We zitten thuis, en nu?

We zitten thuis met zijn allen. Overal komt er informatie op ons af en eigenlijk weten we helemaal niet wat er mee moeten. Het is allemaal een beetje vreemd, onwennig en weten we ons helemaal niet te gedragen in deze situatie. De een slaat ineens honderden rolletjes toiletpapier in en de ander gaat nu al niet meer naar buiten zonder gezichtsmasker en desinfectans.

De kinderen zitten thuis. Na aandringen van artsen, andere landen en bezorgde moeders. Als het optioneel was geweest, zouden we ze dan hebben thuis gehouden. Ik wel. Denk ik. Ik heb er wel serieus over nagedacht. Voordat ze thuis moesten blijven. Zou ik ze thuis laten of niet? Kinderen zouden minder vatbaar zijn voor het virus. Ok, check. Maar ze kunnen het dan wel bij zich dragen of overdragen. Maar ze zitten niet met zijn honderden in de klas en ouders zijn toch wel slim genoeg om verkouden en zieke kinderen thuis te laten. Dat zou je tenminste verwachten. Helaas gebeurde dit toch niet en waren er afgelopen vrijdag een aantal kinderen door de school naar huis gestuurd die zaten hoesten, proesten en snotteren in de klas. Ok, dus ze zijn misschien veilig als iedereen de regels op volgt, maar wat als niet iedereen dat doet?

Hetzelfde gebeurde vorige week in de winkel. Achter liep een oudere vrouw (gok 60/70) hard te blaffen in de lucht. Niet normaal. Een lekkere rochelende hoest zo achter je nek. Ik draai me om en kijk haar een boos aan. Moeten we er iets van zeggen? Moeten we zeggen, mevrouw misschien heeft u wel Corona en moet u wellicht eventjes naar huis gaan in plaats van al het breigaren in de action een voor een aan te raken. Niet gedaan trouwens. Wat er wel gebeurde was dat Yorick een persoon in paniek de parkeerplaats bij de Lidl op zag rijden, de auto knalde op 2 plekken, uit de auto sprong en een vrouw van in de 70 aansprak op het feit dat ze bij de risicogroep hoorde en niet naar buiten moest gaan. De vrouw gaf aan zich daar niet aan op te houden, de man stapte in en reed weer weg. Dat is dan weer het andere uiterste. Nu was de eerste vrouw duidelijk verkouden en de tweede duidelijk gezond, maar wat moet je als medemens nu echt gaan doen?

Gisteren, toen nog niet bekend was dat alles zou sluiten, zat ik met de vraag of ik een high tea reservering door zou laten gaan of niet. 44 mensen zeiden dat ze het zouden verzetten en maar 12 zeiden het door te laten gaan. Meer dan de helft had geen mening. Duidelijk welke kant de meeste mensen op leunen, maar toch niet duidelijk genoeg. De nieuwe maatregel gaf de doorslag, maar ik zou echt niet hebben geweten wat we moesten doen. Je weet dat de midden- , en klein-bedrijven het moeilijk hebben en het de komende weken alleen maar moeilijker gaan krijgen en je wilt ze graag steunen. Je wilt geloven in het feit dat mensen die ziek zijn, na alle waarschuwingen, toch echt niet meer naar buiten gaan om met de voedselvoorbereiding van anderen bezig te zijn. Maar dat dacht ik ook over ouders met hun kinderen en over winkelende mensen.

Maar goed nu zitten we thuis. Wat moeten we nu doen? Wij hebben de weekboodschappen gedaan. Die halen we iedere week. Toch moest ik de gedachtes wegduwen om niet meer te kopen. Om niet toch extra veel te kopen. Stel de winkels gaan dicht?! Stel je wordt ziek?! Toch maar een pak pasta en rijdt meegenomen. Toch maar een fles ranja snel in de kar gegooid en toch maar een extra pakje maandverband gehaald. Het vervelende is wel dat alles zo ver op in de winkels dat je gedwongen bent vaker te gaan, terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt. Dus bedankt hamsterend Nederland, ik moest vandaag naar 3 winkels om gehakt te halen. En er is echt genoeg. Het ligt allemaal ergens opgeslagen. Het enige probleem is het transport van de opslag naar de winkel. Dat gaat momenteel langzamer dan de hoeveelheden mensen die het uit de winkels halen. En dan zijn de schappen leeg. Dan moeten mensen naar de winkel terwijl ze liever binnen zitten.

Buiten spelen. Moeten we de kinderen naar buiten laten? Er zijn paniekberichten dat het metaal van de stangen de bacteriën langer vasthouden en weet ik wat allemaal. Andere zeggen dat is onzin. Ik denk weer dat als je een ziek persoon in je huishouden hebt, je je kind binnen laat. Maar misschien ben ik dan weer te naïef?
Hetzelfde met de grootouders. Zij zijn gezond, wij zijn gezond, kan Link dan zijn wekelijkse bezoekje gewoon gaan doen? Wat is wijsheid? Vandaag is Link gegaan. Volgende week is volgende week. Misschien is dan al weer van alles aangepast.

Ik vind het allemaal maar lastig inschatten. De maatregelen zijn duidelijk, maar ook weer zo vaag dat je niet weet wat je moet. De informatievoorziening is veel, tegenstrijdig en je weet niet meer waar je op moet vertrouwen. Zelfs je eigen gezonde verstand laat je in de steek. Ik wilde in eerste instantie niet eens een blog wijden aan Corona, en zie hier. Toch eentje. Want het gebeurd toch. Het is er en je moet er nu eenmaal eventjes mee dealen. Even van me af schrijven, want weet je. Stiekem. Ondanks alles. Ben ik best wel een beetje, misschien een heel klein beetje, bang…..

Maar goed. Voorlopig houden we ons thuis maar bezig. Blogs lezen (ik heb er al een jaar vol geschreven), tosti’s eten en een beetje fröbelen met papier. Mensen, lieve lieve mensen, succes!

Vandaag’s fröbelcreatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.