Een slapeloze pakjesavond

Het is pakjesavond en ik kan niet slapen. Niet dat het een in verband staat met het ander, het zijn gewoon twee losstaande feitjes. Het is pakjesavond en daar hebben we eigenlijk totaal niets mee gedaan. Morgen vieren we het. Op de verjaardag van de goedheiligman himself. Ik kan niet slapen en dat komt wel door vandaag. Vandaag was namelijk mijn tweede therapeutische sessie.

Vorige week was de eerste en ik had er niet veel vertrouwen in. Ga op zoek naar lichtpuntjes. Dat kunnen kleine zijn, of grote, maar ze zijn er door de dag heen. Ga niet zomaar leuke dingen doen (en laat mensen je ook niet zeggen dat je gewoon iets leuks moet gaan doen) maar zorg dat het je een goed gevoel geeft, van binnen. Ja gast, dat probeer ik al een heel jaar. afwegen wat je wel of niet gaat doen. Mindfullness bezig zijn en je bezig houden met de mooie dingen in bepaalde momenten. Vandaag gaf ik dat ook aan. Het hielp niet. Hij vroeg, wat wil je dan wel? Ik heb geen idee. Ik wil niet iets hoeven verzinnen. Ik zit op de figuurlijke bodem. Ik ben leeg, op en gewoon moe. De wetenschappelijke ik wil op zoek gaan naar 1 enkele factor, 1 bron, waar het allemaal door komt en die aanpakken. Zoals een gebroken been. Je bot is gebroken, dat zet je recht en met de hulp van gips geneest het goed en wordt het sterker dan daarvoor. Een bot was is gebroken groeit namelijk steviger vast dan daarvoor. Je lichaam ziet het als een broze plek en over compenseert dat door er extra stevig bot te laten groeien. Alleen is een depressie geen gebroken been wat binnen 6 weken over is. Het zijn vele minuscule breukjes die allemaal apart opgespeurd, recht gezet en gegispt moeten worden. Hoeveel ligt helemaal aan de persoon en wat deze heeft mee gemaakt.

Daarom zit ik hier nu in de nacht van pakjesavond te typen in plaats van te slapen. Mijn botje moet worden rechtgezet en dat gaat gepaard met veel pijn. Er is littekenweefsel overheen gegroeid en dat moet weg. Eerst wordt de hele wond opengereten. Dat doe je door te praten. vertellen over een gebeurtenis die kort of lang geleden plaats vond. Het kunnen van die kleine dingen zijn. Dingen waarvan anderen zouden zeggen, zet het van je af, maar die je niet zomaar kwijt kunt raken. Ik weet niet of jullie de film Inside Out van Pixar hebben gezien? Het gaat erover dat mensen (een meisje in het geval van de film) geleid worden door 5 emoties. Angst, Afkeer, Verdriet, Woede en plezier. Die zorgen ervoor dat de dag zo goed mogelijk verloopt. Als er tijdens een belangrijke gebeurtenis iets persoonsdefiniërend gebeurd word deze in de vorm van een glazen bal opgeslagen in een zogenaamde kernherinnering. Iedereen bestaat dus uit kernherinneringen. Van daar uit kwamen kleine werkeilandjes die ieder hun ding deden.Een familie eiland wat werd gemaakt uit een mooie herinnering van ouders die met het meisje aan het spelen waren op straat. Een super klein moment, maar wel bepalend genoeg om een eiland te maken wat er voor zorgen dat zij gaf om haar ouders. De herinnering wekte een bepaald gevoel op.

In het geval van de film waren het voornamelijk leuke herinneringen die zich vormde tot de kern van wie het meisje was. Mijn idee dat dit ook zo gebeurd met traumatische ervaringen. Die nestelen zich in een speciaal hoekje in je onderbewustzijn en daar kom je niet zomaar vanaf. Hoe je ook probeert het van je af te zetten, dat lukt niet. Ze zijn deel van wie jij bent. In de film konden ze veranderen van gevoel. Een herinnering met vrienden ging van plezier naar verdriet toen het meisje weg verhuisde. Misschien kunnen deze traumatische herinneringen dan ook veranderen van gevoel? Dat ze onderdeel blijven van wie je bent, maar dat ze niet constant datzelfde leed veroorzaken?

Het vervelende aan zo’n gebeurtenis ophalen is dat het net lijkt of dat je een wondje hebt opengekrabt. niet zo eentje die al klaar was, maar eentje die zo jeukt dat je er wel aan moet krabben, ook al doet het pijn, en daarna nog lang blijft nabloeden. Je weet al dat je er de rest van de dag last van gaat hebben en dat het litteken gaat vormen, maar je moet er toch echt even doorheen. Nu is een wondje opengekrabt in mijn therapie en die is nu nog lekker aan het nabloeden. Gedachte na gedachte wordt er door mijn denkbeeldige eilandje opgeroepen. Vervelend gevoel na vervelend gevoel. Eenzaamheid, verdriet, het idee het niet waard te zijn. Alles wat ik toen voelde, voel ik nu weer. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Je moet er gewoon eventjes doorheen. De nasleep van een therapie sessie is het ergste. Niet de therapie zelf. Daar zit je gewoon in je flow van het vertellen (en huilen). Daarna komt de klap. Ik lag al om half acht te slapen en werd rond 10 uur wakker. Nu is kwart over 12 en zit ik hier dit hele gebeuren een beetje van mij af te typen. Verse panadol in mijn maag tegen een hoofdpijn en maar door gaan.

Het liefst zou ik nu in een droomloze slaap vallen en morgen alles met een frisse energie tegemoet zien. Morgen vieren we Sinterklaas, dat is iets leuks om naar uit te kijken. Kijk een lichtpuntje vinden is niet lastig. Alleen blijft dat wondje lekker doorbloeden en hoe vaak je ook probeert je op andere gedachtes te zetten, het blijft er uit lopen. Er moet een nieuw korstje op komen en dat duurt eventjes. Dat heb je zelf niet in de hand, daar moet je nu eenmaal op wachten. Je moet gewoon het wondje deppen en zorgen dat het niet erger wordt.Dus ga je gedachte na gedachte door. Huilend, vol boosheid en onbegrip, eenzaam in het holst van de nacht.

Ik ga jullie niet lastig vallen met welke herinneringen het allemaal waren die besproken zijn vandaag. Alleen dat het er vandaag een was waarvan die zomaar opkwam tijdens het praten en ik al heel lange tijden verdrongen had. Zo klein, maar zo emotioneel kwetsend dat het deel is geworden van wie je bent. Dus vannacht er eventjes doorheen bijten tot we in slaap vallen en morgen beginnen met het uitzicht op een mooie avond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.