Baby, Let’s talk

Weten jullie wat het beste medicijn is tegen een depressie? Ik geef een hint, het is iets wat je dagelijks doet. Iets wat doodnormaal is. Wat ieder mens doet vanaf dat ie een jaar of 1 is en daarvoor al ruimschoots begint met oefenen. Het is niet eten, lopen of slapen. Het beste medicijn tegen een depressie is praten. Praten over vanalles en nog wat. Praten over je gevoelens, of wat je meemaakt, je gedachtes en wat je dan ook te binnen schiet. Daarom zijn medicijnen alleen nooit voldoende. Therapie doet meer dan je in eerste instantie denkt of verwacht.

Ik zit niet in therapie. Daar heb ik een reden voor. Ik kan niet goed praten. Heb ik nooit gedaan. Bang voor afwijzing, zelfs van een psycholoog. Ik ken mijzelf en mijn gedachtegangen veel te goed om hier duidelijk over te kunnen communiceren. Dit maakt het lastig. Je komt bij een therapeut en die vragen vaak of je een leuke jeugd hebt gehad. Nou nee, maar dat is niet het issue. Dan gaan ze daar toch maar over door terwijl ik daar op dat moment geen last van heb. Je moet dan een vragenlijst invullen. Heb je spanning in je schouders en nek? Ja dat heb ik. Ik heb een nekhernia gehad en ben daar aan geopereerd, maar die spanning en pijn blijft dus. Ja, zeggen ze dan, maar dat kan ook komen door stress. Ja dat kan inderdaad, maar hoe weet je dat dan? Ik ben op dat moment al klaar met die hele therapie. Ik hoef niet uitgebreid over spanningen en mijn verleden te gaan praten. Ik moet praten over recente dingen, dingen waar ik nu last van heb en hoe ik die oplos.

Door te praten kun je ook je omgeving laten weten hoe het met je gaat. Welke ideeën en gedachtes jij krijgt bij uitspraken die zij doen. Of dat zo bedoeld is of niet. Dat is het lastige dan. Als ze het heel anders bedoelen. Als je dan verweten wordt dat jij het niet snapt omdat jij je verdrietig voelt door iets wat een ander zei of deed. Of dat jij iets zegt wat je helemaal anders bedoelde en dat mensen dat niet snappen en je nog een verwijt krijgt. Dat maakt praten lastig. Je wilt niemand kwetsen. Mensen willen jou ook niet kwetsen, maar doen dat toch. Zijn zij niet schuld, jij ook niet. Is je depressie.

Maar dus praten. Hoe gaat het met je? Goed. Standaard. Soms zeg ik dat ik moe ben. Laatst zei ik kut. Was ik even eerlijk. Heb ik tot elf uur in de avond op de stoep gestaan jankend tegen mijn schoonzusje aan. tja, die dingen gebeuren ook.

Praten is iets wat Yorick en ik altijd goed konden. Wij hebben het eerste jaar geen enkele ruzie gehad. Misschien een klein meningsverschil waar we over praatte en dat was het. Het laatste jaar (en zeker de laatste drie weken) hebben we er meerdere gehad en ik moet gewoon heel eerlijk zijn en zeggen dat het niet helemaal lekker loopt op het moment. Het komt dan toch neer op dat kleine stukje communicatie. Afspraken maken, helder en duidelijk en ons daar aan houden. Niet iets vaags half/half bespreken en dan niet snappen wat de ander wilde. Dat werkt niet. Die depressie heeft erin gehakt. Voor ons allebei. Nee het hangt nog niet aan een zijden draadje en dat laten we ook niet gebeuren. Dus wij gaan praten. Gisteravond nog gedaan. 2 uur lang. Praten. Niet schreeuwen, niet boos worden, geen verwijten, alleen echt praten. Het werkt echt. Klinkt raar, maar ja. Praten helpt.

Een blog trouwens ook. Dat is mijn manier van praten. Ik zie hoe vaak een artikel wordt gelezen. Vind ik altijd wonderlijk. Dat jullie het leuk vinden. Ik heb er ook veel aan. Dus dankjewel. Dankjewel dat jullie willen luisteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.