Meer dan mama van…

Mijn naam is Anouk, ik ben 36 en mama van 4 kinderen. Ik schreef het vanochtend gewoon weer. Zo introduceer ik mijzelf. Als mama van vier. Ik ben er trots mama te mogen van deze 4 prachtige kinderen, daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat mama zijn onderdeel is van mijn leven, maar dit niet is wat ik ben.

Ik zo veel meer dan die mama van vier. Soms vergeet ik dit nogal eens. Daarom begin ik altijd met ik ben mama van 4. Ook omdat ik het gewoon weg liever niet over mijzelf heb. Als je mensen verteld dat je kinderen hebt gaat het daar namelijk altijd over. Dan gaan ze vragen hoe oud ze zijn, jongens of meisjes zijn, hun namen, of ze dan al in die en die klas zitten en soms krijg je de diepgaandere vragen hoe oud jij dan wel niet bent, of ze allemaal van dezelfde partner zijn, of ze hun vader nog zien en hoe zij het vinden om een “samengesteld” gezin te zijn. Altijd. Dan ben je een half uur verder en haken mensen vaak weer af. Daar kom je niet echt verder mee dus.

Soms zeg ik het ook wel eens niet. Dan heb ik daar geen zin in. Vroeger bijvoorbeeld, als ik eens op stap was, of op een event of wat dan ook. Dan zei ik niet dat ik kinderen had. Het ging altijd altijd over de kinderen, nu was het wel eens tijd om het over mij te hebben. Ver kwam ik daar alleen niet mee. Soms versprak ik me en ging het uiteraard weer over de kinderen, andere keren wist ik gewoon weg niets zinnigs te zeggen en dacht ik dat die mensen toch niet op mij zitten te wachten. Een vrij deprimerende gedachte, maar goed, zo werkt mijn onzekere brein nu eenmaal.

Is het erg dat ik het beu ben om het constant maar over de kinderen te hebben? Nee, natuurlijk niet. Ik praat graag over ze, ben trots op ze en dat veranderd niet als ik het eens over iets anders wil hebben. Zo heb ik wel eens zin om het over mijn plantjes te hebben. Gewoon omdat ik dat leuk vind. Nu zijn dat ook een beetje mijn kindjes, dus foetel ik dan wel eens, en praat ik vol trots over Frida die weer een babytje heeft, of over Wilhelmina die er een blad bij heeft gekregen. Vinden anderen weer minder interessant, moet ik eerlijk toegeven, maar toch heb ik hier juist ook weer leuke gesprekken over gehad.

Dit is een van de redenen waarom ik het zo moeilijk vind om vriendinnen te maken. De meeste in mijn leeftijd hebben kinderen of willen graag kinderen en dan gaat het daarover. Zelfs vrouwen die geen kinderen willen vragen mij vaak naar de kids. Het is een natuurlijk iets, of misschien is het juist een maatschappelijke gewenning om te vragen naar hoe de kinderen het doen van een ander. Zijn we nieuwsgierig met zijn allen, of weten we gewoon weg niet meer te vertellen dan over onze kinderen?

In het mama zijn kun je jezelf behoorlijk verliezen. Ga jij wel eens naar de stad puur voor jezelf, zonder iets voor je kinderen mee te nemen wat ze eventueel leuk of handig zouden vinden? Ik eigenlijk niet. Zelfs toen ik in mijn eentje op vakantie was, lagen mijn kinderen de helft van de tijd door mijn gedachtes heen te dwalen. Lily zou dit grappig vinden, kon Joni dit maar zien, Zoey vond dat toen zo leuk, Linkie zou deze auto vast geweldig vinden. Ik kon het niet uitzetten. Zelfs niet met eten. In mijn hoofd hield ik er nog steeds een beetje rekening mee dat een of meerdere kinderen het eten daar niet lekker zouden vinden en streep ik deze restaurant automatisch door in mijn hoofd zonder daarbij na te denken of ik dat wel lekker zou vinden. Alles voor de kindjes is vaak mijn motto, maar soms moet ook wel eens iets voor de mama zijn.

Dus laat ik opnieuw beginnen. Mijn naam is Anouk, ik ben 36 jaar oud, houd van plantjes, teken en knutsel graag en lees veel boeken als ik niet naar Netflix kijk. Ik heb mijn eigen mamalifestyleblog waarin ik onder andere mijn eigen struggles vertel en alles wat moeders interessant zouden vinden naast hun kinderen. Is dit beter? Dat was trouwens mijn doel toen ik begon. Tussen luiers en cocktails. Het mama zijn en jezelf zijn. Daar zit ik ergens tussenin. Soms gaan mijn blogs over kindergerelateerde dingen, andere keren juist weer helemaal niet. Soms neig ik weer teveel over te kindjes te praten, op instagram bijvoorbeeld. Dan roep ik mijzelf weer eens eventjes terug. Constant over mijn kinderen praten is niet wie ik ben, dat iswat ik denk dat de menigte wilt zien. Terwijl juist mijn posts die over mijzelf gaan veel meer reacties geven en veel meer likes.

Misschien is het omdat ik jong moeder ben geworden. Toen was het, ok jij bent nu een mama dus je kunt niet meer op stap, shoppen in je eentje of wat dan ook. Die trend heeft zich heel lang voortgezet tot ik mezelf weer helemaal kwijt was. Een tijdje, toen ik op het mbo zat, toen niet. Toen had ik juist alles heel erg gescheiden. Je had de mbo ik en de thuis ik. Zodra de meisjes er weer waren was ik mama, en zodra ik afzette op de bso was ik Anouk de studente. Zo voelde ik dat toen tenminste. En dan zit je even thuis, of je gaat op stage, of je begint te werken, je stelt je voor en je bent ineens weer die mama van.
Nu ik thuis zit is het soms wel erg. Ik wil me bezig houden met het huishouden, thee drinken met versgebakken koekjes na school en er altijd zijn voor de kinderen, maar wie ben ik dan nog?
Dat is nu juist het lastige. Proberen mama te zijn en toch ook jezelf behouden. Waar houd ik van? Wat vind ik leuk om te doen? Dat is mijn never ending reis. Want alles is leuk en aardig overdag, maar in de avond ben ik toch nog altijd Anouk en dat is veel meer dan enkel mama van….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.