Mijn roze rolkoffertje

Ik heb een roze rolkoffertje. Je weet wel, zo’n kleine, die stewardessen vroeger altijd hadden en nu iedereen gebruikt. Hij is klein, van stof en (most importantly) roze. 13 jaar geleden gekocht bij de V&D en nog steeds in gebruik. Wat hebben we al wat afgereisd, mijn koffertje en ik.

Ik kocht het koffertje voordat ik naar America ging. Gewoon een weekje in mijn eentje. Je hoort wel eens van die mensen die fanatiek online gamen en daar mensen ontmoeten. Nou, ik was daar een van. Online ontmoet, en zoals bij veel online relaties ging ook die van ons veel te snel. Wellicht omdat je dan iedere dag met elkaar praat, dat het langer duurt, maar enfin, ik ging dus naar mijn online relatie toe, in Amerika, in mijn eentje. De eerste reis alleen als mama, haar kindje van bijna een jaar thuislatend. Op zoek naar…..iets, geluk denk ik.

In Amerika heeft ook mijn koffertje het te verduren gehad. Van huis naar huis en zelfs dagen in de trein dwars door het land heen. Onhandig met verhuizen, maar praktisch om mee te nemen. Het ging mee naar het ziekenhuis toen Zoey werd geboren, het ging mee op de treinreis en uiteindelijk ging het ook weer mee terug naar huis. Die 22 uur durende reis. 2 auto’s, 3 vliegtuigen, een taxi en 5 vliegvelden dat het duurde voordat Joni, Zoey en de zwangere ik weer voet op Nederlandse bodem zette.

Dacht je dat ik er na 1 online game relatie genoeg van had? Dan moet ik je toch teleurstellen. Nog steeds aan het gamen raakte ik in gesprek met iemand anders. (Final Fantasy XI, voor die wat het zich afvragen, vergelijkbaar met World of Warcraft). Een tijd later pakte ik mijn koffertje dan ook weer in, liet de 3 meisjes thuis bij opa en oma en vertrok richting Manchester. In mijn uppie, weer op zoek naar geluk…. die relatie hield ook geen stand en verder dan een paar keer op bezoek bij elkaar is het niet gekomen. Geeft niet, ik heb het geprobeert, ik heb mijn avontuur beleefd en daar ben ik content mee.

De komende jaren gaat het koffertje mee op familie vakanties naar Zeeland en center parcs huisjes tot dat heerlijke weekend dat Yorick en ik met zijn tweeën naar Parijs gingen. We kijken daar beide nog met een glimlach op terug. Niet dat dit de enigste keer is dat het koffertje naar Parijs ging, daarna heeft het nog 3 maal een Disney hotel mogen bewonderen, maar altijd in het gezelschap van anderen.

De meest opmerkelijke reis, waar het eigenlijk niet heen mocht, was er eentje in de buurt. Op scouting kamp, ja met mijn roze rolkoffertje. Die moest mee. Wat maakt mij het uit of ik het out of place was en dat anderen vaak een weekendtas of een grote rugzak meenemen? Mijn koffertje hoorde bij mij dus ging het mee.

Ook naar het ziekenhuis toen Link werd geboren pakte ik de spullen weer in dat zelfde roze koffertje. De derde bevalling die het mee maakte (bij Lily ging ie ook gewoon mee) en ik kon eigenlijk niet zonder. Het is mijn houvast geworden, mijn traditie om hem overal mee naar toe te nemen en mijn rots waarvan ik het stangetje soms stevig in mijn handen houdt.

Vandaag gaat ie weer mee. Het staat al klaar, ingepakt en al, op de slaapkamer voor ons volgende avontuur. In mijn eentje naar Amsterdam. De eerste keer dat ik Link een nachtje zonder mij laat en oh wat ga ik zwaar krijgen zometeen. Sommige vinden het stoer dat ik dat ik aandurf, in mijn eentje naar Amsterdam, maar weet je, ik ga niet alleen. Ik neem mijn koffertje mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.