Take 2

Na lang wachten was het dan zover. Ik kon terecht bij de gespecialiseerde hulp. Mijn vorige psycholoog zou mij hiervoor doorverwijzen en ik zou maar 4 weekjes hoeven te wachten. Of zo dat zei hij in januari. In maart bleek de vork net iets anders in de steel te zitten en heeft de huisarts mij eind maart pas aangemeld. De wachttijd (die langer was dan 4 weken) ging dan ook toen pas in en ook de gegevens zijn niet van praktijk naar praktijk doorgestuurd. Soms vraag ik mij of ze wel weten wat er allemaal op het spel staat. Bij Corona krijg je direct een test en een behandeling. Bij een depressie kun je rustig anderhalf jaar wachten. Terwijl het toch echt een dodelijke ziekte is. Maar goed. Ik kon terecht bij de gespecialiseerd geestelijke gezondheidszorg.

Er volgde een intakegesprek. Ik kreeg allerlei papieren thuis gestuurd en moest een app downloaden en installeren op mijn telefoon. Ik houd daar niet zo van. Als die apps op mijn telefoon. Ik heb er dan ook vrij weinig op staan. Ik weet niet zo waarom. Doe het gewoon liever niet allemaal. Ben daar nogal vreemd in. Ik sleep liever wat winkelpasjes mee dan dat ik ze allemaal moet koppelen. De app heette GoodDay en je kan er vanalles mee. Op zich wel een handig ding. Je kan ingeven welke dag je hebt gehad en je kunt direct contact hebben met jouw behandelaar. Dit is voor de privacy van je psycholoog wel prettig. Je hebt een chat functie en kan chatten met de behandelaar waarmee je een connectie hebt. Andere kun je dus geen berichtjes sturen. Op zich is dit wel een goede functie. Mijn psychologe vroeg me enkele keren tussendoor hoe het met me ging op dat moment. Dat is wel fijn. Dan krijg je het gevoel te hebben dat iemand naar je om kijkt. Dat je net even meer bent dat de afspraak om een uur, of net nog even dat gesprek voor hij naar huis kan.

Via de app deden we een videogesprek voeren waarbij een kennismakingsgesprekje werd gevoerd. Ik had direct een goed gevoel bij mijn psychologe. Ik voelde me open naar haar toe en vertelde dan ook meer dan bij het vorige gesprek. Op zich had ik ook wel een goede dag die dag, dat helpt altijd mee. Sommige dingen wist ze wel al van de huisarts (dat ik niet over bevalling van Link wil praten bijvoorbeeld) en daar hield ze dan ook rekening mee. Heel prettig om niet gepusht te worden en al direct te janken bij iemand die je net kent.

Het tweede gesprek waren de vragenlijstjes. Dik anderhalf uur mocht ik ja of nee antwoorden met Yorick naast me. Yorick vond sommige vragen wel heel typisch mij passen en zag zelfs de dames af en toe erin. Lijken ze soms toch meer op mij dan we dachten. Vraag na vraag werd afgevuurd en soms moest ik zo vaak ja zeggen dat ik er niet meer zo hoopvol van werd. Iedere ja is een punt. Meer punten betekend in dit geval dat de “aandoening” heftiger is. Ook het terug denken. Zoals de jaartallen van traumatische ervaringen. Ja het zijn er meerdere en er zitten ook best heftige tussen. Dus die komen dan weer allemaal eventjes naar boven. Het liefste had ik op dat moment willen schreeuwen, willen huilen, het hele servies in de kast aan gort willen slaan. Toch bleef ik doorgaan. Het moet. Soms moet je jezelf dwingen tot iets waar je zo tegenop ziet. Dan moet je er eventjes doorheen. Ik hoefde ze niet eens te beschrijven, gewoon een vluchtige gedachte. Ik kijk er dan ook niet naar uit als het daadwerkelijk zo ver is om aan de ptss behandeling te beginnen. De vragenlijsten gingen verder en verder. Het vervelende is alleen dat je geen directe uitslag krijgt. Het moet eerst besproken worden in het team. Dat betekend dat je tussen de tweede en derde afspraak lekker mag gaan piekeren over wat er allemaal mis met je is.

Het derde gesprek was twee weekjes later. Veel gepieker van mij en gegoogle door Yorick. Google over psychische aandoening is iets wat ik zelf niet hoef te doen. Ik weet al hoe het voelt. Ik ben er al vaker doorheen moeten gaan. De uitslag: Een zware depressie. Een manisch-depressieve stoornis. Meervoudig PTSS. Sociale angststoornis. Een algemene angststoornis en ADHD. Het laatste was trouwens een verrassing, maar ik scoorde hier zo hoog op dat het gewoon niet uit te sluiten is. Dat is ook een puzzelstukje wat op zijn plek valt. De bi-polaire stoornis (ook wel manisch-depressiviteit genoemd) wist ik al. Die diagnose kreeg ik al op mijn 15de. Alleen is er nooit iets mee gedaan. Nooit een behandeling. Als ik naar een therapeut ging zei ik het wel, maar had altijd het idee dat ze me niet geloofde.

Mijn behandelplan. Ik had gehoopt op een plan. Dat ik eindelijk geholpen zou worden. Ik zit nu al immers 2 jaar thuis met een zware depressie. Met nachtmerries over dingen die zijn gebeurd. Met angst, zwarte gevoelens, geen fut en me gewoon echt ellendig voelen. Ik ben er wel klaar mee. Ik wil me gewoon beter voelen. Het alternatief is…ondenkbaar, hoewel dit ook nog steeds af en toe naar boven komt.
Toch was ik enigszins teleurgesteld. Ik kreeg geen plan bij de psychologe waar ik mij zo prettig bij voelde. Wel kreeg ik een doorverwijzing. Naar een andere praktijk. Om het bi-polaire stukje eens helemaal door te pluizen en dat te stabiliseren. De antidepressiva die ik slik doen niet echt wat ze moeten doen. Dat kan komen omdat ik waarschijnlijk iets anders nodig heb. Dat gaan ze daar uitzoeken. Toch klinkt het goed. Als ik nu in deze staat ptss behandelingen ga krijgen red ik het niet. Dan is het te zwaar. Eerst stabiliseren dus.

En weer 4 weken wachten, een intake, vragenlijsten en wachten op een behandelplan…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.