Bloggen als traumaverwerking

Want ik heb writersblock. Of eigenlijk het tegenovergestelde. De hele dag door heb ik ideeën. Goede ideeën, slechte ideeën. Leuke ideeën en minder leuke ideeën. De hele dag door gaat het door mijn hoofd. Afgelopen nacht de halve nacht zelfs.

Want dat gebeurd er als je ziek bent. Dan slaap je overdag en ben je in de avond niet in slaap te krijgen, dus dan lig je maar wat na te denken en te pieren. Er kwamen gedachtes voorbij over gebeurtenissen waar ik al jaren niet meer aan heb gedacht. Dat gaat van event naar event en gebeurtenis naar gebeurtenis. Tot je weer bij een belangrijk moment aan komt. Bij de kern-momenten die definiëren wie jij bent. Geloof me als ik zeg dat dit er veel meer zijn dan ze in die ene pixar film (Inside-out/Binnestebuiten) laten zien. En de mijne zijn gevuld met vrolijk geel licht, maar gewoon blauw of zelfs zwart.

Er ging een lijn door mijn hoofd. Een tekst. De daad duurde maar even, maar mijn trauma heb ik voor het leven. Zo gaat het wel. Of het seksueel gericht is of niet (door het woordje daad zou je dit wel willen denken, maar het kan in principe alles zijn) een trauma raak je niet zomaar kwijt. Daarom heet het een traumatische ervaring en geen nare ervaring. Een nare ervaring zou je gewoon van je af kunnen zetten. Trauma-verwerking gaat niet zo makkelijk. En gaat bij iedereen anders. Wat voor de een hielp, hoeft niet voor een ander te helpen.

Praten schijnt de helpen. Schrijven trouwens ook. Is voor mij persoonlijk veel makkelijk dan praten alleen. Daar moet je eerste een vertrouwensband voor opstellen. Zoiets wat ik met mijn vorige psychiater niet echt had. “Zou hij me raar vinden als ik dit of dat zeg. Moet ik dit aandikken, of juist laten gaan?” In mijn wereld bestaan er geen gewone spontane gesprekken. Alles wordt van te voren bedacht. Weken, dagen, maanden soms zelfs, besteed ik aan het uitpluizen van manieren hoe iets te vertellen. Na een gesprek wordt alle geanalyseerd door een professioneel team van neurotische neuronen en wordt alles opgeslagen, om uiteraard zo weer uit de kast te worden getrokken bij vergelijkbare gesprekken. Praat ik dan uit mijzelf, of praat ik hoe ik wil zijn? Vaker het tweede dan het eerste. En je moet als psychiater van goede huize komen wil je daar doorheen prikken.

Schrijven helpt veel meer. Bloggen, noemt men dat. Ook al lezen maar 15 mensen het, of 50 of zelfs 100 of een keer 900. Dat is niet het punt. Mijn punt is om mijn verdriet de wereld in te jagen. Om dingen te laten zien waar ik als mens en als persoon mee zit. Dat niet iedereen het hiermee altijd eens is, dat kan, dat mag en daar lig ik nachten wakker van. Maar hoe vaker ik dan tegen mijzelf zelf dat het niets geeft, hoe korter het aantal nachten wordt dat ik wakker van lig.

Kun je ieder trauma dan zo gaan bestrijden? Uiteraard niet. Sommige dingen zijn te heftig. Zelfs voor het internet. Het feit dat jij een trauma hebt opgelopen, hoeft niet te zeggen dat iemand dat moedwillig heeft gedaan. Niemand staat er in de ochtend op en denkt, he, laat ik die en die eens een lekker trauma gaan bezorgen. Misschien als ze pesten. Express. Hoewel ik niet denk dat die stomme kutten (in dit geval mannelijk en vrouwelijke kutten. want als je pest ben je gewoon een vieze stinkkut. Sorry voor mijn taalgebruik. Dit wordt hier gedreven door mijn woede die aangewakkerd wordt bij het terug denken aan bepaalde momenten in mijn verleden. Een trauma doet niet aan ABN) hier ook maar enig idee van hadden, of hebben.

Dus dat is dan een dilemma. Ga je ervoor je ervaringen in de wereld te gooien? Het kan zijn dat dingen verkeerd opgepakt worden. Dat je mensen beledigt zonder dat je er ernst in hebt. Dan kun je mensen weer een traumatische ervaring geven. Ze opende je blog en daar lag alles wat ze fout deden. Lijkt me ook niet de oplossing. Dus houden we dingen bij ons. Tot we weer naar een psychiater gaan. Wanneer dat is? De wachttijd was 4 weken. Dit is 3(?) weken geleden. Ik hoop dus snel.

Tot dan ga ik aan de slag met mijn andere inspirationele ingevingen. Moederschap, ouderschap, zwanger zijn, bevallingen, lijstjes met allerlei leuke dingen zoals wat je kan doen met valentijnsdag. Betekend dit dat ik mijn ervaringen niet meer ga delen? Absoluut niet. Ik wil ze juist meer een dagboek vorm geven. Jullie meenemen in mijn gedachte proces. Het is een lang proces om sommige dingen te beleven. Zeker nu de medicatie mijn gehele brein op slow-motion heeft gezet. Maar ik wil jullie meer meenemen in mijn wereld. En tussendoor leuke dingetjes delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.