Take 3

3 maal is scheepsrecht, toch? Misschien wel, het is even afwachten. Na de eerste psycholoog die ik vorig jaar had, de lange wachttijd, de tweede psycholoog met vele vragenlijstjes en de doorverwijzing ben ik dan nu aangekomen bij psycholoog nummer 3. Uiteraard de praktijkondersteuners en vorige behandelingen niet meerekenend. Er werd mij verteld dat ik hier mijn bi-polaire stoornis zou kunnen gaan stabiliseren. Ik werd gebeld en er werd een afspraak van een uur ingepland. Vol goede moed en hoop op betere medicatie ging ik er wandelend heen. (Het was 15 minuutjes lopen en in de zomerzon was dat niet heel erg om te doen. Muziekje aan en lekker lopen tussen de bomen).

Ik kwam aan en was de naam van mijn psycholoog vergeten. EN de agenda lag ook nog thuis op de tafel uiteraard. Geen probleem, ze zochten het op. Ik kwam aan bij de deur, er moest worden gebeld via de speaker, wat betekende dat iedereen die samen met mij stond te wachten alles kon meekrijgen. Lekker privacy gevoelig, maar wel veilig voor Corona. Ik ging bij de rest staan in de provisorische wachtruimte buiten. Om 5 over een kwamen een aantal mensen terug van hun lunchwandeling. Ik heb daar dan direct een mening over. Geen wonder dat afspraken altijd uitlopen. Mensen werden naar binnen geroepen. Iedereen moest zich aanmelden en alles liep door elkaar. Een man werd lichtelijk gefrustreerd en liet dat merken. Mens, stel je niet zo aan, dacht ik. Je kunt wat boos worden op de receptioniste, zij doet ook alleen maar haar werk. Zij verzinnen de maatregelen niet en moeten zich er ook maar aan houden. Ja de speaker buiten is niet ideaal, maar het is nu even niet anders. Je boos maken en opwinden erover helpt helemaal niets.

Ik werd opgehaald door mijn psychologe en samen liepen we het gebouw door. Trap op, gang door, trap af, allemaal eenrichtingsverkeer. Ik kwam haar kamer in en het gesprek begon. Zij had wel de doorverwijzing van psycholoog nr 1 gekregen (wat psychologe nr 2 niet had gekregen), maar niet die van nr 2 wat mij daadwerkelijk doorgestuurd had. Ze startte haar computer op en ging op zoek. Inderdaad, er miste een aantal stukken. Ze ging ze direct printen en ik mocht een vragenlijstje invullen. Toen ze terug kwam moest ze nog haar schrijfblok gaan zoeken. “Dit zal wel heel chaotisch overkomen” zei ze. Ik antwoordde dat dit eigenlijk overal op deze manier gaat en haalde mijn schouders op. Ze schrok een beetje van mijn antwoord. Normaal was ze toch beter voorbereid. Ja, dat zeggen ze allemaal dan op dat moment, en dan net bij mij zijn ze het iedere keer niet. Dan gaat er weer iets fout met de afspraak, de doorverwijzing, de brieven en moeten ze nog van alles zoeken. Ik ben er inmiddels zo aan gewend dat ik het mij niet eens meer zo aantrek. Iets wat ik voorheen wel altijd deed. Dan voelde ik mij alsof ik niet goed genoeg was. Alsof ik het niet waard was om alles voor in orde te hebben. Een vreemde en ook deprimerende gedachtegang. Maar die dag had ik deze gedachte niet. Ik zat in mijn neutrale veilige zone. Geen up, geen down, lekker neutraal waar niets mij iets kan aandoen.

Ze begon met het uitleggen van de intake. Nu was er eerst een eerste gesprek, daarna volgde een tweede gesprek, een gesprek met een psychiater en een gesprek met een van mijn naaste familieleden die mijn ups en downs wat beter kan herkennen en beschrijven. Dan volgt de daadwerkelijk diagnose. Vond ik vreemd. Er werd vermoed dat je een bi-polaire stoornis hebt, zei ze. “Dat is geen vermoedde, dat is een feit. Dat is al vastgesteld toen ik 15 was” Antwoordde ik. Alweer iemand die niets weet, dacht ik. Ze ging door haar papieren snuffelen, maar kon niets vinden wat de daadwerkelijk diagnose bevestigde. De intake is noodzakelijk, het zijn wettelijke stappen die gezet moeten worden om de diagnose officieel te mogen bevestigen zei ze. Ik ging er maar in mee. De uitkomst weet ik al, dus wat maakt het nog uit.

Ze ging de vragenlijst erbij nemen die ik zojuist had aangekruist en ons gesprek begon. Iedere vraag en ieder antwoord werd helemaal uitgeplozen. Alles moest worden verteld en mijn uurtje veranderde ineens in 2 uur. Hoeveel slaap je normaal, en als je in de dip zit, en als je in de verhoogde staat zit, en zonder medicatie? Slaap je door, wordt je vaak wakker, slaap je dan direct weer in, heb je nachtmerries, waar gaan die over. En zo praat je al een kwartier vol over enkel slaap. Mijn traumatische ervaringen werden gevraagd en ik heb ze zo goed en slecht ik kon beantwoord. Bij een had ik de tranen in mijn ogen toen ik haar vragen beantwoordde. Neem maar even je tijd, zei ze vol compassie. Ik zag dat haar ogen ook niet helemaal droog bleven. Iets wat mij eigenlijk veel vertrouwen gaf in mijn nieuwe psychologe. Iemand die echt haar hele hart en ziel geeft aan haar patiënten. Ik voelde direct een band vormen, iets wat ik niet vaak heb.

Aan het eind van het gesprek kreeg ik huiswerk mee. De laatste 6 in kaart brengen. De ups en downs. Er zou dan een soort patroon kunnen ontstaan wellicht. Uiteraard kan ik mij niet iedere dag van laatste 6 jaar herinneren, maar bepaalde dag wellicht zei ze. Kerst, verjaardagen, vakanties, die dingen weet je vaak wel nog. Ik vertelde haar dat ik het gesprek prettig had gevonden en toen kwam er iets verrassend uit mijn mond. Ik vertelde haar dat als ik geen zin had, geen connectie voelde of wat dan ook ik vaak begon te liegen over hoe het gaat. Ik weet niet waarom ik het zei. Het was ook echt een waarschuwing. Ik lieg dan vaak. Hoe gaat het met je, hoe was het afgelopen week, die dingen allemaal. Soms wil ik helemaal niet vertellen hoe het was gegaan. Dan lieg ik dus. Dan ga ik antwoordden beïnvloeden en dergelijke. Je moet dan van goede huize komen wil je daar doorheen prikken als psychologe zijnde. Soms was het ook een test, om te kijken of ze erdoor zouden prikken. Of ze het wel of niet zouden zien. Tot nu toe niet, ja behalve mijn huisarts, die is zo kundig zij doorziet dat direct.

Maar goed. Dat was mijn eerste gesprek. Het begon chaotisch en eindigde heel vertrouwelijk. Nu op naar de volgende, de intake afmaken, de diagnose officieel stellen en dan eindelijk beginnen aan de stabilisatie van de emotionele achtbaan waar ik al zo lang in vast zit. En dan? En dan kunnen we die put opentrekken met al die traumatische ervaringen en dat eens goed aanpakken. Want zoals het ging, zo gaat het niet meer….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.