Zoey is een puber, maar wel een met een lichtpuntje

Zoey is jarig! Ze is nu 12 jaar en zit volop in der pubertijd. Waar ik 2 jaar geleden met Joni hetzelfde heb meegemaakt dacht ik wel te weten wat er aan zat te komen. Niets is minder waar.

Pubers zijn grappige wezens. Ze slapen veel, eten meer en stinken het meest van allemaal. Ook al sla je bussen deo in, ze worden consequent veel te weinig gebruikt en je moet ze dan ook regelmatig zeggen dat het tijd is om te douchen. Pubers hebben een slecht reputatie, maar ik moet zeggen dat dit wel een makkelijke periode is.

Pre-pubers, die zijn het ergste en op dit moment heeft Zoey last van een flinke dosis pre-pubertijd. Het is de periode dat je in groep 8 zit en je lichaam als begint te veranderen, je zit met jezelf in de knoei, maar je bent nog niet ongesteld. Je ouders zijn stomme mensen die belachelijke regels opstellen (want bij anderen zijn ze echt niet zo streng) en de dag is saai tot je weer op je telefoon mag om te kijken of je een tiara krijgt bij royal high. Nu is Zoey altijd al een beetje nukkig geweest. Ze kan ontzettend boos reageren als iets niet goed gaat op de manier waarop zij het had voorzien en nu ze aan het pre-puberen is, is dit nog vele malen erger geworden.

Toch is er een lichtpuntje gekomen. Vorige week. Toen ze zo boos op me was om niets. Omdat ze de lego overal hadden laten liggen en tv waren gaan kijken. Dat ik er boos om was geworden en zei dat ze dan in de avond geen schermpjes meer mochten. Het klinkt cru, maar in een huis met 6 mensen moet je nu eenmaal je spullen opruimen als je klaar mee bent. Dat is de regel en die mogen ze onderhand toch wel weten. Lily had dezelfde “straf” maar zat er niet zo meer. Dan ging ze toch een spelletje doen, of wat lezen. Maar Zoey niet, Zoey was boos. Erg boos.

Ze zei dingen tegen mij die ik liever niet wil herhalen. Die je moederhart pijn doen. Ze ging naar boven, ging douchen, naar bed en toen na een tijdje stond ze dan toch op de trap. Ik sla nooit een gesprek met mijn kinderen af als zij dat nodig hebben en we hebben gepraat. Ik vroeg haar wat zij nodig had. Ik heb hetzelfde met Joni ooit gedaan en dat hielp zo ontzettend. Kinderen willen vooral gehoord worden. Het zijn eigen personen die dingen toch echt op hun manier moeten doen en ondervinden. Wat zij denkt dat bij haar helpt om zich beter aan de regels te kunnen houden. Welke regels ze het liefste niet wilt, of onredelijk vind. Aan de andere kant heb ik uitgelegd dat er bepaalde regels zijn omdat die er nu eenmaal horen te zijn. Iets wat ik Joni ook nog steeds probeer uit te leggen. Ze zijn nog te jong en te onbezonnen om de consequenties van bepaalde gedragingen te zien. Daarom maken wij regels waarvan wij denken ze dat te kunnen leren.

Dat haalt het gevoel wat Zoey ervaart natuurlijk niet weg. Ze is vaak somber en voelt zich alleen. Iets waar ik dan ook zeker een kinderpsycholoog voor ga zoeken (Bij mij begon het toen ook voor de eerste keer omhoog te komen en hoezeer ik het ook heb geprobeerd tegen te gaan, Zoey is toch een tijdje terug gepest en ook dat laat zijn wonden achter). Ze vroeg of het normaal was, ze wilde gewoon net als de rest zijn. Toevallig kwam toen Joni de trap af. Ik haalde Joni erbij en vroeg het haar. Jazeker. Zegt Joni. Iedereen heeft dat. Iedereen voelt zich wel eens verdrietig, eenzaam of boos. Alleen niet iedereen laat het direct merken.

Ping er ging een lampje aan. Het wetend dat anderen, waaronder haar grote zus waar ze toch echt tegenop kijkt, hetzelfde voelen en ervaren gaf Zoey ineens gevoel van erbij horen. Een gevoel wat ik haar niet kon geven, hoe vaak ik ook zei dat iedereen daar last van heeft. Ze geeft aan zich nu beter te voelen. Ineens. Een heel ander kind. Weer vrolijk, weer gek doen, weer lekker knuffelen. Even weer lekker in haar vel.

Dus gaan we er morgen een extra speciale dag er van maken. Een mooi lichtpuntje in deze moeilijke tijd. Alles is anders, binnen zitten, thuis school, niet uitdelen, geen kinderfeestje, geen jamboree deze zomer en dan ook nog gaan puberen. Ik heb het echt met haar te doen hoor. Dus maken we een mooie dag van haar verjaardag. We hebben een tijdschema gemaakt zodat er maar 2 mensen per keer op bezoek zijn, gaan we een heerlijke taart voor haar halen (Ze weet nog steeds niet welke ze wilt) en hebben we een mooie bos bloemen klaar staan.

Ze wordt dan 12, echt een puber wordt ze, maar dan wel een puber met een lichtpuntje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.