We mogen weer

De eerste schooldag. Een zinnetje wat je nu bij vrijwel alle mamabloggers terug gaat lezen. Het cliché verhaal van het weer mogen. De ochtendroutine gaat weer in volle gang, die stomme wekker gaat weer veel te vroeg af en na een week tel je alweer af naar de volgende vakantie.

Voor mij is het nooit het we mogen weer, maar we moeten weer. Yorick zei eens dat mijn kinderen ophalen van school toch een magisch moment voor mij blijft. Dat klopt. Vind ik het leukste van de dag. Ze ophalen. Toen ze kleiner waren al. Dan zijn ze toch blij om mij weer te zien en heb ik ze gemist.

Hoewel ze het leuk vinden om mij te zien, komen ze nooit rennend op mij af. Lily af en toe, maar meestal niet. Mijn kinderen zijn de grootste treuzelaars van de hele school en komen standaard als een van laatste naar buiten. Deden ze altijd al. Ik kreeg daar eens een opmerking over van de eigenaar van de eerste BSO waar ze op zaten. Hij zei het alsof het aan mijn opvoeding lag en de kinderen niet naar mij luisterde. Ze wilde gewoon niet mee. Ze wilde nog even een spelletje afmaken, nog even iets drinken, een plas doen of iets anders. Tja en met toentertijd drie, kan dat wel eens eventjes duren voordat je weg bent. Die opmerking heb ik mij toen veel te veel aangetrokken en leer ik nu pas loslaten. En ja, we waren vanochtend bijna te laat en 2 minuten voor de bel ging pas binnen, maar goed, wat wil je?

Ik wil geen gehaast en gestresseerd persoon meer zijn zoals ik eerst was. Ik zie waar het me heeft gebracht. Ik heb een hekel aan te laat komen (mensen die veel te vroeg komen kan ik echter ook niet waarderen) en probeer het ook echt op mijn kinderen over te brengen om door te werken. Maar wat doe je als je kind absoluut niet dooreet en zo koppig is dat er niets tegen gedaan kan worden? Eerst aankleden (gaat ook langzaam) maar dan heeft ze al honger. Eerst eten is ook lastig, ze zit dan zo lang aan tafel. Niet laten eten? Dat is ook niks. Je kan maar zo vaak zeggen dat ze moet dooreten en boos worden helpt ook niet. Dan wordt zij boos, verdrietig of helemaal tegendraads en werkt het helemaal niet meer. Dus moeten we doorgaan hoe het gaat. Mensen die nu denken IK heb DE gouden tip. Ik heb ze allemaal al gehoord en geprobeerd. Zelfs als je denkt, deze nog niet, yup geprobeerd. Maar ik heb geen zin en al helemaal geen energie om naast haar te staan en haar aan te moedigen door te werken.

Dat ze oud genoeg zijn om hun eigen boterhammen te smeren wil niet zeggen dat ik dat niet kan doen. Deed ik eerste altijd. Alle boterhammen op een stapel en bijna alsof ik aan een emballageband stond een na een smeren en inpakken. Bekers naast elkaar en inschenken. Alles klaarleggen op tafel. Pakjes drinken, koekje voor de kleine pauze en zelfs nog in de tas doen. Gymtas erbij, instrument niet vergeten met de klapper, huiswerk in de map, deed ik allemaal. Tot het niet meer ging. Tot ik niks meer kon. Dat ik een schema nodig had en iedere dag, iedere week moest kijken wanneer wie iets moest meenemen. Toen moesten ze het zelf. Konden ze wel, alleen nooit geleerd. Ik wilde dat graag voor hun doen. Moest het ook altijd zelf doen en voelde me speciaal als mijn moeder het deed. Ik wilde hun dat gevoel geven. Iedere dag opnieuw laten weten dat ik van ze houd. Zo nam Zoey vroeger iedere dag een banaan mee. Daar tekende ik iets op. Een gezichtje, een hartje, een zonnetje, kreeg soms zelfs verzoekjes. Volgens mij vond de juf het niks ofzo. Andere kinderen die dat ook wilde. Wat liet ik toch met mij sollen.

Is het omdat ik jonger ben dat mijn opvoedkundige manieren in twijfel worden getrokken? Is het omdat de rest dit als niet standaard ziet en mij zo in een op ander hokje wille plaatsen? Ze is jong en alleen, alles wat ze doet is niet goed. En maar proberen te voldoen aan alles, rennen en alles doen. Om zes uur opstaan, VSO, School, BSO, om 5 uur thuis komen, eten maken, eten, douchen en naar bed. Jarenlang achter elkaar. Ik had iedere vakantie vrij dat wel. Soms zei iemand iets, dat Zoey iets wel of niet super lekker vond of dat Joni een bepaald ding super leuk vond. Zoals Lily die het boek van de Gruffalo uit haar hoofd kende en ik er nog nooit van had gehoord. Wat heb ik toch veel gemist.

Nu dit schooljaar is het anders. Vorig jaar ook al trouwens, maar goed. Nu zit ik thuis. Dankzij al dat rennen, haasten en stressen. Door alles opzij te zetten om maar te voldoen aan dat perfecte plaatje. Dat plaatje bestaat niet. Dat proberen we los te laten, duurt even hoor. Het is vreemd om thuis te zitten na jaren en jaren van maar constant doorgaan. Zeker omdat het nu niet lukt. Het is geen keuze, maar noodgedwongen.

Dus lieve mama’s, laat het los. Breng je kinderen naar school, en haal ze op omdat je blij bent ze weer te zien. Dat je weer tijd met ze door mag brengen. Weer geen race-mama die zo veel van her naar der rijd en alles op alles zet om het allemaal zo perfect mogelijk te doen. Het enige wat er van komt is dat het op een dag helemaal niet meer lukt.

Dus ik ga, want ik mag zo weer mijn kinderen ophalen. Heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.