Pubers, Ze bestaan echt

Als ik tien jaar geleden terug zou kijken op mijn eigen pubertijd zou ik denken dat het allemaal wel mee viel. Vooral mijn ouders waren de “boze” mensen die met een ijzeren vuist regeerden en er alles aan deden om mij maar zo moeilijk mogelijke te maken. Nu ik ouder en ook ouder ben kijk ik er toch heel anders op terug. Hoewel er heel wat lastigere pubers zijn, viel ook ik niet mee om op te voeden. Stiekem dingen doen en uitproberen, keihard muziek draaien, experimenteren met veel te korte topjes en zware make-up en thuis komen met een vriendje. Alles wat een puber doet, dat deed ik wel. Nu is het de beurt aan mijn dochters.

Joni is 13 (en een half) en dat merk je. JAAHAAA Is het meest gesproken woord in huis en haar lievelings catchphrase is “dat doe ik zo wel”. Vaak zijn de twee een combi en heb je pas echt bingo. Haar kamer is een standaard puber hol. De lucht komt je al tegemoet en mijn verzoek om een raam even op tochtstand te zetten wordt keihard genegeerd. De was ligt vaker op de grond naast de wasmand dan er in en heeft gezelschap van de gestreken was die van haar bed naar de grond is verhuisd in plaats van in haar kast. In de ochtend is veel bezig met het zoeken van haar leerboeken die door de gehele kamer liggen en kiezen welke schoenen ze gaat aantrekken.

Wat ze aan gaat trekken heb ik al jaren niets meer over te zeggen. Ze loopt gerust hartje winter in een t-shirt rond en klaagt nog dat ze te warm heeft. Hoewel ik haar waarschuw met allerlei kwaaltjes die ze heeft als ze ouder is door de kou nu, kijkt ze me met een ongelovig gezicht aan, zucht en trekt een vest aan naar school om het daar waarschijnlijk in haar tas of kluisje te proppen. Kleedgeld is een ding en ik mag niet meer mee. Hoewel ik altijd de kleding uitzoekt die ze het leukste vind, is ze vooraf altijd van mening dat ik geen smaak heb. Zeker als ze kijkt naar wat ik aan heb. (tja, de ONLY, Vero Moda en dergelijke winkels zijn eenmaal niet stijlvol). Oh God nu ga je ook nog naast me lopen, zei ze de laatste keer dat we met zijn tweeën voor kleding gingen kijken. Ik ga wel met een vriendin woensdag voor kleren kijken, Ze ze gisteren tegen me. Meteen vroeg ik wat ze dan gaat kopen. Lastig, dat loslaten.

Eten kunnen pubers trouwens de hele dag door. Als je met een kindje in de peuterpubertijd zit en er met moeite eten in kan krijgen, denk dan over 12 jaar heb je moeite om ook maar een kruimel te vinden in huis. Zakken chips, repen chocolade en borden vol kan ze naar binnen werken, als we het zouden toe laten. Tja, ooit begonnen met echt op snoepgoed en vettigheid te letten bij de kinderen en het is best wel blijven hangen bij ze. Dus als ze uit school komt eet ze eerst een boterham (of 2) een stuk fruit en dan wat lekkers. Dan heeft ze om half zes weer honger. Dat hoefde ik een paar jaar geleden niet te proberen. Daar kon niets in leek het soms wel. Wat ze eerst (en haar zusjes nog vaak) met tegenzin opat bij het avondeten, gaat er nu makkelijk met een tweede portie in. Heerlijk.

Klusjes doet ze zometeen wel om keihard te vergeten. Ik moet eerlijk toegeven, toen ze een jaar geleden begon met puberen kon ze hier het meeste over strubbelen. Zeuren, schreeuwen, boos worden, alles om die zak niet beneden in de kliko te gooien. Tegenwoordig doet ze het zonder mopperen. Moet je wel even geduld hebben. Ze doet het nooit meteen en vergeet het altijd. Zo ook haar werk. Jaja, ze heeft een baantje. Ze brengt folders rond voor Spotta. Onze “afspraak” is dat ze dit zaterdagochtend rond half tien doet. Aangezien dit puberslaaptijd is, gebeurd dit vaak dus veel later op de dag. Maar ze doet het wel!

Is het allemaal zo erg dan? Nee. Eigenlijk niet. Een puber in huis betekend ook iemand die op haar kamer zit te bellen, appen of spelletjes speelt. Maar ze doet zo veel meer dan dat. Ze helpt mee in huis, ze leert en doet het super goed op school, ze geeft me chocolade als ik me blegh voel omdat ze denkt dat chocolade alles beter maakt (en ik geef haar altijd wat als ze een slechte dag heeft), en soms heeeeeeel af en toe komt ze op me af, slaat haar armen om me heen en geeft ze me een knuffel. En daar doen we het voor. Dan kan ze me afsnauwen, beschreeuwen, bekritiseren om wat ik doe, zeg of aantrek of gewoon weg gemeen zijn. Die knuffels. Die ZO ontzettend zeldzaam zijn. Die maken alles goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.