Zoey Rianne

Zoey is op zomerkamp en ik was daar aan toe. Het is de laatste week van de zomervakantie die eraan komt en vijf weken is een lange tijd. Ze is al een aantal keren logeren. Bij haar twee oma’s, bij haar tante en nu dus op kamp. Ze was er zelf ook wel aan toe hoor, even lekker uitrazen, maar ik misschien nog wel het meeste.

Zoey is geboren tijdens een storm met een weeënstorm. Toen ze geboren was stonden de straten van Bossier city helemaal blank en hebben die nog een aantal dagen zo vol gehouden. Liggend in het ziekenhuis heb ik hier vrij weinig van gemerkt (van de storm buiten dan, die weeënstorm, geloof me, die voel je wel). Behalve op de rit weer naar huis toen er overal bliksem insloeg en wij 2 uur moesten rijden voor een ritje van 20 min. Het verraderlijke is dat als je heuveltjes in de straat hebt, je niet kan zien hoe diep de dalen zijn daar tussen in. Bij eentje kwam er water binnen (oops) en bij een andere moesten we weer omkeren.

Zoey is zelf ook een beetje een storm. Ze is druk (thuis dan), wild en heeft de eerste 10 jaar van haar leven gerend in plaats van gelopen. Niet alleen in haar doen is ze dit, ook van binnen raast er een storm door Zoey heen. Nooit heeft ze geduld en de gedachtes razen in een wervelkolom rond in haar kleine brein waardoor alles nogal eens door de war kan raken. Als je nog probeert de eerste gedachte af te handelen zijn er alweer drie voorbij gekomen. Niet alleen voor de buitenwereld is dit lastig, voor haar zelf zeer zeker ook.

Op de laatste schooldag ben ik ze gaan halen. Het was de donderdag, op vrijdag hebben ze traditioneel gezien al vakantie. Er was een springkussen/stormbaan gehuurd en haar klas was er in zijn geheel op gegaan voor een foto. Wat er daarna gebeurde weet ik niet precies. Toen ik bij de school aan kwam stond er een ambulance voor, liepen er leerkrachten in gele BHV vestjes en vond ik Zoey met een vriendinnetje huilend alleen op het speelplein. Bleek dat het speeltoestel door het gewicht van de klas was ingezakt en er kinderen op elkaar zijn gevallen. Eentje moest mee omdat ze pijn aan haar nek had, ter controle en er waren er een paar in paniek geraakt. Zoey kreeg dit ook niet helemaal goed verwerkt. De juf trouwens ook niet, die hebben we nog getroost. Zoey zei meteen dat ze nooit meer op zo’n ding gaat want ze zijn levensgevaarlijk. Zij meent dit overigens ook nog.

Toen ze gekalmeerd was zijn we de school in gegaan voor een laatste controle. Ze vond haar gymschoenen nog ergens op de grond en verzekerde mij er van alles te hebben. Eergisteren vroeg ik haar waar haar waterdichte rugzakje was. Die ligt op school. Het vervelende hieraan is, is dat ik haar al een week lang, meermaals per dag, had gevraagd om dingen te gaan zoeken die ze nodig had zodat deze indien nodig nog aangeschaft konden worden. Gisteren bij het inpakken vroeg ik haar om 10 onderbroeken te pakken. (6 dagen kamp, niet onredelijk). Die had ze niet. Op zich ook bijzonder, ik weet zeker dat ze er meer heeft, ze had ze gewoon niet opgeruimd toen ze uit de was kwam of niet in de wasmand gestopt. Ze had er ook meer in haar kast liggen. We waren zelfs twee weken terug nog nieuwe gaan kopen. Nog een voorbeeld is dat ik haar vroeg het parkeerkaartje in mijn blauw/groene portomonnee te stoppen (ik heb er meerdere, niet naar vragen). Ze had 2 minuten later mijn roze vast en was het kaartje kwijt. “Ze kan er niets aan doen” galmt het dan door mijn hoofd terwijl ik mijn rust probeer te bewaren.

Nu denk je, dat valt toch wel mee. Ze let niet op haar omgeving en loopt dus regelmatig tegen mensen aan, of gaat voor ze lopen en verminderd dan haar snelheid. Je moet constant opletten waar ze is als je ergens naar toe gaat en alles expliciet aan haar uitleggen. Huid op huid contact werkt het beste. Dan lijkt het alsof je haar even “aard” en ze ook echt even aanwezig is en een connectie maakt. Ze snapt trouwens wel gewoon alles hoor. Ze is niet een of ander wazig type dat zwevend overal doorheen loopt (dat is eerder Lily). Ze let gewoon echt niet op. Behalve als je denkt dat ze bezig is en ze stiekem je gesprekken afluistert. Zeer vervelend. Vooral als ze het niet snapt en tussendoor vragen gaat stellen. Of uren later vragen stelt over iets en je eerst 10 minuten bezig bent met achterhalen waar de vraag op betrekking heeft.

Denk je nu, nou, dit klinkt allemaal wel een beetje autistisch, dan heb je wel een beetje gelijk. Zo heeft zij haar eigen routine’s en kleine ritueeltjes die zij moet volgen. Als dit niet loopt raakt ze een beetje in paniek. Dan voelt ze zich misselijk en gaan haar handen over haar oren en sluit ze zich af. Tegenwoordig komt ze er wel veel sneller uit. Het is ook niet lastig om er rekening mee te houden, alleen opletten dat het niet te obsessief wordt. Zo heeft ze zich ineens bedacht misselijk te worden als ze in de auto zit tenzij ze kauwgom heeft. is dit vervelend? niet echt. Tot ze er geen heeft. Tot ze ineens bij iemand in de auto zit die dit niet heeft, of waar dit niet mag.

Dus ja, een weekje rust. Ook voor mama. Ik houd zo veel van haar en mis haar nu (ze is ook al 27,5 uur weg). Toch heb ik het eventjes nodig. Even gewoon ergens kunnen gaan zitten en eten zonder problemen. zonder dat iemand gaat rekenen hoeveel televisie ze nog kan kijken als we zo en zo laat weg gaan. Wat wel echt een pluspunt is, ze staat vrijwel iedere dag op de minuut naast ons omdat ze naar bed moet (heeft een beetje storing als ik zeg dat ze nog een kwartiertje extra krijgt, maar goed). het is vaak even aanpassen, maar om het even niet te hoeven is ook wel eens lekker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.