Cyber-Support

‘Goh, je haalt wel voldoening uit het hele instagram.’ Ik hoor het de psychologe nog zeggen tijdens mijn intakegesprek twee weken geleden. Ja dat klopt. Dat doe ik ook. Iedereen die in hetzelfde schuitje zit. Iedereen met dezelfde interesses en kinderen van dezelfde leeftijden. Iedereen die zichzelf aan het zoeken is. Allemaal hetzelfde, alleen wonen we niet in dezelfde straat. Zou ook wel een erg volle straat zijn.

Toen ik 15 a 16 was was het 199nogwat. Het internet kwam helemaal op en was hip en happening. InternetcafĂ©’s waren een echt ding en chatrooms stroomde vol met mensen die allemaal een eigen identiteit verzonnen veelal om sexueel getinte gesprekken te voeren. Iedereen had via anglefire of yahoo een eigen website en iedere website had zijn eigen forum. Je typte iets in de lycos zoekbalk (Google was er nog niet) en vond er direct pagina’s vol met informatie en mede-enthousiastelingen. Zo had je een heel fan-netwerk op een forum die elkaar de grootste geheimen vertelden. Aangezien ik niet veel vrienden had in het echt, kon ik mijzelf helemaal vinden op het internet. Ik had een website, een deviantart account en later ook een myspace. Misschien schermde ik mijzelf ook te veel af. Ik heb wel eens mensen ontmoet. Super eng om te doen. Je weet nooit of ze helemaal eerlijk zijn, maar als je 16 bent denk je daar niet aan. Hoe vaak je ook gewaarschuwd bent. Nu waren zij wel wie ze zeiden en heb ik een dag in Utrecht doorgebracht.

Toen ik ouder was speelde ik een online spel. Het was FinalFantasyXI en is vergelijkbaar met guildwars en World Of Warcraft. Daar leerde ik ook mensen kennen. Ook dit maal ging ik er weer heen. Ik had een online relatie (ja echt) met een jonge/man en ging hem ontmoeten. Ik vloog er helemaal voor naar America. Het probleem is denk ik dat je het op de een of andere manier intensiever beleeft als je elkaar iedere dag online uren lang spreekt. Ik bleef een week en ben in die week getrouwd. Heel lastig uit te leggen hoe dat allemaal gelopen is. Mijn gamen duurde langer dan de relatie en heb ik nog jaren gespeeld. Nog een relatie met iemand uit Manchester gehad voor ik klaar was met relaties en online vriendschappen.

Als je ouder wordt verwateren ook deze vriendschappen. Je verliest interesse. Het forum valt uit elkaar, er komt een nieuwe game uit, of je hebt er simpelweg geen tijd meer voor. Zo was het bij mij ook. Ik deed jarenlang niet veel online. Ik had wel een Facebook en deed daar spelletjes mee en keek naar anderen in mijn omgeving, maar dat was het ook wel. Hoewel ik er uren aan besteedde merkte ik dat ik minder snel in contact kwam met mensen. Tot Instagram.

Ik maakt mijn account iets meer dan een jaar geleden aan. Eens kijken of het wat is. De foto’s die ik erop zet(te) zijn echt momenten die ik mooi vind. Link die pepernoten uit een schoen eet, Lily die gekke gezichten trekt, Joni en Zoey die heerlijk aan het puberen zijn en dagen dat ik mij goed genoeg vind om op de foto te gaan. Tijdens mijn zoektocht naar een hobby kwam ik terecht bij het snailmailen. Post, nouja heel uitgebreide post, sturen naar anderen. En die sturen je dan ook nog iets terug. Super leuk. Een community. Langzamerhand kwam ik er steeds meer achter dat de meeste die deze hobby zijn gaan beoefenen dit deden om iets te doen te hebben terwijl ze thuis zaten met een depressie of een burn out. Nouja, die heb ik ook! Ook zag ik steeds meer struggelende mama’s die meer dan alleen mama van willen zijn en zichzelf zoeken door hierover te bloggen. He, dat doe ik ook! Een swapje verder en ik zit in diverse app-groepjes met andere dames.

Dus toch weer veel contact met relatief onbekende mensen. Hoe je lief en leed kan delen met mensen die je nog nooit hebt ontmoet is niet uit te leggen als je het nog nooit hebt gedaan. De mens is nu eenmaal een gezeldschapsbeest en heeft behoefte aan contact (lichamelijk dan wel emotioneel) met anderen. Ik haal er vreselijk veel steun uit. Uit de mama’s in de swapgroep en de dames uit de creabea app. Enkele heb ik al mogen ontmoeten. Het leuke? Iedereen is ook echt wie zij zegt dat ze is. Echt oprecht. En dat op Instagram. Zou je bijna niet verwachten. Ik heb goede gesprekken gehad via de chat en heb steun aan de dames van insta, net zoals er veel steun aan mij hebben. Hoewel het kritiek mij langer bij blijft, zijn de steunbetuigingen toch in grotere getale aanwezig als ik weer een nieuwe blog heb geschreven. Binnenkort hebben we met een aantal dames een high tea en daar heb ik super veel zin in.

Ik hoop dat ik nog lang deel mag uitmaken van de mooie Insta community en zij deel uitmaken van mij. Dus dames (en de enkele heren) Dankjewel dat jullie er zijn! Proost!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.