Ik ben een badass-mother….moeder

Of in ieder geval goed op weg er een te gaan worden. (Ook al heb ik net een mental breakdown gehad en mijn ogen eruit gejankt op de trap). Ik was aanwezig op de allereerste workshop Badassmoeders van BeebsenMoms. Een coach voor moeders die zelf niet houd van het woord coach, precies weet waar je doorheen door eigen ervaring en die ook nog eens echt een therapeutische achtergrond heeft. Een van de redenen waarom ik geen therapie volg is omdat het meestal een jong meisje van begin 20 is die niet veel heeft meegemaakt en denkt je met standaard vraagjes wel eventjes beter kan maken. Kimberly is alles behalve dat en heeft mij, behalve een hele goede les, geleerd dat er ook “hulpverleners” zijn die daadwerkelijk helpen.

Ik kwam via via terecht bij de instagram van BeebsenMoms. Volgens mij via goalsonheels (Ook een zeer volgwaardig account), maar precies weet ik het niet meer. Ik viel voor haar energie, het feit dat ze wist waar ze het over had en ook haar eigen struggles als moeder laat zien. Het moederschap gaat niet over rozen, ook niet die van een mamacoach. Ik heb haar selfcare-challenge half gevolgd (leuk dat algoritme, zie je op de helft van iets ineens weer veel van een bepaalde account) en volgde het hele workshop plan. voor 47 euro zeker niet te duur, maar ik heb hem kunnen winnen via goalsonheels. Ik was zo blij. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Daarna begon de twijfel toch een beetje toe te slaan. Het was op een dinsdag, in Utrecht, Yorick was er die avond niet en iedereen die zou komen zou toch veel beter zijn dan mij. Yorick (Mijn rots) heeft mij overtuigd, jij gaat daar heen, en oppas geregeld en mij bijna het treinkaartje in handen geduwd.

Het was dinsdagochtend, de wekker ging af. Leuk detail, de wekker stond verkeerd en ik dacht dat het later was dan het was dus schoot vol stress overeind. Link lag bij ons in bed, ik moest ontzettend plassen en wilde het liefst meteen onder de douche springen. Yorick ging naar beneden en ik moest Link gaan verzorgen (uh, what, nee dat gaat niet lukken zo). daarna gedoucht en yup we ging om 7:48 de deur uit, mijn trein vertrok om 7:52. Die haalde ik never nooit niet meer. Yorick moet naar Eindhoven en nam me mee naar Weert. Daar was ik net op tijd voor de trein richting Utrecht. Heerlijk, ik zat. In Eindhoven stapte veel mensen uit en ik had een tweezits bankje, in rijrichting ook nog, heerlijk voor mijzelf. Ik had het boek “Dingen die je pas ziet als je er de tijd voor neemt” mee en mijn zelfzorgdag kon dan eindelijk beginnen. Dit was de eerste echt dag ik zonder 1 van de kinderen in 2 jaar tijd doorbracht zo ongeveer. Echt de HELE dag.

Ik kwam aan in Utrecht en ging naar het toilet. Klinkt raar om te zeggen zo maar stel, ik was dat café binnen gelopen en moet dan plassen. Dan moet ik mij excuseren. Weet je hoe lastig het is voor mij om te zeggen, oh ik moet even naar het toilet? Dat doe ik als anderen gaan, dan ga ik mee. Anders kijkt iedereen naar je en is het gewoon raar. Erna twijfelde ik heeeeeel hard of ik iets moet meenemen voor Kimberly. Zo lastig. Ze doet gewoon haar werk, maar ik zit daar eigenlijk voor niks. Goed. Knoop doorgehakt en doorgelopen naar het hippe Metrocitykitchen wat echt gewoon bijna in het station ligt. Aan de bar gemeld en ik kon doorlopen. Daar zat ze dan! Best spannend, maar met een knuffel bij binnenkomst voel je je meteen thuis. Heerlijk mens.

We waren met vier dames (waaronder de coach zelf dan) en het was een gezellige en vrij emotionele bedoening. We kregen de uitleg onder het genot van een heerlijk ontbijt en gingen daarna aan de slag met het werkboek. De eerste opdracht gaat over prioriteiten stellen. Geen 100 opdrachten urgent en belangrijk maken per dag, maar ga eens kijken naar wat echt prioriteit heeft. Tja, makkelijk, dat zijn de kinderen. Op papier. Want hoewel wij het allemaal zeggen, laat je echt de afwas staan om naar de speeltuin te gaan of de was slingeren om een blokkentoren te bouwen? Ik besef dat ik veel te vaak de kinderen heb laten wachten (en het niet heb waar gemaakt) om te zorgen dat ze in een net huis wonen.

De tweede opdracht, schrijf een gedachte op die vaak bij je opkomt. ok. Ik dacht dit was wel luchtjes. Ik bedoel die eerste opdracht hebben we overal wel eens gehad, maar deze. Oei. Dit hakte er meteen in. Wie wil beginnen? Haha, niemand. Ik vroeg aan Kimberly wat die van haar was. Hier gaf zij eerlijk antwoord op. (Voor de privacy van de andere dames te bewaren ga ik niet delen wat iedereen hierop gezegd heeft). Hoe cool is het dat zij dat ook gewoon heeft? Ok, cool is misschien niet het juiste woord, maar jullie snappen wat ik bedoel. Mijn gedacht zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dat hij niet 1000% waar is. Ook dat naar buiten kijken soms goed je tranen tegen kan gaan, dat de super deluxe Estee Lauder mascara niet huilproof is en dat zoveel mensen zo ontiegelijk veel mee maken dat het gewoon pijn doet als mensheid zijnde. EN daarna? Daarna deden we er gewoon nog een. pfff. Best heftig, maar zo bevrijdend. Zeg hem eens. Zeg hem eens echt hardop. Je schrikt ervan hoe zwart die gedacht is, maar ook hoe vrij dat gevoel erna kan voelen.

Opdracht drie, schrijf een liefdesbrief aan je lichaam. Zo, die was best moeilijk. Ik zie altijd alleen wat er fout is aanmijzelf. Mijn lijf. Mijn lichaam dat gewoon 4 kinderen heeft gemaakt, laten groeien en heeft gebaard. Dat zoveel heeft mee gemaakt. Hoewel hij best lastig was te schrijven vond ik hem echt zo geweldig. Ze wilde dit eigenlijk gewoon voor onszelf doen, maar wij drieën hadden andere plannen. Ja dag, eindelijk iets super positiefs, mag je ook naar luisteren hoor! En geweldig dat het was. Even helemaal licht, luchtig en positief.

#Selfcare is opdracht 4. Schrijf 5 dingen op die je prettig vind om te doen, die je ontladen en waar je energie van krijgt. En de opdracht om ze ook deze week te gaan doen. Ik heb er 3/5 al gedaan en de week is nog niet om. Knutselen, een lekker koffiemoment en uitgebreid een winkel doorspitten. Heerlijk. Boek/geurkaars/dekentje en mijn kledingkast herinrichten komen nog. Klinkt stom, maar ik krijg daar ZO veel energie van. Alles op kleur te sorteren, alles netjes en recht te vouwen, wat niet past naar de kledingbakken brengen (Of nog beter naar dakloze opvang. Kijk even op de instaswapfoundation voor een adres). Dus echt voor jezelf zorgen. Hoe kun jij voor je gezin zorgen als je niet goed voor jezelf zorgt? Ik gaf dit advies direct aan een vriendin in de avond die twijfelde of ze het kon maken om met haar zus (die ze al bijna 2 jaar niet meer heeft gezien) een zussenvakantie te gaan doen. Ik hoop zo dat ze gaat.

De laatste opdracht was ons hoofd leeg schrijven. Gewoon schrijven in wat je opkomt. Nu is dat bij mij lekkere random onzin. Daarna onderstrepen wat er voor jou uitspringt. Daar hebben we een rondeel (gedicht) mee gemaakt. Super grappig om als afsluiting te doen. De daadwerkelijk afsluiting was trouwens een beetje ongemakkelijk. Je bent zo de diepte in gedoken met andere vrouwen en dan zie je elkaar niet meer. Ik gaf mijn cadeautje (Werd gewaardeerd dus zeker geen stom idee) en we gingen uiteen.

Ik ging de stad in en heb ieder geurkaarsje bij de Primark in mijn handen gehad. ik kocht er een, een paar huissokken en een pyjamabroek. Hoe zelfzorg kan je het hebben? Ik at een late lunch bij Bagels&Beans in mijn eentje terwijl ik mijn boek las en om mij heen keek naar de leuke tafereeltje die mensen maakten en ging daarna weer naar huis. 2 uur lang de trein in. Duurde lang, ik wilde naar huis, naar mijn kindjes toe. Ik had zo ontzettend gemist. Een dag alleen is leuk, maar man wat mis ik die koters. Wel met een dosis hernieuwde energie keerde ik huiswaarts. Met het plan een therapeut te gaan zoeken die dit soort therapieën aanbied en ook echt voor mijzelf ga zorgen. Is een workshop dan niet genoeg? Jawel. Zeker wel. Maar niet als net je hele beerput van ellende en trauma’s is open gegaan en als een open wond lekt met alles wat je laatste 20 jaar hebt geprobeerd weg te stoppen. Het was wel een mega grote hulp. Dat zeker wel. Het helpt mij op weg naar een betere kijk op mijn eigen ik. Een dag voor mijzelf, eraan denken ook aan mijzelf te denken en gewoon mijzelf eens als volwaardig te zien.

Ik raad hem dan ook echt aan als jij worstelt met het verliezen van jezelf in het ouderschap en jezelf aan het wegcijferen bent. En zeg nou eerlijk, dat doen wij allemaal.

Mijn zelfzorgpakket

Het gedicht/De Rondeel:

Je bent wel goed genoeg
Niemand is perfect
Ik mis Link en heb zoveel zin om met hem te knuffelen
Je bent wel goed genoeg
Het is wel enorm gezellig
Zou de onderkin nog zichtbaar zijn, of zou het niemand opvallen?
Je bent wel goed genoeg
Niemand is perfect

2 gedachten over “Ik ben een badass-mother….moeder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.