Een lijstje met beperkingen

Afgelopen donderdag ben ik, zoals wij mensen in de ziektewet nogal vaak doen, bij het uwv geweest. Op zich valt het trouwens wel allemaal mee. Ik was er altijd erg huiverig voor, maar ze snappen best dat ik momenteel niet in staat ben om te werken. Of dit nog komt, tja, daar zit ik zelf ook nog aan te twijfelen.

Vorig jaar rond deze tijd was ik mijn ambitieuze zelf. Vol energie (al leek het niet zo) ging ik deze depressie bevechten. Ik ging dat opgebrande vlammetje van binnen wel weer eens even aansteken. Wandelen, afspraakjes maken met mensen, shoppen, uitstapjes, secretaris worden bij de scouting en allemaal gefocust om mijn herstel. Therapie zag ik niet zitten, ik ging dit wel eventjes doen. Het is niet mijn eerste depressie en vast ook niet mijn laatste, maar ik had het eerder gedaan, dus dit deed dit ook wel eventjes. Hoe naïef kan een mens zijn?

Ik ben een tijdje geleden behoorlijk tegen de lamp aan gelopen. De zwaardere medicijnen, de spanning in huis, het constante vechten tegen toegeven en tegelijkertijd niks kunnen doen. Het was te veel. toen was het boem. Met een gigantische ruzie tussen Yorick en mij knapte ik. Hysterisch zat ik te schreeuwen. Dat er tegelijkertijd iets bij hem knapte was ook wel te voorzien. Voorheen deed ik voornamelijk het huishouden, nu kreeg hij dat erbij. Ik was boos, zat vol woede tegen de wereld en gaf iedereen de schuld van mijn toestand. Er volgde een aantal weken van complete spanning bij ons thuis. Ruzie op Ruzie en uitbarsting op uitbarsting. Totdat hij zei het is klaar.

Het voelde als een messteek door mijn hart. Niet alleen bij mij, maar ook bij hemzelf. We waren aangekomen bij ons dieptepunt. Rock bottom. Van de relatie, van mijn geestelijke gesteldheid, van alles. Wat hebben wij toen gedaan? Wij hebben alle issues, zaken en problemen op een grote hoop gelegd, die opgepakt en op een zijspoor gedumpt. We gingen er de rest van de zomervakantie niet meer over hebben. Gewoon echt niet. Hebben we ook niet meer gedaan. Alles was ineens weg. Woede, frustraties, irritaties, het lag allemaal daar op een zijspoor. We hebben een heerlijke week samen gehad. Hij ging op kamp en ik was blij toen hij weer terug was. Vijf dagen gezellig met zijn allen en toen gingen hij en Zoey op kamp en wij naar Zeeland. Echt uitgerust, genoten en daarna weer terug naar huis.

Nu was er bij thuiskomst wel een puntje. Ik ga hier niet over uitweiden. Dat heeft geen nut. Eigenlijk maakte het ook helemaal niet uit. Eigenlijk maakte niets uit. De hele zooi op dat hele zijspoor niet. Alles was gewoon een grote hoop vol met kleine dingen die er echt niet toe doen. Aan het einde van de vakantie was er dan ook vrij weinig nog over van de irritaties en de spanning, die is zo goed als weg. Door alles aan de kant te zetten hadden we ineens veel meer het overzicht over het grote geheel in plaats van de “micromanaging” die we deden. Er kwam weer begrip. Wij gingen weer praten. Echt praten. Wij zijn een dag weg geweest met zijn twee en die was geweldig. Wij hebben gelachen en genoten.

Ik leg Yorick veel meer uit hoe ik mij voel en praat veel meer over dingen. Ik ben best slim en ben geen leek op het gebied van psychologie. Klinkt heel stom, maar ik heb echt genoeg meegemaakt met verschillende psychisch beschadigde mensen en heb er veel informatie over gelezen. Dat vingertje dat altijd wees naar anderen is een beetje gaan omdraaien. Niet dat ik mijzelf nu de schuld geef van alles, maar het schuift een beetje op naar die depressie en die burn out. Het niet kunnen relativeren. Het niet kunnen loslaten. Alles op mijzelf betrekken en mij alles aantrekken. Ook toegeven dat sommige dingen niet haalbaar zijn.

Ik kan niet normaal functioneren. Als ik dat kon, dan zou ik wel werken. Het is een zwaar en zeer langzaam leerproces. Als je verf koopt en vervolgens 2 maanden wacht omdat je iedere dag wel ergens te veel pijn hebt, of gewoon weg geen energie hebt om het te doen, kun je het dan nog wel? Grenzen aangeven is een ding, je eigen grenzen zien is een ander. Dat is wat ik nu op dit moment aan het leren ben. Mijn eigen grenzen zien. Als ik doodop ben van twee uurtje in een druk winkelcentrum, dan komt dat niet omdat iedereen voor mijn voeten loopt, of omdat de mensheid soms een grote bleude massa is. Nee, dan komt dat omdat ik dat gewoon niet aan kan op dit moment. En dat is niet erg. Doe ik het gewoon eventjes niet meer. Bouw ik het op. Ga ik niet meer op zondag, maar op een dinsdag. Zo ben ik ook gestopt als secretaris (dit wordt nog officieel bekend gemaakt, als mensen van de groep dit lezen. Maar dan weten jullie al een beetje waarom). Er hangt gewoon momenteel te veel negativiteit waar ik niet mee om kan gaan op dit moment.

Het is lastig om toe te geven. Dinsdag zei ik het. Een lastige beslissing die mij niet helemaal niet raakt. Ik zeg zo vaak mogelijk dat het geen falen is, zo ga ik het tenminste niet denken. Op donderdag het gesprek op het uwv gehad. Ik kreeg mijn lijst te zien. Mijn lijst met wat ik allemaal wel kon. Ik kan wel 30 min lopen, zitten of staan achter elkaar (langer niet) als dit iedere 10 min afgewisseld word. Ik kan een ommetje maken, ik kan tot 10 kilo tillen, ik kan reguliere diensten draaien en van de +6000 functies zou ik er 2 kunnen doen mits er genoeg begeleiding is. Je snapt dat dit best heftig is om te horen. Ik zit er dan ook behoorlijk mee. De zwaardere werkzaamheden kan ik vanwege lichamelijke klachten niet doen, de lichtere niet omdat ik daar mentaal niet toe in staat ben.

Ik ben ongeschikt om te werken. Zo ver was ik al, maar dat ik zo ongeschikt ben….. Dat is wel even schrikken en eigenlijk heel confronterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.