Wat zou je willen?

De psycholoog werkt niet. En dat is ok. Of dat zou het moeten zijn. Of eigenlijk niet. Om heel eerlijk te zijn, ik weet het niet.

Ik heb het gevoel dat ik nu een aantal weken goed heb verspild en totaal niets verder ben gekomen. Ik had gehoopt op een plan. Op een diagnose. Op iets. En ik kreeg alleen maar vragen. Gepersonaliseerde zorg heet dat tegenwoordig. Je eigen plan mogen en kunnen maken. Wat het beste bij jou past. Maar dan moet je wel weten wat dat is.

Ik weet dat niet. Ik probeerde het al een jaar alleen en kwam niet verder. Tot ik op het laagste puntje zat en er niet meer uit kwam. Toen dacht ik, ok, ik heb hulp nodig. Die ben ik ook gaan zoeken. Medicijnen en therapie. Praten over wat je dwars zit. Praten over het hier en nu en praten over alles wat je hebt meegemaakt wat ervoor zorgt dat je in het hier en nu niet goed kunt “functioneren”. Daar keek ik tegen op. praten over alles wat ik al zoveel jaar lekker weggestopt heb.

Wat zou je willen? Vroeg hij me weer. Jong, man, ik weet het niet. De ene frustrerende gedachte na de andere komt in me op. Weer die vraag. Ik weet niet wat zou helpen. Daarom ben ik hier. Voor de derde keer legt hij uit wat EMDR is en dat we dat zouden kunnen doen. Als we meer tijd hebben. Weer legt hij uit hoe het zit met de 3 schalen. De bovenste, de echte Anouk, waar ik al jaren niet meer kom. De onderste met de crisis, waar we niet in willen zitten. En de middelste waar je dagelijks van boven naar beneden en weer terug in schommelt. Het gaat goed, maar nooit echt goed. Het gaat niet goed, maar nooit echt fout.

Hij vraagt me naar mijn afgelopen 2 weken. Ik leg uit wat ik heb gedaan. In twee weken tijd heb je veel schommelingen. Die kun je niet in een uurtje uitleggen. Hij vraagt steeds naar gebeurtenissen die ik vluchtig beschrijf. De dingen die ik uitgebreid wil vertellen negeert hij een beetje. Naar de positieve ervaringen zoeken. ‘Ongeschikt” denk ik meteen en er komt een grote denkbeeldige stempel over zijn hoofd heen. Een goede psycholoog is lastig te vinden denk ik weer bij mezelf. Ik ben te complex misschien. Te veel meegemaakt. Trauma’s, depressies, grote emotionele schade. Het is te veel. Te veel voor zijn kunde, maar ook te veel voor mijzelf.

Wat zou je willen? Tja. Ik zei eens niet meer zo vergeetachtig zijn. Dat ging niet. Dat was wel duidelijk. Het was een symptoom. Logisch ook, dat je er niet bij bent met je hoofd en dat je verstrooid bent. Ok. Zo heet dat. Verstrooid. Als je vergeet welke dag het is, gesprekken die je hebt gevoerd, dingen die gezegd hebt of niet, afspraken die zijn gemaakt. Verstrooid. Ik weet het niet. Na 4 zwangerschappen weet je wel wat verstrooid is, en dat is dit niet. Maar er wordt geen aandacht meer aan gegeven. Ook niet aan mijn angst of er meer is. Nee. Het wordt weggewuifd.

Ik wil minder moe zijn. meer energie hebben. Dat gaat ook niet. Slapeloosheid hoort er bij en dan ben je moe. Ik heb geen slapeloosheid. Ik slaap veel. Uren en uren achter elkaar. Droom de vreemdste dingen bij elkaar. Alsof ik films zit te kijken. Als ik het kon uittypen erna zou ik zo een hele bestseller serie in elkaar kunnen zetten. En nog ben ik moe. Opgebrand. De burn-out is dat. Jarenlang jezelf wegcijferen. In overlevingsstand zitten.

Wat zou je willen? Pff. Ik wil een behandelplan denk ik bij mezelf. Ik wil opdrachten om te doen thuis. Hij geeft aan dat het misschien niet zo werkt als ik verteld heb hoe ik de kerst en de vakantie echt ervaren heb. Hij schrikt er van. Nee ik zit in een crisis. Nee ik voel dan geen paniek. Ik voel helemaal niets meer. Leegte. Misschien heb je vaker gesprekken nodig, meer medicijnen, of iets anders. Zeg maar wat je denkt nodig te hebben. Daar gaat ie weer. Wat ik nodig heb is een goede psychiater denk ik bij mezelf, maar zeg dat ik het niet weet. Dus een doorverwijzing. Die gaat er komen. De overbruggingsperiode kan bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Een jong meisje die ook niet echt goed is in haar vak, maar waar ik betere diepgaande gesprekken mee had dan met deze snurker.

Misschien is het niet helemaal eerlijk van mij. Misschien ligt het wel allemaal aan mij. Dat ik niet weet wat ik wil. Maar om eerlijk te zijn, zouden jullie dat weten?

2 gedachten over “Wat zou je willen?

  1. Oh wat herkenbaar. En wat ontzettend vervelend! Super fijn wel dat je dit deelt. Ik ben dus niet de enige die dat heeft met z’n psycholoog….

    Like

  2. At een vervelende ervaring! Herkenbaar. Albrecht in Zeist heeft een psycho somatische kliniek, de Eikenboom. Je kunt daar poliklinisch terecht of voor een opname. Ik ben er zelf een half jaar opgenomen geweest, met uiteindelijk goede resultaten. Het is er hard werken, maar uiteindelijk de moeite echt waard. Er werd echt naar mij geluisterd en op héél veel vlakken mét me gewerkt. Op psychologisch vlak, maar ook op lichamelijk vlak. En dat vond ik erg fijn. Geestelijk en lichamelijk zijn zo met elkaar verbonden. Het is ook een mooie omgeving. Ik heb wat afgelopen in het bos. Heerlijk in stilte, tijd voor mezelf. Ik heb ook veel traumatische ervaringen opgedaan in mijn leven, daar kreeg ik de tijd en ruimte om ze te verwerken. Ik heb geleerd om te rouwen, te accepteren en om te gaan met mijn grenzen. Na de opname ben ik nog een half jaar in nazorg aldaar geweest en na een wachttijd bij de plaatselijke ggz waar nu heel duidelijk een hulpvraag kon worden neergelegd. Met individuele schematherapie ben ik daar enorm verder gekomen. Werken zal me nooit meer lukken, waardevol leven wel! En dat vind ik een mooie uitkomst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.