Angst en trots: Deel 4 en nu…

Angst en trots overheerste hier 4,5 maand lang in ons huisje. Het was een tijd vol spanning, emoties en heel veel wachten. Ik was zwanger en Yorick, die zat in Mali. Niet op vakantie, niet op zakenreis, niet op een of andere stomme oefening, nee. Yorick was op uitzending.

Het is nu een jaar dat hij terug is. Het leven is weer enigszins normaal. Op het feit dat ik ziek thuis zit dan. De eerste week dat hij terug was, was een drukke regelweek met de communie en al. Daarna had hij nog de tijd om de babykamer in elkaar te zetten en alles klaar te maken en daarna was het eigenlijk alleen nog maar wachten tot kleine Linkie zich zou melden. Het probleem met de drukke weken na de terugkomst is dat we er eigenlijk nooit echt over hebben gepraat.

Om eerlijk te zijn wilde ik het ook allemaal niet horen. Ik wilde niets weten over een bermbom onschadelijk maken of dat ze in een bepaalde formatie moesten slapen omdat dit veiliger was. Hij was thuis en het was klaar. Ik kon gaan genieten van de zwangerschap. Of dat was mijn gedachtegang. Het probleem is dat Yorick nooit heeft gezien hoe mijn 4,5 maanden zijn geweest. Het constant bang zijn dat de bevalling te vroeg zou komen en Hij niet op tijd terug in Nederland zou zijn. Of het feit dat ik niet eens meer alleen boodschappen kon doen. Ik reed met de winkelwagen en de kinderen moesten alles uit de schappen pakken voor me. Hebben ze eigenlijk ook altijd zonder te mopperen gedaan, dat wel. Hij had dat nooit gezien, dus hij kon er maar moeilijk rekening mee houden.

Ik ging dus een beetje door mijn eigen grenzen heen. Ik heb al moeite met aangeven wanneer iets wel en wanneer ik iets niet kan en toen ik zwanger was, wilde ik me ook nog eens bewijzen. Dat, en mensen die riepen dat ik zelf voor gekozen had. Ja ik had er zelf voor gekozen zwanger te worden, maar niet voor de pijn of de moeilijkheden. Maar goed. Het was dus voor Yorick ook niet helemaal duidelijk hoe en wat. We hebben toen ook te weinig gepraat. Nooit verteld hoe die 4,5 zijn geweest voor ieder van ons. Blij weer bij elkaar te zijn en daar van genieten, dat is wat we deden.

Het is dan ook duidelijk dat toen Link 6 weken was ongeveer hier een beetje de bom helemaal barstte. Alle opgehoopte frustraties en hormonen kwamen er met een kapot gegooide koffiemok in een keer uit bij mij. Het heeft eventjes geduurd voordat alles wat die mok gebarsten heeft weer helemaal dicht gelijmd is.

Nu een jaar later kijk ik terug op een periode die eigenlijk heel anders had moeten verlopen. Spijt dat ik nooit heb aangegeven hoe slecht het met mij ging. Spijt dat ik niet meer heb genoten van mijn allerlaatste zwangerschap (en dit keer meen ik het!), ook spijt dat ik niet meer steun ben geweest. Ik heb pakketjes gemaakt en geluisterd en nooit echt gemopperd tijdens de uitzending. Dat niet, want als het thuis goed gaat, dan gaat het daar ook goed. Zo was het motto althans een beetje.

Nu zijn we gewoon eerlijk tegen elkaar. Een paar weekjes geleden hebben de film gekeken van zijn uitzending. Dingen die hij gedaan heeft, waar hij bij was. De voertuigen waar in gereden werd, lokale bevolkingen, het kampement waar hij die paar maanden woonden. Ik stond er helemaal open voor om alles te horen. Dat is vooruitgang. Langzaam aan begin ik dingen te verwerken. De verwijten worden al iets minder. Hij was er immers niet toen ik hem nodig had. Hij was er niet toen ik mij ziek moest melden op mijn werk, hij was er niet toen de 20 weken echo gedaan werd, of de groeiecho. Hij was er niet en ik nam hem dat kwalijk. Iets waar hij niets aan kon doen, maar ik ook niet.

Nu gaat het dus langzaam iets beter tussen ons. Ik denk dat we uitzending ook achter ons laten. Dat het gewoon een zware 4,5 maanden waren en meer niet. Nu is hij voorlopig gewoon nog thuis. Met thuis bedoel ik dus gewoon overdag werken en iedere avond thuis. Voorlopig, want ook daar komt een einde aan. Dan komen de oefeningen weer en de weken dat ik er weer alleen voor sta. Op zich had het erger kunnen zijn. Hij zou eigenlijk naar Ermelo moeten gaan en dan een binnenslaper zijn. Dan was hij alleen in het weekend thuis. En dat 2-3 jaar lang. Nu kan dit altijd nog gebeuren. Ook kan er altijd nog een uitzending komen. Ik zeg nooit nooit bij defensie. Ze verzinnen altijd wel weer iets nieuws.

Voor nu gaat het dus en we zien wel wat de toekomst brengt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.