Tot aan de grens, en daar voorbij

Iedereen heeft een grens. Iedereen gaat er wel eens overheen. sommige vaker dan andere, maar iedereen doet het wel eens. Dat komt dat gevoel van onprettigheid, onbehagen en van had ik maar niet. Ik ga dagelijks over mijn eigen grenzen heen tot ik tegen een muur aanloop en niet meer verder kan. Gisteren was zo’n moment.

Zoey gaat een sociale vaardigheidtraining doen genaamd Rots en Water. Iets waar zij heel veel aan gaat hebben en van gaat leren. Iets wat ik vroeger ook wel zou willen hebben gehad aangezien ik de sociale vaardigheden ook niet allemaal even goed heb geleerd. Het begon goed. Er stonden een rij stoelen en de beamer stond aan met een presentatie. Aangezien meneertje vocht in de lucht was gekomen had ik al de hele dag ontzettende pijn aan mijn vingers en knieën. ik zag de bui al hangen. 1,5 uur op een harde stoel zitten. Pijnlijk voor de knieën en de bekkenbodem. Ik ben zo iemand die liever niet vooraan wil zitten en het liefst in een hoekje achterin weg kruipt. Dan ben ik weer bang dat mensen dit vervelend of vreemd vinden en ben maar in het midden van de zaal gaan zitten (eigenlijk is dit al over grens 1 heen gaan om anderen te behagen).

De presentatie was slecht. Ik bedoel, als mensen iets van een blaadje gaan voorlezen en daarbij ook nog van de slide zelf gaan voorlezen heb ik er geen vertrouwen meer in. Omdraaien om naar het scherm te kijken is een echte no-go voor mij. Zeker voor mensen die een training geven over dingen durven doen in het openbaar. Komt slordig over. Is persoonlijk, weet ik, maar dat is voor mij gewoon een minpuntje, kan ik niets aan doen. Er waren 3 mensen daar die ook de cursus gaan geven met zijn drieën. Een aardig jong meisje, een man die heel onzeker overkomt en niet uit zijn woorden kwam en een vrouw (duurde trouwens even. Had een nogal mannelijk gezicht en mannelijk kapsel, maar een hoge stem en een boyfriends jeans aan en trainingsjack (van die cavello achtige dingen) en ik zag het eigenlijk pas toen ze de jack uitdeed en ik bobbels onder haar t-shirt zag) die nogal erg assertief overkwam. Bij zo’n assertiviteit voel ik me altijd onzeker. Als kind zou ik mij niet prettig hebben gevoeld daarbij.

Halverwege kwam er een plottwist die mij overviel. We moesten gaan staan. Stevig staan op de grond. Zo stevig dat als iemand je in je zij zou duwen je niet omvalt. “Ah, geweldig, iemand gaat mij op mijn pijnlijke plek duwen”, ik wachtte af en gelukkig werd ik niet uitgekozen. Het hele staan kostte mij trouwens al moeite en veel pijn (en daar is grens 2). We moesten tweetallen vormen en elkaar probeer om te duwen door met je handen tegen elkaar te slaan/duwen. Ik houd niet van lichamelijk contact. Een hand geven doe ik wel (omdat het moet, weer een grens) , maar 3 zoenen geven doe ik gewoon niet, zeg ik ook gewoon eerlijk (ok, soms maak ik een smoesje dat ik ziek ben en de ander niet wil aansteken). Ik gaf aan dit liever niet te doen. Dan komt het. De blikken. Het gevoel van raar en anders gevonden worden. Moet ik gaan uitleggen dat ik pijn heb? Er werd mij gevraagd door de assertieve mevrouw (nogal neerbuigend en kinderlijk) om op de andere te letten en complimentjes te geven over wat ze allemaal goed doen. “Mens hoe kan ik complimentjes geven als ik op dit moment niet eens iets goed over mijzelf kan verzinnen?” Was mijn gedachte en ik zei liever helemaal niet mee te willen doen en begon te huilen en snotterde er tussendoor dat ik zelf psychisch niet in orde was. Ik mocht gaan zitten en heb voor de rest van de uitleg half snikkend op een stoel gezeten mij ontzettend kut te voelen. Ik was zelfs een beetje boos en zei aan het eind van de les ook dat als ik geweten had dat wij mee moesten doen ik niet was gekomen.

Tussendoor werd ik geprezen dat ik mijn grens aangaf. Ik gaf echter geen grens aan. Ik was er al overheen gegaan door überhaupt te gaan. Met pijn, veel moeheid en angst voor het onbekende ging ik er naar toe. Ik had liever niet willen gaan. Daar liep ik tegen een muur aan. Ik doe momenteel geen therapie. Niet omdat ik koppig ben, of denk ik regel het zelf wel, of omdat ik niet beter wil worden. Nee, ik volg geen therapie omdat ik dat op dit moment niet aankan. Omdat er dan allemaal dingen naar boven komen die ik nu niet wil verwerken. Ik wil werken aan vooruit gaan en veel therapeuten denken eerst naar achter te moeten kijken voor je vooruit kan. Ik heb handvatten nodig om verder te gaan. Om energie te geven, om leren keuzes te maken. Workshops van mensen die zelf vol energie zitten heb ik veel meer aan dan een of andere therapeut die je vraagt of je spanning in je nek hebt en dat linkt aan een of andere aandoening uit je jeugd (ja mijn jeugd was stom, maar dat ligt achter mij, net zoals een nekhernia waardoor ik spanning heb in mijn nek). Met vragenlijstjes kom je niet verder.

Ik werd vanmorgen ook verblijd wakker. @Goalsonheels gaf via instagram een kaartje voor de badassmommy workshop van @beebsandmoms. Daar heb ik zoveel zin in. Lekker sparren met andere mama’s. Hadvatten om te helpen mij te focussen op mijn kinderen en mijn mama zijn. Daar heb je zoveel meer aan dan suffe lijstjes en stomme oefeningen. Ik heb mij hier zelf voor opgegeven. Kim lijkt zo vol positieve energie te zitten en een persoon te zijn waar ik het echt mee kan vinden. Dat scheelt al zoveel. Dan ligt die grens ook veel verder.

Dus, we laten de nare ervaring achter ons. Yorick gaat mee naar de les halverwege waar de ouder mee moeten doen met de kinderen en ik ga lekker een dagje naar Utrecht in mijn eentje. Heerlijk. De workshop duurt namelijk tot 13:00 ongeveer en heb daarna dus nog heerlijk te tijd voor mijzelf. Lunchen. shoppen, Starbucks die dingen allemaal. Boekje lezen in de trein, muziekje erbij. Heb er echt zin in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.