14 jaar mama

14 jaar geleden werd ik voor de eerste mama. Na een zware zwangerschap en een bevalling waar ik niet geheel zonder scheuren (of totaalruptuur) uit kwam was ze daar dan. Mijn wondertje dat ik Joni noemde. Genoemd naar Joni Mitchell, gewoon omdat ik de naam leuk vond na hem gehoord te hebben in Love actually. Haar tweede naam Mathilda (naar mijn oma) werd afgewezen door haar vader, maar in mijn gedachtes hoort die er nog steeds gewoon bij.

Ik was 22 toen ik voor de eerste keer moeder werd. Veel te jong en veel te onbezonnen. Ik wilde reizen, op stap gaan en was mijn wilde haren nog lang niet kwijt. Toch moest ik ineens voor dit kleine bundeltje gaan zorgen. Een verandering waar ik best lang de nodige inwendige struggles mee heb gehad. Haar vader en ik woonde nog niet heel lang samen. Het bracht een druk met zich op de relatie. Mijn leven was in een slag compleet op zijn kop gezet, iets wat hij niet hoefde te doen. Beide te jong, te onervaren en met compleet tegenoverstaande ideeën over hoe wij ons nieuwe gezin vorm zouden geven. Na nog geen jaar gingen wij dan ook uit elkaar. Het precieze hoe en wat ga ik hier niet vertellen. Dat heeft geen enkele toevoeging. Ieder verhaal heeft 2 kanten en hebben we beide die tijd verschillend ervaren. We verschilde gewoon te veel. Wellicht zonder kind was dit uiteindelijk ook gebeurd, maar goed, we hadden nu eenmaal een dochter.

Ze was een baby die niet hield van slapen. Het duurde 2 maanden voordat ze door had dat de nacht tijd was om te slapen. Nacht na nacht lag ik met haar op de bank. Ze was enkel stil als ik haar vast hield en huilde als ik haar neer legde. Na een aantal maanden kwam daar gelukkig wel verandering in. Na mijn bevalling moest ik lang herstellen. Ik had een totaalruptuur waarbij ik van gaatje tot gaatje was ingescheurd en zelfs mijn baarmoeder moest worden gehecht na de bevalling. Ik moest onder narcose worden gehecht en had maar liefst 36 hechtingen in mijn onderkant. Iets waar ik jaren last van heb gehad (tot de bevalling van Zoey zelfs). De veranderingen die uit het niets kwamen, de bevalling, de onderlinge strijd met mijn vriend, het zorgde allemaal voor een postnatale depressie. Ik was niet gelukkig en voelde me eenzaam en alleen. Ik at slecht en soms dagen niet, gewoon omdat ik dacht dat dit het enigste was waar ik nog enigszins controle over had. Tijdens de zwangerschap was ik 25 Kilo aangekomen en de maanden erna zijn er maar liefst 30 Kilo vanaf gegaan.

Nadat we uit elkaar zijn gegaan woonde Joni en ik een tijdje bij mijn moeder. Met zijn twee voelde ik mij voor het eerst sinds lange tijd gelukkig. Ik ging vaak met haar naar het park wat ze geweldig vond en we knuffelde veel met zijn twee. Voordat ik Joni kreeg zat ik ontzettend met mijzelf in de knoei. Ik dronk veel te veel, had geen plan en ik denk dat als ik niet zwanger was geweest het ook nooit had gered. In de tijd bij mijn moeder kreeg ik weer hoop. Zij heeft mij gered, daar ben ik van overtuigt.

Joni was een vrolijk kind. Ze babbelde wat af. Hele verhalen tegen alles en iedereen. Altijd van die grappige uitspraken waar we met zijn allen dubbel om lagen. Haar zusjes Zoey en Lily vond ze interessant, maar was toch liever in haar eigen wereldje aan het spelen. Lezen en voorgelezen worden waren een van haar lievelingsbezigheden. Net als puzzels maken. Ze kon zo makkelijk allerlei lastige puzzels maken. Na het een keer gedaan te hebben kon ze ze makkelijk nogmaals doen zonder na te hoeven denken. Liedjes zingen voor de camera en aandacht krijgen vond ze ook helemaal leuk. Tegen haar verlies kon ze niet, en ook dat staat nog op camera. Zeuren als ze haar zin niet kreeg (tegen beter weten in) was een slechte eigenschap die eigenlijk nooit is overgegaan. Ze was vrolijk toen ze klein was en ging graag bij andere kinderen spelen. De BSO vond ze maar niks, ze wilde veel liever met haar vriendjes en vriendinnetjes afspreken en nam mij dat soms ook wel kwalijk.

Verhuizen van een dorp naar een andere stad vond ze in eerste instantie wel moeilijk. Een nieuwe basisschool, een nieuwe klas en een nieuwe BSO, maar ook hier maakte ze gemakkelijk vriendinnetjes. Met 2 vriendinnen van de basisschool heeft ze zelfs nu nog steeds contact (lang leve whatsapp) en gaat ze nog regelmatig mee afspreken.

bij haar vader kreeg ze 2 broertjes erbij die ze op haar handen draagt. Ze had het eerst nergens anders over en voelde zich echt een grote zus. Naarmate zij groter werden, vond zij ze ook wel weer lastig worden. Soms jaloers, want ja, zij was maar om het weekend bij haar vader en haar broertjes altijd. Toch is ze ook hier aan gewend geraakt en heeft ze er nu meer vrede mee.

Toen ze rond de 10 a 11 jaar was begon ze te pre-puberen. Zeuren en klagen waren haar gewoonte geworden. Lastig om mee om te gaan. Zeker toen zij 12 werd en ik zwanger was. Als twee hormoonbommen stonden we soms tegenover elkaar. Dit maakte mijn zwangerschap lastig, hoewel die al lastig en zwaar was door andere dingen, en groeide we een beetje uit elkaar.

De geboorte van haar broertje Link vond ze wel weer heel leuk. Het leek haar niets te doen, maar met trots hield ze hem vast en vertelde ze iedereen erover. Ook het zusje wat ze nog bij haar vader kreeg adoreert ze. met 3 zusjes en 3 broertjes vind ze het soms lastig om rust te vinden en de aandacht te krijgen die nodig heeft. Dit resulteerde het afgelopen jaar in toch wel verontrustend gedrag wat mij behoorlijk was mama stress heeft bezorgt. (Wat precies ga ik niet uitleggen).

Nu is al 14. Een echte puber die het liefste de hele dag op de bank rond hangt met een boek in haar hand (Harry Potter momenteel), televisie kijkt, sims speelt of op haar mobieltje zit. Frisse lucht is niet essentieel en haar kamer ruikt dan ook echt naar puber. Ze is druk bezig haar eigen IK te vinden en ik vind het magisch dat ik hier deel van mag uitmaken. Van de strijd tijden de zwangerschap is niet veel meer over en we hebben die speciale band weer die je alleen met je oudste kind kunt hebben.

Ik weet nog zo goed hoe ik die stick vasthield zo veel jaar geleden, de keuze waar ik toen voor stond en ben er nog steeds van overtuigt dat het de juiste was. Ik hou van jou Joni, meer dan alle sterren in de hemel en elke dag een sterretje meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.