Een maand in een oogwenk

Het is een maand geleden sinds mijn laatste blog. Gewoon een hele ffing maand. Om eerlijk te zijn wist ik dat het lang was, maar ik wist niet dat het zo lang was. Een maand zonder blog, zonder te bloggen en zonder ook maar eventjes mijn laptop erbij te pakken. Mijn mailbox durf ik niet helemaal te openen. Misschien laten we die dan eventjes voor morgen…

Het begon een maand geleden, nee stop, eigenlijk veel langer geleden, maar een maand geleden kon ik niet meer. De pijn in mijn vingers en handen was ondraaglijk geworden. Ik kon ze niet meer bewegen en zelfs schakelen in de auto was een uitdaging. Ik ben dan ook wijselijk naar de huisarts gegaan en gezegd dat het zo niet langer meer kon. Ik ben niet van de pilletjes of wat dan ook en loop al jaren met veel te veel pijn. Het toegeven eraan is best lastig. Het toegeven dat je het nodig hebt en dat het zonder niet meer lukt.

De huisarts was het helemaal met mij eens. We hebben het trouwens niet over een klein pijntje wat je met een paracetamolletje kan verhelpen. Het is een gewrichtspijn van overgebruikte gewrichten. De aanhechtingsspieren/pezen zijn bij mij veel te lang en de spieren die je normaliter alleen gebruikt om de ledematen te bewegen, houden bij mij ook nog eens de boel bij elkaar. Dit resulteerd in oververmoeide spieren. Overbelastte pezen die veel te snel slijten door het overmatige gebruik. Dit betekend ook een lenigheid die je niet snel ziet. Ik heb een aandoening die Ehlers-Danlos heet. Door de EDS ervaar ik veel pijn door de gehele dag. Ik ga het niet helemaal uitleggen op dit moment, dat komt vast nog eens. Ga er maar vanuit dat ik pijn voel in bijna gewricht en aansluitingspunt, iedere dag.

Ik kon dus niets meer met mijn vingers en ook lopen ging erg moeizaam toen ik eindelijk zei en nu is het genoeg. Ik kreeg van de huisarts een grappig rond klein pilletje wat ik 2 maal per dag moet innemen. Het zijn retard medicijnen wat wil zeggen dat ze constant een golfje van werkende stof afgeven. Het pilletje heet Tramadol. Heb je vast al eens over gehoord. Het is een opiaat die werkt door bepaalde receptoren in de hersenen af te sluiten, en dan met name de receptoren in je hersenen die pijn ervaren. Daarbij wordt je er lekker duf van.

Het leuke is ook nog eens dat ze een wisselwerking hebben met de citalopram (de antidpressiva) waardoor het gehele effect en bijwerkingen versterkt worden. De eerste week duurde een gemiddeld antwoord op een simpele vraag ongeveer 20 secondes en kreeg ik vrij weinig mee. Ik heb toe geen auto gereden en veel geslapen. Nu 3,5 week later begint mijn lichaam er enigszins aan te wennen. De dufheid is in veeeeeeeel mindere mate aanwezig. Wel ben ik af en toe nog moe en duizelig en voel ik me regelmatig misselijk, alsof ik wagenziek ben. hopelijk wordt dat minder.

De pijn is wel minder. Nog steeds aanwezig en de schouders, knieën en nek doen nog veel pijn door de dag heen, maar ik kon in ieder geval weer eens een blog schrijven. Heb er ook al veel in gedachte gehad! Jullie kunnen dus weer uitkijken naar 1 tot 2 blogjes per week.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.