Als het pijn doet stop ik

Bovenstaande is een leugen. Een dikke vette LEUGEN. Zo dat is er uit. Hoe vaak ik dit al niet te horen heb gekregen. Medisch specialisten, familie, iedereen. We willen de ander fundamenteel geen pijn doen, maar waarom doen we het toch?

Ik vind tandartsen en gewone artsen vaak egocentrische lullen die denken alles beter te weten. Mijn huidige huisarts is de eerste waar ik echt een klik mee heb, die mij helemaal doorziet en waar ik eerlijk tegen kan zijn. Naar de tandarts ga ik niet meer. Ook al probeert mijn moeder mij te hinten dat ik hier en daar naar toe kan gaan en dat zij er nooit iets van voelt. Ja lekker. Zou ik ook doen als ik verdoofd kon worden. Maar weet je, ik ben (vrijwel) niet te verdoven. Het gaat gewoon NIET. Mensen vinden dat lastig te geloven. Bij 99,9% gaat het immers altijd goed.

Je bent dus 8 en de tandarts gaat boren en vullen. Zonder verdoving. Maar hij had verdoofd?! Je bent gewoon bang. Je kan niks voelen. Niet zo aanstellen. Nee hoor. Ik voel het nu nog. En maar grapjes maken dat ik ze de hele behandelkamer heb laten rondrennen en daarna nooit meer iets durfde te laten doen. Mijn angst is niet uit angst door anderen, door te tv of door iets wat ik heb gelezen. Nee, mijn angst, die is zeer gegrond.

Of je bent 12 bij de huisarts. Ingegroeide teennagel (eewww). Tja, dat wordt weg gesneden. De eerste keer prik prik en ik voelde niks meer. Gelukkig. De tweede keer prik prik, nee ik voel alles. “Dat kan niet, ik heb je verdoofd.” Hij wachtte nog langer, controleerde het flesje en was ervan overtuigd dat ik gewoon bang was. Iemand hield me vast en hij sneed het weg. Zonder verdoving mensen. Ik ben daarna nooit meer terug gegaan voor zoiets. Nee, ik liep een jaar lang rond met bijna onuithoudbare pijn en heb het er zelf een keer uitgepeuterd. Daarna nooit meer last van gehad. Na de behandeling zei hij, oh je had gelijk, als ik sneed merkte ik dat het pijn deed. Ja lekker Lul.

Een ex-vriendje waarbij je zei dat het pijn deed en hij reageerde met zijn “soms kan pijn ook een beetje fijn zijn.” Ja, ik zal anders even jouw ballen eraf snijden, kijken hoe fijn jij dat vind. En dan boos worden op mijn reactie. Is jouw plezier meer waard dan mijn pijn?

Een nacontrole bij een totaalruptuur. Ook zoiets lekker. Nou, de 3 nacontroles bij de volgende kinderen heb ik lekker even geskipped hoor. Daar trapt deze dame niet meer in.

Of het verwijderen van het spiraaltje. Bij de huisarts lukte het niet en bij de gynaecoloog ook niet. Het touwtje was weg. Mijn baarmoeder ligt aan de achterkant en de opening zit hoog. Komen ze niet aan. (Daarom ook 3/4 meisjes). Dan moet het met een cameraatje en een haakje. Met je heupen en knieën beide 90* op een tafel. Je benen worden dan vastgebonden en je kunt geen kant uit. PIJN. ZO VEEL PIJN. Ik huilde, ik zei ik trek dit niet meer. De assistent gaf aan de patient trekt het niet meer. “Oh, het water is gestopt (Ook lekker), nog even. Bijna. Nog heel eventjes. ” Alsof ze een vis aan het binnenhengelen zijn, of een jengatoren niet willen laten omvallen. Nee, er ligt daar gewoon een mens hoor. Een mens waar jij met een haakje diep in haar baarmoeder zit te wroeten omdat dat kut touwtje (woordspeling hé) naar boven was gefloept en jij je eigen ego wilde strelen. Vooral niet toegeven dat er niet bij komt. Je kon ook gewoon zeggen, ok sorry mevrouw, u heeft al pijn u kunt dit beter onder een roesje laten doen.

Het laatste is het breken van de vliezen. Het is een onderdeel van een (mentaal) heftige bevalling van Link. Ik heb hier na 16 maanden nog steeds nachtmerries over, maar ben zo ver om het te delen. Want mijn verloskundige moest en zou die vliezen breken. Met grof geweld leek het wel. Yorick moest van de zenuwen lachen en zei het was net een slachtbank. Mij interesseerde het niet meer. Haal hem er maar uit. De rest is te zwaar om te delen. Sorry, ik zit hier nu al weer te huilen.

Waarom ik dit deel? Ik moet al 3 weken een afspraak maken bij de huisarts en heb dit nog niet gedaan. Ik vind het eng. Ook al is ze een aardig mens. Bovenstaande voorbeelden zijn ze niet allemaal. Het zijn wel de meest noemenswaardige. Die waar ik soms diep in de nacht nog over moet nadenken. Die ik nog voel bij de herinnering eraan. Die ik graag wil kunnen vergeten, maar ook niet kan vergeten. Die frustraties, gevoelens van verraad en woede, onbegrepen voelen. Het zit er nog allemaal. Dat de eigen ego’s belangrijker zijn dan ik. Dat is onderdeel van mijn algehele gevoelens van het er niet toe doen. Gevoelens die na een bevalling zeer zeker veel erger zijn. Dit is ook mijn overbescherming, de bron daar van. Ik zou mijn kinderen zoiets nooit laten overkomen en sloeg de verpleegkundige bijna op haar neus toen ze Zoey nogal hardhandig een spuit gaf en verklaarde ik de orthodontist een sadist omdat hij een goede melktand wilde gaan trekken zodat Joni eerder een beugel kon hebben.

Het wordt tijd dat ik dit eens hardop ga zeggen. Want stoppen als het pijn doet is iets wat ze allemaal beloven, maar ook eens waar moeten gaan maken. Het mens in zijn geheel zien en niet de behandeling. Een kind van 8 geloven en niet aannemen dat ze bang is. Dan kan de vrouw van 35 gewoon naar de huisarts gaan zonder hiervoor bang te zijn. want weten jullie….

……IK DOE ER WEL AAN TOE

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.