Het zijn (maar) (je) Kinderen

Kinderen, ik heb er 4. Soms kan ik ze wel eens achter het behang plakken en soms uit die frustraties wel eens in “lichtelijke” irritatie. Toch vaker niet dan wel. Ik houd van lieverds en zij houden van mij. Zo moeten al zo veel, er komt nog zo veel op hun pad, het zijn maar kinderen.

Het zijn maar kinderen:
Toen ik zwanger was van Link en op het randje van overspannenheid zat kon ik vrij weinig verdragen van het niet luisteren. Joni was een beginnend puber en samen waren wij twee rond hupsende hormoon-bommetjes. Toch probeerde ik mij erg vaak in te houden. Nu nog steeds hoor, hoewel het nu al iets beter gaat. De frustratie die ik voelde zijn grotendeels weg. Toch zie ik vaak mensen die dat niet lukt. Bij de winkel, op straat en zelfs bij de school. Dan beginnen ze te schelden om niets. Je hoort de frustratie in de stem. Mensen die op het randje van overspannenheid zitten. Het kind laat iets vallen, is iets vergeten of stelt een vraag. Dan komt er toch een scheldtirade aan. Ik heb een mantra wat ik in mijn hoofd herhaal als ik in zo’n situatie zit waardoor ik heeeeeeel wat rustiger reageer. Het zijn maar Kinderen. Moet je je inbeelden hoe jij je voelde als jouw moeder (of vader) zo boven je uit torende en zo tegen je deed. Eng he? Het zijn maar kinderen.

Het zijn maar je kinderen:
Mijn kind doet dat niet. De ergernis van iedere andere ouder om te horen. Mijn kind doet dat niet, jawel jouw doet dat wel. Meermaals. Bij veel kinderen. Je kind is een snotneus die eens flink aangepakt moet worden. ‘Hij/Zij wil dat niet’ komt ook wel eens. Zo was er een kind wat zo wegrende van het kinderfeestje van Lily. Kom je niet dankjewel zeggen? Vroeg de moeder lief. Kind kwam terug om de autosleutel te graaien uit de jaszak en rende weer weg. Tja, ze leren het nooit he, toch maar blijven herhalen, zei de moeder tegen me. Ik stond er verbaasd bij te kijken. Waarom zou hij dat doen? Wat gebeurt er als hij het niet doet? Hij wil nog niet naar bed, hij wilt dat niet eten, hij vind dat niet prettig. Soms moet je kinderen ook een beetje sturen. Opvoeden heet dat in de volksmond. Tuurlijk mag je luisteren en mag het kind zijn of haar grenzen aangeven, maar aan het einde van de dag zijn het jouw kinderen. Daarbij ook jouw verantwoordelijkheid. Wil je niet dat ik je aanspreek op iets wat je kind heeft gedaan op school? Voed het beter op. Alsjeblieft en dankjewel mogen echt wel geleerd worden. Niet stelen van anderen ook zeer zeker. Als je kind alles van jou zomaar weg graait zonder te vragen, denk je dan echt dat ie dat niet doet op school bij vriendjes en vriendinnetjes?

Het zijn kinderen:
Even een tegenstelling met het vorige stukje, want het zijn kinderen. Die horen snotneuzen te zijn die ondankbaar alles vragen. Kinderen kun je niet in bedwang houden. Je kan ze wel leren hoe te reageren in bepaalde situaties. Kinderen moeten kind kunnen zijn. Lekker buiten spelen. Schermpjestijd kan ook hoor. En dat hoeft niet allemaal verantwoord squla te zijn. Laat ze lekker spelen. Houd ze nog eventjes lekker klein. Moeilijk om te doen. Ze moeten al zo veel en willen nog veel meer. Alleen naar de stad, pannekoeken bakken of zelf bepalen wanneer ze hun huiswerk maken. Dan geven ze uiteraard al hun geld uit aan snoep, is je hele keuken een grote bende en krijg je een mailtje van de meester of juf dat ze het alweer niet hebben gedaan. Tja, het zijn tenslotte kinderen. Hoe ga je daar mee om? Ze begeleiden helpt, en ze eens een keertje voluit op hun bek te laten gaan ook (om het maar eventjes grof te zeggen) Dan leren ze de les veel beter dan 10 keer waarschuwen. Hoop je dan. Zoey heeft vandaag een toets, vergeten te leren. Wat moet je dan? Alles uit de kast halen om haar nog 5 minuutjes te laten lezen of haar eventjes een onvoldoende laten halen? Je wilt alles voor ze doen, maar soms lukt dat niet. Dan weet je dat je hoe dan de pineut bent. Jij had moeten opletten, die agenda moeten bewaken, ook al lukt dat allemaal niet. Dus dit doen we. We waarschuwen, laten haar aanklooien als ze niet wilt luisteren, luisteren als ze huilt om haar punt en geven dan advies hoe het beter kan. Ik heb een weekplanning ophangen. Doen ze daar iets mee? Absoluut niet. Het zijn kinderen, wat verwacht je? Die willen niet nog 30 minuten leren na school, die willen spelen.

Het zijn je kinderen (en niks anders):
Ok, hier komt het. De irritatie waarover ik dit artikel wilde schrijven. Ook al gaat ie alle andere kanten uit omdat ik afgeleid ben door, jawel, mijn kinderen. Het zijn je kinderen. Je kinderen zijn niet je inkomstenbron, oppas, entertainment, psycholoog, huismeid, pronkstuk of manier om je jeugd te herleven. Zo dat is eruit. Plaats ik foto’s van mijn kinderen op Insta? Jazeker. Verdien ik daar geld mee? Zeker niet. Zou ik dat willen? Weet je, geld is altijd lekker, maar ik zou dat niet doen. Ook niet om op een rekening voor later te zetten of wat dan ook. Het zijn kinderen. Die hoeven niet te werken, die moeten gewoon lekker spelen. Je maakt me niet wijs dat die kinderen het altijd leuk vinden om op de foto te gaan. Zij kiezen er niet voor.
Iets wat ik vaak hoor is dat het handig is als je oudere en jongere kinderen hebt. Dan kunnen de oudste oppassen. Ik doe dat niet. Het zijn mijn kinderen en mijn verantwoordelijkheid. Als ik ergens naar toe ga gaan ze mee, of ik regel een oppas. Mogen ze dan nooit alleen thuis blijven? Jawel. Joni mag dat. Lily niet? Wel als Joni er is om een oogje in het zeil te houden. Oh, maar dan past ze toch op? Ja een beetje. Ze zijn beide thuis, maar Joni hoeft niet te zeggen wat wel of niet mag. Het is dan maximaal een half uurtje. Passen ze op Link? Absoluut niet. Zij vragen er niet om, om een klein broertje of zusje te krijgen. Het kan dat iedereen zijn steentje bij moet dragen, maar het zijn nog maar kinderen. Hoe oud ze ook zijn.
Je hebt ook van die mensen die alles tegen hun kinderen vertellen en ze onnodig in onzekerheid brengen. Je kinderen zijn niet je psycholoog. Laat ze lekker in die wereld vol met regenbogen en unicorns leven. De harde realiteit komt vanzelf vroeg genoeg. Ben je ergens ongerust over? Dat kan, maar laat je kinderen daar lekker buiten.
Soms hoor je wel eens kinderen van die uitspraken doen die veel te volwassen zijn. Dat ze oordelen over anderen. Is dat wat we onze kinderen willen meegeven? Dat iedereen een mening heeft en dat je een mening over alles moet hebben om je eigen tekortkomingen te verbergen? Wie steeds wijst naar de ander doet zelfs niets verkeerd en kan dan ook niets leren.

Denk je nu, ja maar wijst het hele artikel naar anderen. dat klopt. maar ook naar mijzelf. Ik heb de succesformule echt nog niet gevonden. De irritaties die ik zie bij anderen ervaar ik ook zelf hoor. Ook mijn kinderen zijn soms onbeleefd, te laat met huiswerk en drijven me soms tot het uiterste. Aan het eind van de dag krijgen ze toch altijd een kus en knuffel en zeg ik dat ik van ze houd. Ze brengen zo veel geluk en liefde dat het andere vrijwel teniet doet. Je hebt van die mensen die zo negatief praten over hun kinderen. Koosnaampjes die niet zo lieflijk zijn als je zou verwachten. Hoe grappig je het ook zegt, sommige dingen zeg je gewoon niet over je kinderen.
Het punt want ik wilde maken (volgens mij ben ik ondertussen behoorlijk afgedwaald): Ik wil absoluut niemand afkraken. Iedereen doet zijn best. Soms zie ik gewoon dat er net iets beter de best kan worden gedaan? Dan zie of hoor ik uitspraken over en tegen de kinderen. Dan kan ik daar niet zo goed tegen. Hoe ik dan ook geniet van de rust als ze er niet zijn, ik kijk er iedere dag naar uit op het moment dat ze weer terug zijn.
Ik las van de zomer dat je maar 18 zomers hebt voor ze het huis uit gaan. Dat klopt. Joni is nu 13. Over een jaar of 3 is ze niet meer de hele kerst hier (nu is dit een slecht voorbeeld, want ze gaat ook naar haar vader, maar goed) dan heeft ze misschien een vriendje waar ze naar toe wilt gaan. Hoe wil jij je die laatste kerstmissen gaan herinneren? Als een stresskip die alles perfect zou willen hebben? of lachen jullie over een paar jaar over de zwart/roze kalkoen die niet te eten was. Je kinderen weten over een paar jaar niet meer hoe schoon de ramen waren, wel de spelletjes die je met hun speelde.

Dus #doeslieftegenjekids

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.