Angst en trots: Deel 3 De thuiskomst

Angst en trots overheerste hier 4,5 maand lang in ons huisje. Het was een tijd vol spanning, emoties en heel veel wachten. Ik was zwanger en Yorick, die zat in Mali. Niet op vakantie, niet op zakenreis, niet op een of andere stomme oefening, nee. Yorick was op uitzending.

Daar is hij. In zijn uniform. Dat leuke groene uniform. Bepakt en bezakt komt hij de glazen deuren door. Ik zie hem naar mij zoeken in de meute mensen. Langzaam waggel ik naar hem toe. Eindelijk weer thuis. Eindelijk weer veilig. Stiekem onbewust geloofde ik het nog niet helemaal. Net zoals toen hij ging. Bij defensie is niets zeker tot het zo ver is. Wat als ze omdraaien? Wat als ze toch langer moeten blijven. Wat als dat stomme vliegtuig weer omdraait. Haha, gefopt hij komt toch niet. Niet echt leuk trouwens, meer een ironische haha. 

Maar daar is hij dan. Het lange wachten is voorbij. Door de drukte komen we niet goed bij elkaar. De kinderen (die vooraan stonden) Zijn als eerst bij hem. Duizend keer heb ik van dit moment gedroomd. Gedacht aan wat er zou gebeuren. Of ik op hem af zou rennen, huilend in zijn armen storten omdat het zware gedeelte nu voorbij is en ik niet meer sterk hoef te zijn. Huilen deden we wel, een beetje. Vooraf heel veel lachen. En een kusje natuurlijk. Maar op hem af rennen en in zijn armen springen, dat deden we dan weer niet. Natuurlijk heb ik mijn bollie met foto’s en met videobellen laten zien, maar toch was het live zien een beetje schrikken. Die was wel erg gegroeid. 

Het was trouwens nog maar de vraag of ik hem kon gaan halen. Autorijden was niet iets wat me erg makkelijk meer af ging. Sowieso was lang zitten een uitdaging geworden (lekker die bekkeninstabiliteit en dikke enkels) en het was toch een uur rijden. Dus ik ben met de kinderen er naar toe gereden, en hij reed terug. Wat wel leuk is, de kinderen hadden een welkom thuis spandoek gemaakt, en in de auto laten liggen. Ook hadden we confetti kanonnen, en die thuis laten liggen. Dus meneer moest zelf terug rijden. Hij moest wel een beetje lachen. “Je waggeld” Zei hij. Ja ik waggelde. Hij niet, hij zag er gespierder en zongebruinder uit. En het uniform maakte het helemaal af.

Thuis was het wel een beetje raar. Ik weet nog dat ik weken heb nagedacht over wat te maken als avondeten. De liefde van de man gaat door zijn maag, aldus mijn filosofie (met een beetje tegenzin van de vetjes van meneer) en dat is zo’n beetje alles wat ik weet over het zorgen voor een man. Met 4,5 maand van die snackpacks en kantine eten vond ik dat iets lekkers wel zijn plaats was. Ik heb alleen echt geen idee meer wat we toen gegeten hebben. De kinderen wilde gourmetten, maar volgens mij hebben we dat niet gedaan. Het kan best dat het spaghetti was, of dat we frietjes zijn gaan halen, of dat ik toch echt mijn best heb gedaan. Ik weet het alleen echt niet meer. Wat op zich wel bijzonder is, aangezien eten iets is wat ik me vaak toch wel herinner.

Een bed voor jezelf hebben en ineens moeten delen is trouwens ook best wel een dingetje. Bijna als de eerste keer dat je bij iemand ligt. Je merkt constant dat er iemand naast je ligt. Niet dat slapen al zo goed ging. Ja, tussen het maagzuur, de rennies, schopjes en plasjes door een beetje. Ook de rest van de routine is weer even aanpassen. Volgens mij hebben wij die eerste week alles samen gedaan. Verloren tijd inhalen denk ik. Niet dat we veel tijd hadden om te wennen. Een week na thuiskomst was de communie van Lily al. Daar moest nog van alles voor gebeuren. Daarna de babykamer in elkaar zetten en de rest van de spulletjes halen en toen wachten op de baby.

Op zich is dat best moeilijk. Het gaat niet geleidelijk aan. Het is ineens, bam en hij is weg en bam hij is weer terug. En dan niet zomaar ineens weer terug, nee een aantal weken thuis terug. Verlof om te kunnen wennen. Je bent dan ook gewoon constant bij elkaar. Er is niets anders om te doen. Je moet ineens rekening houden met elkaar. Regels die een aantal maanden gebogen werden, worden ineens weer wat strakker uitgevoerd en dat is ook wennen. Ook voor de kinderen. Ook voor de mama die denkt ach laat ze toch. Toen hij terug kwam stond er ineens een ander bankstel. Er was zelfs een ander slot op de voordeur (sleutel was afgebroken in het slot, niet vanwege ruzie of iets dergelijks). Op zich is dat ook wel vreemd. Vriendin die ineens veeeeeeeel dikker is met een bewegend mensje in zich. Maar ook wel mooi. Eindelijk die schopjes laten voelen (die had nog niemand mogen voelen, dat wilde ik voor hem bewaren), eindelijk samen. Knuffelen, en gewoon bij elkaar liggen. Vertellend op bed liggen (over alles behalve Mali, daar was ik nog niet aan toe) en elkaars handen vast houden.

Maar toch blijft het wennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.