Review: The ballad of songbirds and snakes

Of gewoon de ballade van slagen en zangvogels in het Nederlands. Mocht je het nog niet hebben gelezen raad ik je aan dit eerst te doen. Ik kan er niet echt veel over vertellen zonder op het boek in te gaan. De plottwist en het einde houd ik natuurlijk gewoon geheim.

Ambitie motiveert hem.
Competitie drijft hem.
Maar macht kent een prijs

Het verhaal gaat over de jonge Coriolanus Snow. Als je de hunger games hebt gelezen (of gezien) weet je al dat deze later tijdens de 74ste Hongerspelen president van Panem is. Toch is hij dat niet zonder slag of stoot geworden. Zijn familie, ooit hoog in naam en prestigieus, zijn flink omlaag gevallen met enkel hun naam die hen nog in het Capitool houd. Het verhaal begint dan ook met Coriolanus die kool kookt voor ontbijt en daarbij zweert dat later nooit meer te hoeven doen. Het is het begin van de 10de hongerspelen en die zien er toch beduidend anders uit dan wij ze zijn gewend.

Het verhaal speelt zich af in het Capitool. Niet de welvarende stad die we kennen, maar een na-oorlogse zone vol honger en armoede. Waar mensen en kinderen tijdens de oorlog met de districten een zware tijd hebben gehad. Je krijgt er bijna medelijden voor. Het ontwikkelen van deze samenleving naar die wat de hongerspelen aanmoedigt is een leuk psychologisch ding om te zien. Mensen kijken niet naar de Hongerspelen, maar vinden ze eigenlijk maar wreed en afschrikwekkend. Iets wat moet, niet iets wat ze aanmoedigen. Tijdens de 10de Hongerspelen veranderd dit, mede ook door acties van Coriolanus.

Waar de Hongerspelen uitsluitend in de ik vorm zijn geschreven is de ballade van slangen en zangvogels dat niet. Wel is het gehele boek uit het oogpunt van Coriolanus. Je leest zijn gevoelens en gedachtes. Hoewel soms deze niet geheel duidelijk zijn waarom hij bepaalde acties uitvoert. Het verhaal laat blijken dat hij zelf niet goed weet waarom hij sommige keuzes maakt. Uit liefde, uit ambitie of uit angst? Hetzelfde als Katniss. Waarom at Katniss de bessen op?

Tijdens het verhaal zie je hoe de mensen iets gruwelijks kunnen gaan aanmoedigen als er maar een mooi gouden randje omheen zit. Ze zijn niet kil of harteloos, maar laten zich liever afleiden door dingen om de hongerspelen heen dan om de kinderen elkaar te zien afslachten. Je ziet een wereld langzaam veranderen in de wereld waarvan je weet dat hij gaat worden.

Een ander character van het boek is Lucy Gray. Een character wat ons veel (soms een beetje te veel en ligt het er erg dik bovenop) aan Katniss Everdeen laat denken. Het meisje van district 12 die uitgekozen wordt om mee te doen aan de Hongerspelen. Coriolanus is haar mentor. Iets wat ze voor de eerste keer sinds het begin van de Hongerspelen proberen. Als student van de academy kan hij hiermee zijn schoolcarrière goed mee afsluiten. Niet dat hij blij met de toewijzing. Hij ziet het zelfs als een vernedering. District 12 is niet bepaald het beste district. Als Lucy Gray wint kan hij naar de universiteit. Als ze direct dood gaat, is dat ook het einde van zijn carrière. Daar zit zijn drijfveer om haar te laten overleven.

Tijdens het verhaal zie je hoe de kandidaten slecht behandeld worden. Ipv het trainingscentrum worden ze in de apenkooi in de dierentuin gezet. Krijgen geen eten of andere faciliteiten en moeten wachten tot ze de arena in gaan. Coriolanus en Lucy Gray ontdekken al snel dat als zij zingt er mensen komen kijken. Als er entertainment is, dan geven mensen eten. Dit laat hem denken dat als mensen kunnen gokken, ze ook geld uitgeven om hun keuze te helpen in de arena. Dit is dan het punt dat de sponsors in beeld komen en de Hongerspelen van een straf naar een entertainment gaan.

Lucy Gray leert Coriolanus over district 12, de mockingjay en de liedjes. Ze zingt en schrijft haar eigen liedjes, dezelfde liedjes die later terug komen in de originele boeken. Het laat zien precies waarom president Snow zo tegen Katniss was. Waarom hij wist juist hoe gevaarlijk zij was. Hij had het allemaal al eens eerder gezien.

Toch vraag ik mij nu af of de naam van Prim wel zo random was. Dat iedereen had verwacht dat Katniss het voor haar ging opnemen. Had Madge het helemaal zelf bedacht om de pin van de mockingjay te geven. Was niet alles gepland rond het moment dat Katniss die Arena in moest? Dat ze wisten hoe ze zich met Peeta zou ontwikkelen. Dat iemand de geheimen en zwaktes van president Snow heeft ondekt en alles zo heeft gepland. Een beetje alles van 60 jaar ervoor begint zich opnieuw uit te spelen. Nu ik de trilogie opnieuw lees met dit in mijn achterhoofd zie ik toch een heel ander verhaal zich ontwikkelen.

Ik geef het boek een 4/5. Het leest lekker en ik heb het in enkele dagen uitgelezen. De personages zijn goed uitgewerkt en ook het verhaal zit goed in elkaar. Toch lijkt het allemaal net een beetje te veel op elkaar om toeval te zijn. Of er komt nog een deel of twee wat dit wat meer gaat uitleggen en mijn voorspelling laat uitkomen, of ze had gewoon te weinig creativiteit om iets nieuws te bedenken. Toch denk ik het eerste. (misschien een beetje hoopvol). Als je van YA en de hongerspelen houd moet je deze zeker lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.