veel op de bank of in bed. Probeerde het huishouden bij te houden en ging gewoon lief naar de controles.
De moeilijkste momenten vond ik de 20 weken echo en het moment dat ik onze baby voor het eerste voelde bewegen. 2 momenten die ik zo graag met Yorick had willen delen.

En toen ging het steeds slechter met me. Ik begon dingen te zien die er niet waren. In mijn ooghoeken zag ik eerste vlekken en schaduwen, uiteindelijk zag ik ongedierte. Kakerlakken, ratten, honden, apen. Het klinkt zo vreemd, maar ik zag ze. Ik wist dat ze er niet waren en als ik goed keek of met mijn ogen knipperde waren ze weg, maar ik zag ze. Ik probeerde het uit te leggen aan mijn verloskundige, die wuifde het weg. Mijn bloeddruk was goed. Ik hield toch nog steeds ontzettend veel vocht vast en bleef maar bijkomen. Ik kreeg last van een reflux (dat heb ik altijd al gehad, maar door de groei van de baby werd het klepje steeds meer open gezet) en at meer rennies dan iets anders. Ik kreeg veel dorst en kon zo een fles appelsap achtereen leegdrinken en at een tot twee komkommers per dag. Nu denk je, gewichtstoename EN veel drinken, die heeft suiker. Toch ben ik hier nooit op gecontroleerd. Alles werd steeds weggewuifd.

Toen Yorick terug kwam in mei voelde ik mij vrij. Nog 3 dagen volhouden tot Lily had communie en dan mocht ik instorten. Hij zag het niet. Hoe zwaar ik het had. Is ook niet zo vreemd, ik heb het hem nooit verteld.
Dat instorten moest dus nog eventjes wachten. De kamer(die weken lang al in dozen klaar lag) moest nog in elkaar gezet worden en alles moest voor de rest nog worden gekocht. Ik had het zo graag samen willen doen, maar toen we het samen konden doen, kon ik eigenlijk niet meer. Lopen ging bijna niet meer. Alles deed zoveel pijn en slapen ging niet meer.
Ik kreeg voorweeën. Drie weken lang, iedere dag en iedere nacht en zei dat ik het niet meer volhield.
Iedere ochtend werd ik huilend wakker. Huilend omdat ik nog een dag door moest gaan. Nog een dag die immens lichamelijke pijn. Nog een dag mij ellendig voelen. Nog een dag niets kunnen eten en je keel weg voelen branden.

Was het het sleepgebrek of een prenatale psychose? Dat is een vraag die ik mij nu nog afvraag. Ik zag steeds meer en meer engere dingen. Ik zag demonen die mij aan mijn buik wilde zitten. Ik zag mijzelf in een veld vol met ze liggen. “Hij is van ons” Zeiden ze, “Wij gaan hem krijgen”. Ik hield mijn armen om mijn buik heen. “Jullie zullen hem nooit krijgen” Zei ik. “Dat zullen we nog wel eens zien.” Hoorde ik terwijl ik een vinger naar mijn neus zag gaan en hem ook werkelijk op mijn neus voelde tikken. Toen kwam de eerste echte wee en was ik ineens weer in mijn bed en begon de bevalling.
Dit was overigens geen droom, dit is daadwerkelijk in mijn beleving gebeurd. Ja, ik weet hoe vreemd het klinkt en ik heb het na de bevalling niet meer gehad, Maar ik heb het wel mee gemaakt, dus ik schrijf het op. Hoe raar het ook was.

De Bevalling
Ik Kreeg mijn eerste wee midden in de nacht, ik geloof rond een uur of 1. Ik keek naar Yorick en voelde mezelf half in paniek. Hij lag te slapen, goed, duurt nog even, laat die jongen nog maar.
Rond half vijf ben ik hem toch maar eens gaan wakker maken. De weeën werden heviger en leken niet weg te gaan. Eerst even met zijn tweeën en toen zijn we iedereen rond 6 uur gaan bellen.
Wachten op de verloskundige die kwam kijken hoe ver het was (2 cm geloof ik), wachten op de schoonmoeder die de meisjes naar de school (of bso) zou gaan brengen en dan konden we naar het ziekenhuis.
Tîjdens het wachten voelde ik mij bekeken. Ik wilde de meisjes niet laten zien hoe heftig het was dus probeerde ik mij in te houden. Zoals mijn lichaam vaker doet als ik mij niet op mijn gemak voel daalde de weeën iets af. Toen hup naar ziekenhuis.
Het vreselijkste om te doen bij weeën is in de auto te zitten. Je wilt er dan altijd uit. Nu duurde het 5 minuten aangezien we echt dichtbij wonen, maar dat lijkt dan zo’n eeuwigheid.
We kwamen op onze kamer en konden ons gereed gaan maken. Ik voelde me weer ongemakkelijk. Ik wist totaal niet wat ik moest. Bij de meisjes werd ik toen direct aan meetapparatuur gehangen en wist ik wat er van me verwacht werd. Dat gevoel had ik nu totaal niet. Even toucheren nog ( 4cm). Goedzo, schiet op.
Naast het ongemakkelijke gevoel, voelde ik een soort druk. Het was de vierde dus het zou snel gaan. De weeën kwamen weer wat erger opzetten en ik begon mijn adem in/ adem uit te doen. Ik probeerde me terug te trekken, maar dat lukte niet.
De verloskundige was de hele tijd in en uit de kamer aan het lopen. Om te bellen, om iets uit te auto te halen, om aan te melden, om dit te doen, om dat te doen, terwijl haar stagiaire wat verveeld uit het raam zat te kijken. Ik lag op bed (voel ik me prettig bij) en voelde me de hoofdster in een toneelstuk.
Ondertussen bleef Link in buik maar draaien. Van links naar recht, die weeën vond hij maar niks. Merkte ik ook als ik daarvoor harde buiken kreeg, dan begon hij ontzettend te wiebelen. Ik twijfelde steeds meer en meer. Misschien voelde hij wel iets aan wat niet goed was. Wat nu als slechte krachten hem echt probeerde te nemen. Op dat moment keek ik naar Yorick en hij nam mijn handen vast. Mijn onze handen ineen en ons hoofd tegen elkaar pufte we samen de weeën weg en ik voelde een nieuwe soort moed door me heen gaan.
We gingen weer eens toucheren, maar de cm bleven hangen op 6. Ik had het ontzettend warm en vroeg of de airco aan kon of wat dan ook. Er kwam wel een oplossing. Er was een vrouw die heel graag in het bad wilde, ik had de kamer met het bad maar ging er niet in, die kamer was koeler. of ik wilde ruilen? Dus onder een laken met bed en spul en al geruild van kamer. Niet dat het echt koeler was.
Na een tijdje kwam de verloskundige (na weer 6 cm) met de suggestie de vliezen te breken. Bij Joni en Zoey ook gebeurd, geen probleem mee gehad dus ik stemde toe. Had ik dat maar nooit gedaan. Vuisten onder de billen, bekken kantelen en ze begon met porren. Met een stok die op een schoenlepel leek. Ik schreeuwde het uit, het deed zoveel pijn. Ze ging door, en door en door. Yorick moest lachen “Het lijkt wel op een slachtbank” Zei hij. Ze gaf het op. De vliezen wilde niet breken. Ik keek haar smekend aan “Snij hem er maar uit” Wilde ik zeggen, maar toen braken mijn vliezen. Ik gaf dit aan, ze keek en inderdaad, daar kwam het vruchtwater. Ze moest lachen. “Dit is echt zo’n vreemde bevalling” grapte ze. Ondertussen waren mijn weeën op het hevigste, Link bleef draaien, wat het er niet makkelijker op maakte, en alle slapeloze weken, zware maanden en alles kwam ineens over me heen. Ik kon niet meer.

Toch bleven die centimeters steken en wilde Link maar niet naar beneden gaan. De weeën, hoe hevig ze ook waren, ze deden niks om hem omlaag te krijgen. Hij had gewoon te veel ruimte. Nieuwe oplossing, wee-opwekkers. Om net dat ene kickje extra te geven. Prima. Mocht de verloskundige niet meer de bevalling doen, maar kreeg ik er een van het ziekenhuis. Ook prima. Ik was al helemaal klaar met haar. Het enige wat ze in mijn ogen had gedaan was wat stom rond gerend, gebeld en mij “verkracht” met haar stok.
Ik ging weer aan de welbekende machine en voelde me eindelijk een beetje in mijn element. Wee-opwekkers werden aangesloten een een morfinepompje. Nog heftigere weeën kon niemand zonder aan, aldus de verloskundige.
Ik kreeg een knopje in mijn handen gedrukt en kreeg dan iedere 30 seconden een shot morfine. Ook al bleef ik er tussen op drukken op mij af te leiden van de immense pijn. Nu doen weeën pijn, dat weet ik maar al te goed, maar deze, ik vond ze erger dan de weeënstorm bij Zoey.
Leuk feitje, ik ben ongevoelig voor morfine. Hoewel ik er ontzettend duf van wordt, haalt het niet weg van pijn. Tot ik wegviel. Ik voelde die gelukzalige paar secondes niets. Ik hoorde niets meer, voelde enkel een warmte over mij heen komen en voelde me gelukkig. Ik voelde mijn lichaam wegzakken. Ik dacht aan alle ellende die ik in mijn leven had meegemaakt en wist dat er eindelijk een einde aan was. Ik mocht gaan. Tot iemand mij in mijn gezicht sloeg. Abrupt werd ik terugtrokken naar mijn lichaam, naar alle pijn en alle ellendewetende dat ik er bijna vanaf was. “Laat me toch gaan” dacht ik. Yorick haalde me terug. keer op keer.
Ik bleef een beetje hangen tussen bewust en onbewust zijn tot ik helemaal terug was. De Morfine was op. Er kwam een nieuwe fles, maar die werkte helemaal niet meer. De pijn bleef en mijn bij bewustzijnde ook.
Ondertussen voerde ze de weeopwekkers volledig op. De cm bleven nog steeds uit en Link bleef maar draaien en draaien daar in mijn buik. Door het draaien lukte het de verpleegkundige niet om de sensoren op de juiste plek te krijgen. Ze ging plakkertjes halen. Ondertussen ergerde ik mij enorm aan de hele tijd het geschuif van de sensoren. Ze kwam met de plakkers, wilde ze gaan plakken tot ik riep dat ik moet gaan persen.

Nu hadden ze 5 minuten ervoor nog gecontroleerd dat ik nog steeds op de 6 á 7 cm vast zat. Ineens persdrang, dat kon niet. Ik bleef aandringen dat ik moest persen. Ze ging kijken en inderdaad, volledige ontsluiting en Link was al flink ingedaald. Ik mocht gaan persen.
De eerste perswee hield lang aan, terwijl ik perste (en me afvroeg hoe ik ook alweer mijn benen moest vast houden) legde ze in alle haast alles klaar. Perswee was over en het hoofdje stond al. Bang voor weer een totaal ruptuur pufte ik zo snel als ik kon. Ze riepen dat ik het moest houden en zette een knip. Ok, je mag persen. In paniek keek ik rond, ik had geen wee. Wachten, wachten, wachten, wel een halve minuut (die een eeuwigheid leek) voordat de tweede perswee kwam. Ik mocht persen. Ik voelde dat het brandde en ging volledig over in het persen dat ik niet snapte wat ze bedoelde met kon met je handen. De verpleegkundige nam ze uiteindelijk vast en zo kon ik nog net op tijd Link aannemen en hem zo helemaal zelf geboren laten worden. “Oh god, er komt een baby uit me” Dacht ik bij mijzelf. Hij werd op mijn buik gelegd en ik huilde. Ik huilde van angst dat hij meegenomen zou worden, dat er iets met hem zou gaan gebeuren, en ik huilde van blijdschap dat het eindelijk over was.
Het persen duurde een hele 3 minuten alles bij elkaar. Door de enorme kracht waarmee het gebeurde (dankzij die wee-opwekkers) heb ik ook direct mijn hele bekkenbodem overstrekt.
Link ging mee naar de kinderarts met Yorick (Wel in de verloskamer) terwijl ik gehecht werd. Verdovingen werken bij mij niet, dus een prettig afsluiting zat er niet bij.

Link werd om 14:47 geboren net tijdens een wisseling van de dienst. Dit betekende dat iedereen die de hele ochtend al bij me was geweest naar huis mocht en werden vervangen.
Hij werd gewogen en gemeten. 4,395 Kg en 53 cm. Geen kleintje. Hij zat op 95% percentiel met zijn gewicht. Dat wilde zeggen dat 95% van de kindjes die geboren worden hetzelfde of minder wegen. De vraag was dan ook, moest Link een suikertest.
Het antwoord daarop was nee. Ik was toen blij, dat betekende dat ik naar huis mocht. Achteraf gezien had ik het graag geweten, heb ik nu zwangerschapssuiker gehad, of niet? Alles wijst eigenlijk op wel. Ik heb mij heel lang somber gevoelt over het feit dat ik geen suikertest heb gehad. Waarom zoveel vrouwen wel, en ik niet? Terwijl ik er nog last van had ook nog. Het antwoord zal ik wel nooit weten.
Na te zijn gedouched, te hebben gegeten en schoongemaakt mochten we naar huis. Niet lang daarna kwam er een kraamzorg die mij leerde hoe ik moest aanleggen aan de borst en kwamen de meisjes thuis om hun broertje voor het eerst te zien.

De Kraamweken
Na een zware zwangerschap en traumatische bevalling wilde ik graag die kraamtijd zo leuk mogelijk doorbrengen. Had dat maar gekund.
De borstvoeding die ik zo graag wilde geven lukte niet. Stuwing, te veel melk en letterlijk blaren op mijn tepel zorgde ervoor dat ik de vierde nacht midden in de nacht flessen heb staan koken en voeding heb gemaakt.
Yorick had niet direct door hoe uitgeput ik was en lette niet op mijn woorden dat te veel bezoek, te veel was.
De kraamzorg. Wat een slechte kraamzorg. Ze deed alles volgens het boekje, ze streepte het namelijk ook echt allemaal af, maar de zorg ontbrak er bij. Zo had ik op een dag om 2 uur in de middag nog niets gegeten en had ik verschrikkelijk veel pijn aan de hechtingen.
Ik denk dat het dag 5 was dat ik midden in de nacht met een koud washandje tegen mijn poes aan lag te huilen. Geen kraamtranen, maar echt verdriet. Vol pijn, verschrikkelijk moe op een plek waar ik niet meer wilde zijn. Ik had zo dichtbij gezeten. Ik gaf Yorick de schuld. Als hij voor me was opgekomen, als hij me niet terug had gehaald, als hij ik weet niet, iets had gedaan hoefde ik mij niet zo te voelen. Op dat moment wilde ik dood. Ik wilde niet meer, ik kon niet meer. De enige gedachte die mij toen op de been hielden waren de kinderen. Ik kon het hen niet aandoen.
De rest van de weken liepen verder. Ik was boos en verdrietig. Boos op iedereen die geen rekening met mij leek te houden, egoïstisch misschien, maar ik vond dat ik het recht had dat te zijn. Het had mijn tijd moeten zijn, niet die van wie dan ook.

Weken gaan naar maanden en dan kom je tot de conclusie, het gaat niet goed met je. Postnatale depressie en een burn out met ptss. Dat is wat ik had. Dat was ook het begin van een lang traject. Een traject waar nog de diagnose bipolaire stoornis bij kwam.
Het verschil tussen nu en de eerste maanden merk ik erg goed. De hormonen maakte alles erger. Toch duurde het bijna 2,5 jaar voordat ik dit op papier kon zetten.
Nachtmerries heb ik er nog steeds van, net zoals flashbacks. Angst voor doktoren, en met name de gynaecoloog, is er ook. De pijn aan mijn bekkenbodem begint weg te gaan, maar van mijn slecht gehechte litteken heb ik nog steeds pijn.
Het heeft in mijn hart lang geduurd. Het leek misschien niet zo, ik was zo beschermend over hem, maar mijn moedergevoel bleef uit. Ik moest hem beschermen van alles. Alles wat ik zag tijdens mijn zwangerschap en alles wat ik voelde dat mensen mij aangedaan hadden. Ik kon niet meer vertrouwen. Dat gevoel is nu gelukkig weg en kan ik weer lief hebben, zelfs heb ik weer soms het vooruitzicht op leven en te willen leven.

Heb je mijn verhaal helemaal gelezen? Dan wil ik je daarvoor bedanken. Het was niet makkelijk alles op te schrijven. Ook omdat het mijn eigen beleving was. Mensen doen soms dingen uit bepaalde redenen, dat je die dan zelf gaat invullen hoeft niet altijd te kloppen. Vandaar dat ik niet alles opgeschreven heb, of mensen verder genoemd hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.