De ontsnapping

Na mijn verhaal van afgelopen weekend heeft hoofd niet bepaald stil gestaan. Gedachte na gedachte vlogen voorbij en vanochtend kwam er ineens de gedacht langs vliegen van het moment toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van Lily. Het was een vreemd en bizar moment in mijn leven en bij de realisatie dat ik een derde kindje zou krijgen maakte ik een beslissing die een enorme impact zou hebben op de rest van mijn leven, maar zeker ook dat van mijn kinderen.

Ik heb bijna 3 jaar in Amerika gewoond. We woonde in Bossier City en Shreveport, kleine steden (vergelijkbaar met Heerlen en Maastricht) in de staat Lousiana. Het lag dicht bij de grens van Texas en Arkansas in de gordel van de zogenaamde bible belt. Een voormalig moeras-achtig gebied met een zeer hoge luchtvochtigheid en temperaturen die in de zomer kunnen oplopen tot wel 40 Celsius, maar waar het in de winter flink koud kan vriezen. Het is de armste staat in de vs en dat zie je terug in de mensen. Veel dunne (maar echt dun!) mensen met gezichten die er ouder uit zien dan ze zijn en meer drugsgebruik in een huizenblok dan in heel Amsterdam.

Je vraagt je misschien af hoe ik daar dan terecht kom. Nou simpel, ik leerde een man kennen via het internet en vertrok met Joni naar een “beter leven”, of wat ik dacht dat het zou zijn. We trouwden in de week dat ik op bezoek was, na 3 maanden online te hebben gebabbeld. Het is duidelijk te merken naderhand dat ik in een soort van manie verkeerde en keuzes heb gemaakt zonder er echt over na te denken. Keuzes die achteraf gezien vrij impulsief en ondoordacht zijn gemaakt. Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal. We woonden af en aan bij mijn schoonmoeder en stiefvader onder zeer vreemde omstandigheden. Het was een 3 slaapkamer bungalow waar we op een gegeven moment met wel 12 mensen woonden. Wij hadden als gezin de kleinste slaapkamer. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Er paste een eenpersoonsbed en Joni’s ledikant op en naderhand met een beetje passen en meten ook het babybedje van Zoey. Op andere momenten woonde we samen met vrienden van mijn man in een twee slaapkamer huis en we hebben een appartement gehad. Mijn voormalig man is gehandicapt en kon niet werken. Wij kregen zogenaamde dissability wat goed was voor zo’n 600 dollar per maand. Na de geboorte van Zoey kregen we nog WIC, wat een soort foodstamps zijn. Je krijgt dan bonnen waar je dan melk, eieren, sap, kaas en babyvoeding van kunt halen. Geld was een serieus gebrek. Van ellende ben ik zwart gaan werken voor wat extra geld te kunnen hebben.

Het was februari/maart 2009 en ik zat er helemaal doorheen. Ik zat weer op diezelfde kamer bij mijn schoonmoeder en zag gewoon geen vooruitzicht. Joni leed eronder en ook Zoey kon ik niet de babytijd geven die ik zo graag had willen hebben. Ik gaf mijn man een laatste kans om nu eens echt fatsoenlijk iets te gaan doen. Als je de hele dag door kunt gamen, kun je ook in een callcenter of wat dan ook werken. Hij was, ik weet niet hoe ik moet omschrijven, geestelijk niet helemaal in orde en betichte mij er regelmatig van ontucht te hebben gepleegd. Iets wat overigens überhaupt nog nooit in mijn hoofd is omgegaan. Hij was bang dat als hij ging werken, ik continu vreemd zou gaan en ik moest hem constant bewijzen dat ik van hem hield. Emotionele chantage, zwartmaking, kleinering en dergelijke werden dan ook dagelijks toegepast. Bewust of onbewust, ik heb geen idee. Ik liet over me heen lopen. Ik moest wel. Wat moest ik anders? Ik woonde bij zijn moeder, ik kon niet zomaar weg.

Maar goed, zijn “plan” was naar Oregon te gaan, daar had hij vrienden die hem werk zouden geven en ons helpen daar een nieuwe start te maken. We gaven ons laatste geld uit aan een treinreis van Louisiana naar Portland (die 3 dagen duurde) en een motel daar. Prachtige stad en het was ook echt een ervaring om 3 dagen met 2 kinderen in de trein te zitten. Oja, je verwacht natuurlijk een kamer in de trein met bedden, douche en zo. Hadden we dat? Nee nee. Wij zaten in het gehandicapten gedeelte. Een aparte wagon waar we met nog een aantal andere 3 dagen op een stoel hebben gezeten. Het was… een ervaring.
Een meisje staat me nog redelijk helder bij van die week die ik een beetje verbannen heb uit mijn gedachten. Ze was er onderweg achter gekomen dat ze zwanger was. Super blij was ze natuurlijk en het was wel leuk om in hun nieuwe geluk te mogen delen. In mijn achterhoofd ging er bij mij ook ineens een lampje branden. Ik slikte de pil, maar was ook erg misselijk geweest. Ik dacht door de trein, maar de geur van Joni haar kipnuggets (ik ruik ze nu nog als ik er aan denk) maakte me toch echt ziek. Zou het echt 2 keer kunnen gebeuren? Ik hield het idee even voor me. Ik dacht als we eenmaal daar zitten en een nieuwe start hebben gemaakt dat ik het dan eens zou testen en het vertellen.

We zijn welgeteld 5 dagen in Portland geweest. Zijn “vrienden” wisten niet eens dat wij er aan kwamen. Zijn “Ze hebben een baan voor ons” bleek te zijn dat ze het idee hadden een diner te openen en dat we daar over tijdje wellicht zouden kunnen werken, mocht het zo ver komen. Hij had het zich helemaal zelf verzonnen. Ik vraag me af of hij dat echt verkeerd begrepen had, of dat hij niet een beetje een psychologische aandoening had die hem liet denken dat er meer was dan er was (mensen die helpen, mensen die tegen hem zijn) en ik had het gehad. Ik zat daar in Oregon, in een motel met 2 kleintjes en die zwangerschap leek steeds met de dag echter te worden. “Ok, en nu is het afgelopen.” Ik weet nog dat ik het ook echt zei. Wij gaan terug naar Louisiana, “ik ga naar Nederland met de kinderen, zoek een baan en een woning en dan kom jij wel na.” Ik had mijn besluit gemaakt en was er niet meer van af te halen. Dus we gingen terug met de trein. Met geleend geld van mijn vader (die man heeft me daar zo vaak geholpen, echt, geen woorden voor) gingen we terug met de trein. Weer drie dagen (waarvan 1 nacht op het station in Chicago doorbrengend!) terug naar Bossier CIty.

Ik weet niet meer wanneer ik het vertelde. Ik hoefde voor mijzelf ook geen test te doen, soms weet je zo’n dingen al gewoon zeker. Misselijk, vaak plassen en ineens ontzettend veel zin in appelsap (Drink ik alleen als ik zwanger ben om de een of andere reden). Als zijn moeder er maar niet achter kwam! Ik moest het zweren verborgen te houden. Dus deed ik dat. Ik deed alles wat die man mij opdroeg. Gewoon om hem goedgehumeurd te houden. Stel hij liet me niet gaan, of hij gooide me nu al op de stoep. Dus verborg ik het. Ook al kwam ze er vanzelf achter. Vrouwen zien dat nu eenmaal aan elkaar. Ik kan dan ook met zekerheid zeggen dat het echt geen leuke zwangerschap was. Geen plezierige aankondiging, geen gender reveal. Zelfs geen bezoek naar het ziekenhuis. Wij hadden geen vervoer en zijn moeder mocht het immers niet weten, dus er heen gaan kon nu eenmaal niet.

Ik was er ook niet echt mee bezig als ik eerlijk moet bekennen. Ja ik bewoog mijn handen over mijn buik, als ik haar voelde trappen, maar meer ook niet. Ik was bezig met naar huis komen. Ik moest nog iets, een paspoort voor Zoey. En daar had ik zijn handtekening voor nodig. In amerika mag je niet alleen een paspoort aanvragen, dat moet met zijn tweeen. Om kidnapping tegen te gaan. Het duurde, en duurde. In juni gingen we dan eindelijk. Eerst naar cvs, de apotheek, om foto’s te laten maken en daarna voor het paspoort aan te vragen. Ik heb hem moeten verzekeren dat ik niet bij hem weg ging. Zo vaak moeten pleiten dat we het in Nederland beter zouden hebben. Dat het geen trucje of smoesje was. Ik dwong mezelf verdrietig te kijken toen we gingen. Van binnen gloeide ik van geluk. Nog even en ik kon weg!

Op de heenreis in de trein kwam de realisatie dat ik zwanger was, op de terugreis besloot ik dat ik weg moest. Op het station in Chicago. Om 3 uur s’nachts, in een wachtruimte met allemaal vreemden, waar ik geen oog dicht heb durven doen. Ik keek rond en het was alsof het licht aan ging. Waar was ik mee bezig? Waarom liet ik mij iedere dag zo kleineren en gebruiken? Waarom zei ik sorry als ik hem aansprak als hij iets “fouts” deed. Ik moest weg, en de kinderen moesten mee. Ik kon niet nog een kind daar in de vs krijgen. Ik wilde naar huis. Naar mijn familie, naar mijn moeder, gewoon echt terug.

Je gedachtes verbergen van iemand waar mee je 24/7 een kamertje deelt is moeilijk om te doen. Net zo moeilijk als een zwangerschap verbergen van iemand die je al eens zwanger heeft gezien. Toch lukte het eerste mij. Het tweede niet zo zeer. Ze vroeg het aan hem. In de auto. Hij gaf toe en ze begon te huilen dat ze dit kleinkind dan niet kon zien opgroeien. Ik dacht bijna dat het om was. Dat ze hem om zou praten. Zij kwam uit Manilla en dacht dat alles buiten de vs een derde wereldland is. Haar overtuigen dat het in Nederland beter was, was een vrij lastig iets. Dat terwijl je iedereen in huis iedere dag ervan moet overtuigen dat je hem echt niet gaat verlaten. Dat je er echt heen gaat om iets op te bouwen. Van de spanning sliep ik nauwelijks meer en ik weet niet meer hoe ik de dagen door kwam tot het eindelijk augustus was.

Ze brachten ons naar het vliegveld. Mijn vader had de tickets geregeld en mijn moeder een taxi in New York. Die reis is ook een heel avontuur geweest. Iets waar ik later nog op terug kom. 2 kinderen, 2 koffers, 3 tassen en een dikke buik (die je niet zag) ging ik 22 uur lang onderweg naar huis. Een van de angsten zou zijn dat ik al te zwanger was om te mogen vliegen. Ik wist niet in welk trimester ik mij bevond. In maart kwam ik erachter dus ik dacht 5. Je zag het bijna niet. Mijn buik was niet echt dik. Ik paste net niet meer in mijn eigen broek en had die dag de eerste keer een zwangerschapsbroek aan. Ik hield Zoey en een tas voor mijn buik bij het boarden van ieder vliegtuig (het waren er 3) en was zo blij dat ze niets zeiden. Later bleek ik al 6,5 bijna 7 maanden zwanger te zijn. Het was zo raar. De dag nadat ik geland was, was mijn buik ineens enorm. Alsof mijn lichaam het had geweten. Alsof ik met mijn hele ik wist dat ik daar weg moest en alles aan mij zoveel eraan deed dat dit kon gebeuren.

Tot de laatste vlucht. DE vlucht die me het land zou uitbrengen. Ik had mijn greencard gelukkig niet hoeven inleveren en naar die van Joni werd ook niet gevraagd. Misschien omdat Zoey Amerikaanse was, misschien bij gratie van god (hij was namelijk al 2 jaar verlopen) maar ze vroegen er niet naar. Ik weet nog dat ik in de stoel zat. Joni zat naast me, Zoey lag voor me in een bedje wat aan de muur bevestigd was. Ik was klaar om te gaan en toen ging de intercom. Er was vertraging, problemen met de douane. Mijn hart stopte toen ze dat omriepen. Allerlei gedachtes gingen door mijn hoofd. Zou hij ze gebeld hebben? Zou het aan mijn paspoort liggen, of aan dat van Joni? Zouden ze weten dat de greencards waren verlopen? Minuten gingen voorbij, die wel uren leken tot we ineens toch mochten vertrekken. Het bleek iets anders te zijn en we konden gaan.

Het gevoel wat ik had toen de wielen los van de grond lieten is onbeschrijfelijk. Opluchting, geluk, maar ook verdriet en angst. Ik zou bij mijn vader gaan wonen, op 1 slaapkamer, maar het interesseerde me op dat moment niets. Ik zou nu nog kunnen huilen als ik er aan terug denk. Maanden van stress, slapeloze nachten en mij afvragen of hij me wel zou laten gaan. Ik had mijn kinderen bij me en het was mij dan toch echt gelukt. Ik was dan eigenlijk vrij!

Joni was toen nog zo klein
Zoey was bijna nog een baby
Ik toen ik zwanger was was Lily. Pas weer thuis in Nederland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.