Het predictor moment (1)

Ik heb dit moment al eens eerder met jullie gedeeld, maar wilde het nogmaals net iets uitgebreider vertellen. Het wordt tevens het begin van mijn boek en wilde jullie graag een voorproefje geven. Zo begon het voor mij allemaal en ik vind het mooi als ik dit deel met jullie. misschien past het er bij, misschien ook niet. Hoe dan ook, het blijft een bijzonder moment in mijn leven, vandaar dat ik het vandaag speciaal op Moederdag met jullie deel.

Het streepje kleurt en je bent het. Mama. Een moment wat jij je hele leven niet meer gaat vergeten. Hoewel het streepje vaak een bevestiging is van een vermoeden. Bij alle vier mijn kinderen voelde ik het lichamelijk op de een of andere manier al aan. Een heel vreemd gevoel, diep van binnen in. Iets wat tegen me zei, misschien is het wel meer dan alleen een klein buikgriepje.
Zo was ik op een vrijdagavond ergens in november in het 2005 op stap. Het was de lokale kroeg waar we iedere week heengingen met een aantal dames. Op vrijdagavond hadden wij standaard ladies avond en gingen we op stap. Dat deed men toen. We rookten vele sigaretten en dronken liters Pisang Jus, die we vaak aangeboden kregen van een toerist of twee, maar dan wel zelf van de barman aannamen. Een vrij gevaarlijk spelletje wat we eigenlijk iedere week wel speelden. 

Ik woonde net 2 maanden samen met mijn vriend en werkte in ploegendienst. Ik was 22 jaar oud en wilde eventjes een jaartje er tussenuit, even werken en geld opbouwen, voor ik mij ging bedenken wat ik nu precies wilde gaan doen. 

Een nieuwe studie, nadat ik veel te veel lol  heb gehad tijdens mijn vorige studie, reizen, de wereld zien, alles ontdekken en meemaken. Dat is eigenlijk wat ik wilde. Welke kant ik op zou gaan, dat zag ik nog wel en een plan wilde ik ergens dat jaar gaan maken.   

Ik werkte in ploegendienst waar mijn lichaam nog helemaal niet aan was gewend. Ik was zo moe van de wekelijkse veranderingen dat ik twijfelde of dat wel iets voor mij was. Er waren dagen dat ik thuis kwam van de ochtenddienst en bam in slaap viel. De weken dat ik avonddienst had sliep ik in de ochtend tot een uur of elf á twaalf uit en was dan vaak nog steeds moe. Door de lage weerstand die ik kreeg van het vele slapen, kreeg ik ook nog last van een buikgriep waarbij ik niets van eten binnen hield en een blaasontsteking. Ik kon nergens heen gaan of ik moet iedere 15 minuten plassen. Heel vervelend. 

Om onze toekomst een beetje zeker te stellen hadden we afgesproken om geld te gaan sparen en voorlopig even gewoon samen te wonen. We hadden 2 jaar een relatie, waren jong en dat was voor ons voldoende. Hij wilde zijn eigen bedrijf op gaan starten en ik wilde uitvogelen wat ik nu precies wilde gaan doen. Logischerwijs slikte ik de pil. Tijdens de buikgriep werkte deze minder goed, dat wist ik, maar goed, ik was toch veel te moe en voelde me te ellendig om ook maar iets te doen.

Na een tijdje werd de buikgriep iets minder en kon ik dus weer op stap gaan. Na een paar weekjes niets te hebben gedronken merkte ik dat de alcohol mij meer deed dan normaal en voelde ik mij weer niet zo lekker. Ik zei het tegen mijn vriendin en ze vroeg wat er aan de hand was. Ik dacht ik haal een grapje uit en zei lachend dat het niets was, dat gebeurd nu eenmaal als je zwanger bent. Ze was helemaal in shock tot ik zei dat ik maar grapte. Zij moest lachen en ik moest ineens heel erg gaan nadenken. Hoe lang was ik eigenlijk al ziek? Ik probeerde het weg te wuiven. Ik slikte immers de pil, netjes iedere dag op hetzelfde moment. Ik was zelfs pas nog ongesteld geweest! Ik probeerde de gedachten weg te wuiven en op de een op andere manier wellicht onbewust weg te drinken. Het is echt vrij bizar gezien de grote hoeveel alcohol ik toen heb genuttigd dat ik mij deze avond nog überhaupt kan herinneren.  

Het was de maandag erna, ik had toevallig vrij die dag, dat ik alleen thuis zat. Ik moest nog boodschappen gaan doen en moest de hele tijd denken aan mijn “grapje” van de vrijdag. Onderweg naar de plus ging ik toch ook eventjes de drogisterij binnen en kocht voor de eerste maal in mijn leven een zwangerschapstest. Ik stopte hem diep in mijn handtas voor ik de supermarkt in liep, en dat was maar goed ook. Ik weet nog heel goed dat ik bij de pizza’s stond en mijn schoonzusje daar ineens tegen kwam. Ik vroeg me daadwerkelijk af of ze iets aan me kon zien. Ik was immers super zenuwachtig voor die test en het voelde net alsof ik hem op mijn voorhoofd had geplakt en iedereen het zo aan mij kon zien. 

Ik snelde daarna naar huis, dronk een aantal glazen water en direct naar het toilet. Het was in de middag, maar ik kon echt niet meer wachten tot de ochtend erna. Ik wilde er zo snel mogelijk van af zijn. Zien dat ik mij maar dingen aan het inbeelden was. Ik opende het doosje, plaste op het stokje en legde hem op de wasbak naast het toilet. Er stond op dat je 3 minuten moest wachten. Die 3 minuten waren totaal niet nodig. Hoopvol keek ik naar de predictor stick en zag 2 raampjes vol gezogen worden met mijn urine. Ik had mijn handen gevouwen en was enigszins aan het bidden merkte ik. Ik hoopte natuurlijk op een bepaalde uitkomst. En toen zag ik het resultaat. 

‘Ah, fuck fuck fuck, kut nee.’ Ik zei het hardop al was er alleen de kat die me kon horen. Ik begon meteen te huilen. Hij was positief. Ik was zwanger. Ik weet niet meer hoe lang ik heb zitten huilen, daar alleen op die wx met de broek op mijn enkels, maar op een gegeven moment pakte ik mijzelf bij elkaar en ging ik op de bank zitten wachten tot mijn vriend thuis was.  

De rest ging eigenlijk voorbij in een waas. Ik vertelde het hem en begon weer te huilen. Hij wist niet zo goed wat ie ermee aan moest. Hij stelde voor dat ik het misschien prettig vond even met mijn moeder te gaan praten. Dus na het eten hup naar mijn mams. Zij had hem al zien aankomen. Ze heeft een zesde zintuig als het aankomt op zwangere vrouwen en ziet het aan ze. Ik heb daar zitten huilen en werd geknuffeld. 

Dat was mijn moment. Vanaf dat moment was ik een moeder. Er zat een levend wezen in mijn buik. Een klein wondertje dat er persé wilde zijn. Wat er vanaf dat moment ook zou gebeuren, ik was een mama. Naderhand heb ik nog 3 maal het predictor momentje gehad, maar deze eerste keer was eigenlijk het vreemdste. Mijn hele leven stond in een keer op zijn kop. Ik hoefde in ieder geval niet meer te bedenken wat ik met mijn leven ging doen. Dat is allemaal een beetje vanzelf gegaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.