Zo moeder, zo dochter

Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen en jeejtje wat wordt Joni al groot. De laatste weken (maanden) heeft ze mij dan ook behoorlijk wat slapeloze nachten veroorzaakt. Iets wat best bijzonder is gezien mijn huidige staat der medicatie. Alle zorgen ga ik trouwens niet met jullie delen. Sommige dingen zijn niet om te delen. Die zijn privé, zelfs voor een mama die veel deelt via een blog.

School begint weer. Ze mogen weer. Hoewel ze op de middelbare school van Joni een iets andere aanpak hebben moet ook zij weer gaan. Met lood in haar schoenen zal ze richting school gaan fietsen om daar even te wennen aan het weer in de klas zitten en waar ze voornamelijk gaan praten over de afgelopen weken en welke impact dat heeft gehad op alles en iedereen. Best goed van de school om dit zo op te pakken in plaats van meteen lessen te gaan knallen zonder enkele vorm van wennen.

Joni is een klein stuudje, of zo dat dacht ik altijd. Mijn kleine Hermelien noem ik haar wel eens. Als vanaf dag 1 gaat ze graag naar school en blijft niet snel thuis. Met lezen lag ze altijd voor op haar niveau omdat ze het gewoon zo leuk vond en toen ze naar de brugklas ging had ze veel schoolboeken ook al eens open gehad en keek ze erg naar uit om van alles te gaan leren.
Toen kwamen de pubertijd, Corona en het thuiszitten. Als je er niet zo op wordt gecontroleerd is het makkelijk om dingen niet te maken. Hoewel ik vaak vroeg of ze alles af had, controleerde ik haar werk niet. Ik vertrouwde haar. Ik vertrouwde erop dat alles goed ging. Ze maakte vele uren haar huiswerk en had nergens vragen over. Alles leek dus goed te gaan, tot ik een mailtje kreeg van de wiskunde docent. Joni heeft al 4 weken lang geen huiswerk voor wiskunde ingeleverd.

Na eens grondig door te vragen bleek dat ze toch meer achter lag dan enkel wiskunde. Ook voor gym (iets waar ik al eens eerder naar vroeg, maar waar ze niet echt iets voor hoefde te doen volgens haar), natuurkunde, Engels en andere vakken moest zij nog veel inleveren. Ze lag dus behoorlijk veel achter. We maakte een plan de campagne en gingen samen met haar aan te tafel zitten. Ze had er geen zin in gehad en snapte het toch wel allemaal, was haar antwoord. Iets wat ik terug moest dringen en vooral niet aan te moedigen. Het gaat er niet altijd over of je iets wel of niet snapt. Bij wiskunde is het zo dat dit gewoon moet worden blijven geoefend zodat dit kan worden geautomatiseerd. Daarbij is het een discipline die ze moest gaan leren. Dat er deadlines zijn en zij zich daaraan moet gaan houden. Zij kan later als ze groot is ook niet zomaar tegen een baas gaan zeggen dat ze iets niet gedaan heeft omdat ze er geen zin in had. Zo zit de wereld nu eenmaal niet in elkaar. Het is de eerste keer dat Joni iets moest doen voor school uit haar zelf en het lukte haar niet. Is niet erg, ze moet het nu eenmaal gaan leren.

Het vervelende is dat ze er niet van lijkt te leren. Wiskunde heeft ze af en ook met de meeste vakken is ze weer helemaal bij. Dat komt voornamelijk door de controle die wij er nu op houden. Huiswerk wordt boven aan de eettafel gemaakt en niet meer op de slaapkamer. Toch blijft gym een dingetje en gaat ze “dus echt niet wat rennen op camera”. Ik stelde al voor dat ze oefeningen ding doen, die op papier zet, en dat ik die dan afvink. Ook daar had ze geen zin in.

Ik moest door dit alles toch even terug denken aan mijn eigen middelbare school. Ook ik mocht huiswerk maken op mijn kamer, kreeg de vraag of ik alles af had en zei braaf ja. Tot ik merkte dat er niet gecontroleerd werd thuis. Toen bleef het antwoord ja, maar de daad bleef nee. Huiswerk, daar had Anoukje geen zin in. Uiteindelijk naar school gaan ook niet. Wat resulteerde in 103 dagen absentie in mijn examenjaar. En dan nog het halen he?! Wat was ik trots op mezelf toen ik 16 was. Achteraf denk ik, stom kind, je had de HAVO kunnen doen met 2 vingers in je neus als je ook maar een beetje je best had gedaan.
Pesten was de boosdoener bij mij. Ik wilde niet naar school. Daar werd ik gepest. Dag in, dag uit. Jaar na jaar. Ik heb weinig leuke herinneringen aan de middelbare school. Niet alleen omdat ik er zo weinig was.
Ik vraag me soms af hoe het zou zijn geweest als de docenten eerder aan de bel hadden getrokken. Als ze niet boos in de klas mij hadden aangesproken waar iedereen bij was omdat ik mijn werkstuk nog niet had ingeleverd, maar mij persoonlijk hadden gevraagd waarom ik het nog niet had ingeleverd. Misschien was er dan eerder iets gebeurd. Als ik iets van studiebegeleiding had gekregen van de school in plaats van de maatschappelijke werkster die mij vroegen hoe het ging en mij vertelde dat als ik mij gedraag zoals de rest ik er ook niet zo worden uitgepikt.

Dus moet ik het anders doen. Anders zit ook Joni met die pijn. Ze wordt niet gepest. Nee dat niet. Wel wil ook zij cool zijn, stoer doen en mee kunnen met de rest. Merkschoenen, merkkleding en wat dan niet allemaal. Het geeft een kik om iets net niet op tijd in te leveren. In opstand komen tegen de onderdrukking. Alleen doet ze het op een manier die alleen haarzelf schaad. Ik heb haar mijn verhaal verteld. Ze zei, ja maar ging ook nooit. Ik vertelde haar dat ik de laatste 2 maanden voor mijn examens tot laat in de avond werkstukken zat te maken en huiswerk af moest maken. Ik had heel veel werk te doen in een veel te korte periode, anders mocht ik mijn examens niet eens doen. Daar hing toen ook veel vanaf. Mijn punten tijdens mijn examens konden ervoor zorgen of ik wel of niet zou slagen. Ze schrok daar wel een beetje van. Dat er consequenties hangen aan haar acties, daar had ze nog niet zo bij stil gestaan. Helemaal niet welke consequenties.

Vragen waarom en uitleggen wat er kan gebeuren. Niet bang maken met allemaal verhaaltjes of wat dan ook, maar echt op haar niveau vertellen wat er kan gebeuren. Het is maar huiswerk, ik snap wiskunde toch, ik heb er geen zin in. Zo begint het en het eindigt straks met een niet te motiveren puber die enkel op bed ligt en waar geen beweging in te krijgen is. Dus smeden het ijzer terwijl het heet is. Nu ze het door heeft. Nu ze het eventjes snapt. Nu krijgt ze een nieuw patroon aangeleerd en hopen dat het een gewoonte wordt.

Pubers……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.