God save the prom queen

Ik heb het al eens eerder gezegd, mijn middelbare schooltijd was prut. Nou ja als je prut met een K schrijft en dan met hoofdletters en er nog wat uitroeptekens achteraan. Lang geleden trouwens, dat ook nog eens. Hoe ik er dan weer ineens aan kom? Nou door een gesprekje met Joni over haar schoolcarrière.

Joni moet namelijk gaan kiezen tussen HAVO en VWO. Beetje een luxe probleem. Ze wilde zo graag naar het VWO toen ze in groep 8 zat. Ze heeft de hele CITO nog even erdoor geknald en had een mooi advies. Jammer voor haar dat het advies van de docent toch echt iets meer mee weegt. Was ik het overigens helemaal mee eens. Ze was het niet gewend om ook maar iets voor school te hoeven doen of om ook maar een boek open te slaan en fietste overal door heen. Dat was dan ook een beetje haar valkuil tijdens de tweede periode. Toen was de motivatie weg en was ze oh zo zielig met haar 1,5-2 uurtjes huiswerk per dag. Ze had die periode dan ook haar studie uren zelf mogen invullen en is toch wel tegen een aantal lagere puntjes aan gelopen. Periode 3 keek mama een beetje meer mee en voilá het gaat beter. Toen kwam ze met het hele ik wil bij vriendinnetjes zitten, hoewel er ook al een paar hadden aangegeven VWO te willen doen. Nu is ze helemaal bijgedraait en wilt er echt voor gaan. Van mij moet het niet persé vanwege het niveau. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben er trotser op als ze een 6 halen met hard werken dan een 9 met uit hun neus vreten, welk niveau het dan ook is. Daarbij zou het zonde zijn iets niet te doen omdat je te lui bent huiswerk te maken.

Joni is wel een beetje een prom queen heb ik het idee. Ze heeft veel vriendinnen en zegt zelf een van de populairste meisjes uit de klas te zijn. Iedereen heeft haar altijd aardig gevonden en ze is ook echt likeable. Met mama winkelen is echt not done, alleen merken zijn goed genoeg en met sommige dingen kan ze echt aan komen zetten op school hoor! Het veranderd ook nooit.

Zoals ik al zei was mijn middelbareschooltijd prut. Ik werd gepest, genegeerd en ook thuis liep het allemaal niet lekker. Ik paste nergens echt bij. Ben momenteel 13 reasons why aan het kijken op Netflix, misschien komt het daardoor. Ook niet de beste serie om te kijken als je al een beetje sipjes bent. Ken je hem? Ik ben Hannah Baker. Niet vanwege het sexuele geweld trouwens. Eerder tot aan aflevering 10. Steeds enkele vriendinnen die dan weer niet blijven plakken, of bevriend raken met iemand anders. Dan voel je weer die eenzaamheid. In mijn laatste jaar ging ik vaker niet dan wel naar school. Alles was beter dan dat. Hoewel ik ze halverwege ook eens geconfronteerd heb. We hadden een heel gesprek. Ik en een paar meisjes van de klas die steeds nare dingen tegen me zeggen en mijn agenda hadden gevuld met prut-opmerkingen. Die had ik aan de docent laten zien en die had iets gedaan. Hij zorgde voor het gesprek. Hij zorgde ervoor dat ik (ondanks mijn vele absenties) toch mijn examens kon maken. Dat laatste half jaar was ineens heel anders. School zoals school moest zijn.

Mijn MBO was trouwens heeeeel anders. Met 17 jaar begon ik daaraan. Ik was niet lelijk (alles behalve vind ik zelf, en veel andere) en was bekend door de hele school. Niet het leerjaar waar ik in zat, of de studierichting, nee de hele 4 verdiepingen en alle klassen. Toen was ik het wel, de prom queen. En dat ging ook niet goed. Ik genoot zo van alle aandacht. Bizar hoe het kan gaan. Een beetje andere mensen om je heen en ineens ga je van zero naar prom queen. En toch blijft dat verdriet je achtervolgen. Toch kun je dat moment toen je 16 was niet meer weg nemen. Met je glas water en die pijnstillers, het maag leegpompen of het ziek zijn van anti-medicijnen. Dat zwarte gat zit er ook. Blijft er ook altijd zitten. Als een obscuris. Zwarte rook als een vlek wat door mijn gedachtes heen dwaalt en soms naar boven komt. Dan komen die gevoelens weer. Als iemand zegt dat ze me bellen en na 5 maanden nog niets laten horen, als iemand naar me kijkt, fluistert met een ander en dan gaan lachen, als iemand zegt dat ze niet willen dat ik ergens mee naar toe ga of als mijn dochter zegt, oh god, nu ga je zeker naast me lopen door de stad.

Neem ik mijn mede studenten het kwalijk? Soms. Ik wil zeggen het ligt achter me. Het is 20 jaar geleden, ik ben er overheen. Toch niet. Een van die dames werkt bij een lunchroom. Is best raar als ik haar zie. Voel ik me weer zo klein. Nu weet ik dat ze het zelf ook allemaal niet gemakkelijk hadden. Misschien had ik hetzelfde gedaan bij hun, als ik daar de kans toe had. Zo ben ik ook. Niemand heeft het makkelijk. De nerd niet, de prom queen niet, de voetbal held of dat ene rare meisjes (haha the breakfast club dus). Het duurt alleen even voor we het door hebben. Het duurt nog langer voor we er overheen zijn.

Een gedachte over “God save the prom queen

  1. Wow Anouk, wat is je verhaal over je middelbare school tijd herkenbaar. Achteraf misschien wel jammer dat wij nooit zoveel contact hadden anders hadden we er misschien nu heel anders op terug gekeken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.