Iedere baby is speciaal

Ik had laatst een klein gesprekje met een mama. Ze is pas bevallen van haar derde kindje na een hele zware zwangerschap en met de nodige dingetjes naderhand (nachtjes ziekenhuis, baby onder de lamp e.d.). Zij vond dat de aandacht die je bij een derde kindje krijgt toch echt veel minder als bij een eerste of zelfs een tweede.

Ik deel die mening. Ik hoorde het overigens ook veel in facebook mama/baby groepen. De tweede baby kreeg duidelijk minder kaartjes en veel minder bezoek dan de eerste. Niet iets wat je zou verwachten als je zwanger bent. Je wilt graag je kleine wondertje delen met de wereld. Het is vrij kwetsend als de wereld dit niet interessant genoeg vind.

In de kraamweken zat ik hier best mee. Mensen die geen interesse toonde. Krijg je een kaartje, dan stuur je een kaartje. Ofzo dat dacht ik tenminste. Op mijn werk was het een traditie dat er een soort van geboortemand werd gemaakt. Daar stopte iedereen van het personeel (was een middelbare school) vrijblijvend een cadeautje in voor de baby. Ook ik deed dit de 2 jaar dat ik er werkte bij iedere baby. Het was niet verplicht, maar ik vond het een leuk idee. Zelfs in mijn kraamverlof zag ik een mailtje voorbij komen van een meisje die zo blij was met haar mand. Je kan je voorstellen dat ik hier erg naar uit keek. Vooral ook omdat ik van mijn collega’s nog geen kaartje had gekregen. In de laatste week voor de schoolvakantie ging ik dan ook langs bij de directrice om over mijn contract te praten. Ik had nog niets gehoord en moest zelf dit gesprek aanvragen. Ik had chocolaatjes met van die blauwe muisjes op meegenomen. Ik ging er van uit dat ook ik een mand zou krijgen. Helaas was dit niet zo. Een beetje gekwetst probeerde ik er niet veel van te maken. Contract werd ook niet verlengt aangezien mijn vervanger het ook goed deed en zij daardoor geen vast contract mocht geven maar hem een jaarcontract moest aanbieden. Dubbel kut. (nu ging het al niet zo lekker met me, maar ik was er nog niet helemaal achter dat ik een postnatale depressie had). Ik had mijn auto op de parkeerplaats van een hotel gezet en heb daar geloof ik een half uur zitten huilen. Aan het einde van de zomer was er een afscheidsfeestje. Nou ja, de jongens deden pizza’s bakken en cocktails drinken en nodigde mij uiteindelijk uit als zijnde van afscheid (werd het misschien nog gefinancierd). Als sectie gaven wij altijd een loopauto met blokken erin als cadeau als iemand een baby heeft gekregen. Ik had er al aan 3 mee betaald. Nu verwachte ik dit dus als cadeautje. Ze hadden nog geen van alle een kaartje gestuurd, en op bezoek komen ook niet. Ik verwachtte iets. Iets voor de baby, iets voor mij als afscheid. Ik kreeg niks. Ik had een mooi boek voor de sectie gekocht omdat ik niet zomaar weg wilde gaan. Kreeg een bedankt voor je inzet en tot ziens. Nou, als je al een depressie hebt, helpt dit er niet bij hoor.

En zo zijn er meerdere mensen. Wij hebben veel kaartjes gestuurd, maar er veel minder gekregen. Bezoek is er bijna helemaal niet geweest. De bedankjes liggen nog allemaal boven in een doos. Uren werk had ik aan het verven van die doosjes en het knippen van de tule. Ik vond het zo erg. Ik wilde zo graag ons wondertje delen. Ik wilde zo graag dat Yorick zijn zoontje kon showen. “Koop maar niet te veel 62/68 want daar krijg je zoveel van”. Uiteindelijk alles zelf gekocht.

Nu denkt mijn familie, ho maar wij wilde heel veel langskomen maar konden/mochten niet. Ja dat zit er ook nog bij. Als je een kindje hebt kan al je aandacht naar dat kindje gaan. Dan kun je inplannen hoe je wilt. Als je een tweede krijgt is de eerste in de meeste gevallen nog niet zo oud en is ook gewoon thuis. Link Is mijn vierde kindje en zijn zussen gaan alle drie al naar school. Die laatste schoolweken zijn altijd zo hectisch. Juf/meester cadeautjes die gemaakt moeten worden. Brengen in de ochtend, halen in de middag. Afpreken met vriendinnetjes. Musicals, schoolkamp, afscheid van groep 8. Allemaal dingen waar ik naar toe wilde gaan en allemaal dingen die ontzettend veel energie vreten. Zeker als het warm is en als je pas bevallen bent. Zeker als je voor de bevalling al helemaal op was, de bevalling zwaar was, de kraamzorg kut en je nog steeds niet goed kan lopen door de hele nasleep van de bekkeninstabiliteit. Ik krijg soms te horen dat ik mensen weg hield. Ik hield niet mensen weg omdat ik ze niet bij me wilde. Ik hield mensen weg omdat ik even voor mijzelf en mijn eigen herstel moest kiezen. Hoe erg ik dit ook vond.

Ik ben niet van de babyborrels. Achteraf gezien had ik dat wel moeten doen. Misschien was dan toch iedereen gekomen? Ik weet het niet. Misschien kwam het doordat het de vakantie periode was en iedereen er daarna niet meer aan had gedacht? Misschien omdat het al de zoveelste was? Misschien omdat mensen mij niet aardig genoeg vinden? Misschien omdat ik het allemaal niet waard ben en mijn baby daardoor ook niet? Dat zijn de gedachtes die je gaat krijgen. Dat zijn gedachtes die een depressie voeden. Ik zeg niet dat ik hierdoor een depressie kreeg, die komt door een hormoon balans die niet helemaal in balans meer is, maar het helpt ook niet bij het herstel.

Krijg je een kaartje dat een baby is geboren? Stuur een kaartje. Dat is het minste wat je kan doen. Op bezoek gaan is altijd beter, hoe lang geleden de baby ook is geboren, het wordt altijd gewaardeerd. Baby’s zijn speciaal, vier het!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.