Een stap per dag, en falen mag

Herstellen van wat dan ook gebeurd altijd stapsgewijs. En die stapjes moet je ook rustig aan, op je gemak allemaal doorlopen. Wil je er eentje overslaan, of wil je er sneller doorheen, dan donder je snel genoeg de hele trap weer af en sta je weer beneden. Dan mag je opnieuw beginnen. Het vinden van de juiste trap is soms best nog een uitdaging.

Ik ben iemand, ik heb een plan nodig. Ik moet ergens aan kunnen werken. Wachten is niet mijn ding. Ben ik te ongeduldig voor. Dus wachten tot ik vanzelf uit deze put kom, dat zit er niet in. Een jaar geleden deed ik dit dan ook flink aanpakken. Veel te veel en veel te snel ging ik alles doen. Wandelen, het huishouden, een vrijwilligersbaan, de kinderen, alles deed ik. Al die balletjes die gevallen waren raapte ik meteen op en begon er mee te jongleren. Niet wetende dat ze mij allemaal op mijn neus zouden vallen in de zomervakantie. Alles ging in een klap naar beneden. Toen lukte niets meer.

Toen kwam de psycholoog. Ik hoopte op een plan. Intake na intake en test na test volgde en ik ging braaf iedere keer naar de afspraken. Ik was er open en eerlijk en wilde zo graag starten met een behandeling. Nou, ja, tot hij over de emdr begon. Alle dingen opnieuw beleven. Man, weet je wel hoe heftig sommige dingen zijn? Maar het bleef enkel bij het bespreken van de opties. Geen plan, geen opdrachten, geen adviezen. Enkel steeds de vraag welke behandeling ik zelf zou willen. Dan maar een doorverwijzing naar de gespecialiseerde hulp. Misschien komt daar een plan. Tussendoor een overbrugging bij de praktijkondersteuner bij de huisarts.

En nu? Nu wacht ik 4 weken lang op een afspraak. Dan weer een intake, want ook al sturen ze alles door, ze willen altijd zelf hun eigen intake doen. Dan hopen we op een plan. En dat ik op de juiste afdeling zit. Daar twijfelde de psycholoog namelijk over, maar aangezien de andere een wachttijd heeft van 16 weken, was deze sneller met starten.

En nu mijn plan. Ik wil dat er progressie zit in mijn herstel. Mijn geduld is op. Ik wil dat Yorick zijn werk kan doen, en kan blijven doen, zonder zich zorgen te maken of het thuis allemaal goed loopt. Dus nu heb ik een doel. Het huishouden runnen op eigen krachten. Hoe gaan we dat doen? Niet door alles in een keer te gaan doen, dan stort straks weer alles in. En daar is mijn energie-niveau helemaal niet hoog genoeg voor. Dus ik doe het zo. 1 ding per dag. Ik deed niks, dus 1 ding is altijd meer. De keuken, de badkamer, de papieren, knutselen, die dingen allemaal. Ik maak een lijstje van 7 dingen per week. Ik kies er iedere dag 1 uit en ik doe dat. Krijg ik het niet af? Pech gehad. Geeft helemaal niets. Ik deed niks en al doe ik de helft doe ik altijd meer dan voorheen. Dus ik faal niet. tenminste niet in mijn eigen ogen. Ik ben namelijk bezig met mijn herstel. Merk ik dat iedere dag een ding makkelijk wordt, dan gaan we er nog eentje bij doen. en zo verder, tot ik alles weer gewoon doen zonder in te storten.

Ik legde mijn plan voor aan de psycholoog en hij vond het een goed plan. Mijn eigen plan. Het beste ervan is dat als ik iets heb gedaan, daar dus wel voldoening uit. Misschien een beetje trots op mijzelf zelfs?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.