Take 1

Zoals jullie weten ben ik naar aanleiding van deze workshop naar de huisarts gegaan. Ok, niet helemaal, maar hij gaf net dat laatste zetje wat nodig had. Dat zetje dat er wel degelijk mensen zijn die je willen helpen, die naar je willen luisteren en die dus niet op je neerkijken omdat jij niet lekker in je vel zit. De hele aanleiding was een mentale breakdown op de trap waar ik hevig huilend tegen Yorick aan leunde en besefte dat ik mij zo niet meer wil voelen. Het verdriet, die zwarte wolk dat nare teermonster waar ik dagelijks van probeer te ontsnappen en me maar niet los wilt laten. Depressie is een ziekte, een dagelijkse strijd om door te blijven gaan. Het enige verschil is dat je niet vecht tegen ziektekiemen, maar tegen je eigen duistere gedachten. Het is een ziekte met maar 2 uitkomsten, waarvan er 1 niet denkbaar is en de andere niet haalbaar in je eentje. Dus zoeken we hulp.

Hulp is er in allerlei vormen en maten. Ik begon bij de huisarts die mij helemaal doorziet en ik niets wijs kan maken. Zo iemand heb je nodig. Iemand waar je wel eerlijk tegen moet zijn, want ze weten precies hoe het werkt. Andere mensen in je omgeving, vaak ook die het dichtst bij je staan, zijn makkelijk te misleiden. Een masker dragen is dan een dagelijkse bezigheid die veel meer energie kost dan dat het oplevert, maar het geeft je eventjes de kans om alles lekker in die diepe put te stoppen. Deksel erop, zware steen erop en nooit meer naar om kijken. Wilt het naar boven kruipen (ziet iemand anders nu ook Samira van the ring voor zich?) dan prop je het direct weer naar binnen. Maar een goede hulpverlener ziet dat. Die kijkt dwars door dat masker heen en weet alle standaard leugentjes die wij allemaal vertellen. “Ik ga een afspraak voor je maken bij de praktijkondersteuner. Zij is de eerste stap” Zei de huisarts en de moed zakte al in mijn schoenen. Daar is ze weer, dat veel te vrolijke alfa meisje waar ik dan zo tegenop kijk dat ik mijzelf beter voor wil doen dan ik ben en daardoor ook geen goede behandeling krijg. Tip: Neem je partner mee. Yorick is mee gegaan naar de 2e afspraak en heeft de dingen verteld die ik niet kan vertellen. Sommige herinneringen en gebeurtenissen zijn niet voor herhaling vatbaar. Hoe vaak ze ook naar boven proberen te komen, hardop zeggen laat ze vrij met alle gevolgen van dien. Dat laten we dan aan Yorick over. Bij de praktijkondersteuner ben ik 3 maal geweest. De derde maal ging zij een doorverwijzing maken naar de basiszorg. Dat is namelijk de volgende stap en daar ging ik afgelopen donderdag naar toe voor mijn intake-gesprek.

Ik rij met mijn wel vertrouwde google-maps er naar toe. Ik weet niet wat ik verwachtte, maar ik kwam terecht bij een woonhuis met een bordje achter het raam waar de naam van de praktijk op stond. Ik had gekozen voor een grotere praktijk. Die zijn tenminste altijd telefonisch bereikbaar dmv assistentes en als er iemand ziek is, is er altijd iemand die het kan overnemen. Bij een kleinere praktijk gaat dat niet. Vaak zitten die ook juist vol en bij deze was er geen wachttijd van inschrijving. De tijd tussen inschrijving en behandeling duurt maximaal 6 weken. Lekker snel dus. Dat is maar goed ook, de twijfel begint alweer toe te slaan. Maar goed. Een groot woonhuis. De deur was open en kon je door middel van flink duwen gewoon open krijgen. Ik kwam in een klein halletje terecht. Voor me was de administratie met een gesloten door en links een minuscuul wachtkamertje. Er zat een man van rond de 30 op zijn telefoon. Niet wetende of ik mij ergens moest melden vroeg ik of ik gewoon kon zitten (ik nam aan dat hij dat wel wist) en kreeg een vage “ik denk het” terug. Op de een of andere manier betrapte ik mij erop dat ik het raar vond een man bij een psychologen praktijk te zien en vroeg me af of hij daar was voor een behandeling of een andere soort afspraak (nee niet dat, viespeuk). Het idee dat een man van in de 30 een psychische behandeling zou krijgen vond ik raar. Dankjewel samenleving. Depressie is niet selectief en een burn-out ook niet. Net zo min als andere psychische klachten. Er kwam nog een vrouw met warrig geblondeerd haar die eruit zag alsof ze begin 40 was. Die was wel overduidelijk daar om een behandeling te krijgen en was op first name basis met haar psycholoog die niet veel later binnen kwam en wist hoe de vrouw haar koffie dronk.

Ik werd geroepen met een “mevrouw Werts” wat ik na bijna 36 jaar nog steeds vreemd vind klinken. Ik “bestelde” een kopje thee en mocht door naar de 2e verdieping. De trap was pijnlijk aan mijn knieën en ik vroeg me af hoe ze dat deden als er minder valide mensen hulp nodig hadden. Ze hebben twee locaties, misschien is die andere beter begaanbaar. Ik vond de trap maar echt waardeloos. Kleine treden die net vervelend van hoogte waren dat iedere tree mij een pijnscheut gaf in een knie. Ik ging in de spreekkamer zitten en zat daar enkele minuten alleen te wachten. Dan kijk je rond en zie je allemaal rare dingen. ok, niet heel raar, maar toch. Er stond een doos tissues van het OK merk (voor mensen die dat niet weten, OK is het basic merk van de plus. Cheapy dus) en ik vroeg me af hoe goed mijn psycholoog zou zijn als ze bezuinigen op zoiets als tissues. Er stond een schud potje suiker en een schenk kannetje met poedermelk. Blij dat ik de koffie niet had genomen. De stoel zat niet lekker en ik kreeg mijn benen niet goed weg. Ik keek er tegen op. Ik merkte dat ik alle negatieve dingen eruit aan het pikken was. Alles wat raar en anders was. Ik schudde eventjes mijn hoofd lekker los, nam een diepe zucht en zou er voor gaan.

Tijden een intake-gesprek hebben de behandelaars een blaadje met standaard vragen op. zo kunnen zij de juiste diagnose stellen en de correcte behandeling daarbij vinden. Het werkte alleen als je dus alles verteld. Dan vooral de pijnlijkste dingen. Na 10 minuutjes vroeg ze al naar de bevalling van Link. Daar gaat deze mevrouw dus niet over praten. Yorick had het zo goed als hij kon verteld bij de praktijkondersteuner waar ik toen een beetje aanvulling op kon geven. Zo alleen in dat zolderkamertje lukte me dat niet. Ik ben er zelfs na 17 maanden nog niet aan toe om het te delen. Ook al komt ie 1 tot 2 per week in mijn dromen. Ook al ga ik afspraken en onderzoeken met medici uit de weg erdoor. Dat heb ik trouwens wel verteld. En toen kwam ik op dreef. Ik vroeg me tijdens het beantwoorden wel af hoe laat het was (ik moest op tijd thuis zijn om mijn moeder af te lossen), maar kon nergens een klok zien en het leek me onbeschoft om mijn telefoon te pakken om te kijken hoe laat het is. Veel te onzeker om het te vragen. Uiteindelijk stopte ze het gesprek en was het al twintig voor twaalf. 40 minuten uitgelopen dus. Ik was gewoon dik 1,5 uur lang open en eerlijk geweest een vreemde zonder er echt op te letten.

Ik had haar gewoon zo veel verteld. Ik wil zeggen alles, maar nee. Ik heb alle vragen netjes beantwoord. Hoe eenzaam ik mij vroeger voelde, het pesten op de basisschool dat doorliep naar de middelbare school, mijn zelfmoordpoging toen ik 16 was, hoe ik mij voelde toen ik erachter kwam op mijn 22ste dat ik zwanger was, hoe mijn werk mij heeft behandeld tijdens mijn laatste zwangerschap en wat ik denk dat gewoon het grote kernprobleem is waar alles naar toe terug te leiden is. Mijn grootste probleem en mijn ergste gedacht is namelijk dat mij niet waardig genoeg voel om mee te tellen als een volledig mens. Ik heb het gevoel dat ik iets mis waardoor ik niet goed genoeg ben voor wat dan ook. Niet goed genoeg als moeder, dochter, partner, vriendin, collega, klant of wat dan ook. In iedere situatie, in iedere interactie en in ieder gesprek. Altijd. En alles wat er gebeurd is, alles wat ook maar een beetje impact heeft gehad (en dat zijn in mijn geval heel wat momenten) is daar toe terug te leiden. Dat is gebeurd omdat ik niet goed genoeg was. Dan denk je toch dat je wel goed genoeg bent…. Ja, maar zo werkt het nu eenmaal niet. De momenten moet je doorlopen, herbeleven en dan je gedachtes omdraaien. En dat is iets wat ik zelf niet kan doen. Momenten die ik zo diep weg heb gestopt en een hele lading negativiteit overheen heb gestort.

De put die is trouwens open en alles komt er momenteel in een keer uit. Dat is het nadeel van therapie. Ze halen alles open. Alle korstjes op die diepe oude wonden. Alles gaat open en alles gaat tegelijk. Momenteel voel ik mij dus op sommige momenten opgelucht en op andere zwaar depressief door iets wat 20 jaar geleden is gebeurd wat ik nooit heb verwerkt. Maar goed, dat is mijn eigen idee. Misschien mankeerd er wel iets heel anders aan me. Wie weet.

Hoe dan ook die eerste zware stap heb ik genomen. Op naar afspraak 2. Dat wordt 2 uur lang vragenlijstjes invullen. Iets waar ik normaal altijd bij afhaak….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.