Angst en trots: Deel 2 Het lange wachten

Angst en trots overheerste hier 4,5 maand lang in ons huisje. Het was een tijd vol spanning, emoties en heel veel wachten. Ik was zwanger en Yorick, die zat in Mali. Niet op vakantie, niet op zakenreis, niet op een of andere stomme oefening, nee. Yorick was op uitzending.

4,5 maand is een lange tijd. van 27 december 2017 tot 3 mei 2018. Soms leek het zo snel te gaan en andere keren leek het wel een oneindig durende wachttijd. Constant in een staat van spanning, wat als…

Op zich was het contact wel te doen. Hij had gewoon internet op zijn telefoon als hij op het kamp was. Dan konden we videobellen, appen en telefoneren. Dan leek het minder ver. Dan leek het alsof hij weer in Duitsland of op de Harskamp was. Tot ze de poort uit gingen. Dan was het radiostilte. Dan stond ik op actief. De telefoon hield ik bijna krampachtig bij me. Iedere telefoontje (zeker met een niet bekend nummer) is er dan een te veel. Stel je voor ze bellen. Dan kwam dat appje weer dat hij terug was en daarbij ook de hoognodige opluchting.

Het lange wachten begon met de kerstvakantie. De kinderen hebben die week veel films gekeken. Mama lag een beetje depressief in bed. Nou ja de eerste paar dagen dan. Daarna heb ik mijzelf bijeen geraapt en het leven weer opgepakt. We zijn een nieuw bankstel gaan uitzoeken (weer een dagje afstrepen) en hebben een gezellige oudejaarsavond met mijn vader en zus gehad. Het steekt dan toch een beetje hoor. Geen kus om middernacht. Dat zijn de kutste momenten die er zijn. Momenten die je eigenlijk altijd wel samen deelt.

Januari was koud. Het begon te sneeuwen toen hij weg ging en het bleef maar koud. De kerstvakantie was voorbij en we mochten allemaal weer werken en naar school. Het werd lichamelijk wel allemaal wat zwaarder door mijn groeiende buikje. Bandenpijn was erg aanwezig. Dat is het leuke aan je vierde zwangerschap, het is allemaal al drie keer uitgerekt en gaat nu allemaal veel sneller en met een iets groter geweld. Iedere zwangerschap is toch echt een aanslag op je lichaam en ik ben zelf ook niet de jongste meer. Het ontspannende in de kerstvakantie was toch weer een groot contrast met het werken en het begon al een beetje moeilijker te worden.

Februari was koud en een opgefokte ellende. Mijn enkels waren klotsende waterballonnen geworden en mijn bloeddruk was op zijn laagst. Dan kun je dus niets doen! Slapen ging niet meer door de pijn in mijn bekken en ook werken werd een uitdaging. Halve dagen schreef de bedrijfsarts voor. (beetje jammer dat er geen vervanger was voor de middagen en het mij dus een beetje kwalijk werd genomen dat er werk bleef liggen.) We gingen op vakantie waar ik toch wel echt heel chagrijnig was. Overspannen, hormonen, de spanning. Het kan allemaal en allemaal even slecht. Zeker als het gewoon een combinatie is.
We zijn toen op vakantie geweest. Is trouwens een tip van het thuisfront comité uit en is echt een goede tip. Breek het lange wachten door met een kleine vakantie. Dan heb je iets om naar uit te kijken halverwege en is het niet een lange zit.

Maart was druk. Verjaardagen, babyshower, een thuisfrontcontactdag, het bankstel wat geleverd werd. Het was lekker druk. of nou ja lekker. Het slapen ging bij mij steeds moeizamer en mijn lichaamstemperatuur leek te zijn gestegen met een gemiddelde van 10 graden. Ik liep in mijn t-shirt rond en had het nog warm terwijl mensen om mij heen nog de winterjas aan hadden. Mijn babyshower was trouwens wel echt leuk! De thuisfrontcontactdag ook. Samen naar de Burgers Zoo en daar een live connectie hebben met de mannen en vrouwen in Mali. Dan ga je zoeken op een groot scherm, gemaakt met een webcam met een slechte internetverbinding naar je vriendje. Je weet wel, man met donker haar en baard in uniform. Alleen zijn 90% van de mannen daar donker behaard, bebaard en in leger uniform. We hebben hem wel gevonden hoor! Dat was wel leuk, maar dan is ook weer echter dat hij daar zit.

April ging te langzaam. Ik zat al thuis, niet meer in staat te werken. Twee maal aan de CTG gelegen en bang bij ieder kwaaltje, pijntje, kuchje en hikje van de kleine meneer dat ik zou gaan bevallen. Dat was wel moeilijk. Daar liggen en niet weten of je nu moet bellen of niet. Uiteindelijk was er niets en mocht ik weer naar huis. Plat liggen, en zo veel mogelijk! Benen omhoog voor het vocht, borst omhoog voor het maagzuur en maar liggen. Het was een erg zware maand. Lichamelijk, maar ook emotioneel. Ik was zo bang dat ik te vroeg zou gaan bevallen en dat Yorick het zou missen. De babykamer was alleen nog niet af. Ja geverft (in januari al), en het kamertje stond er (in dozen, sinds januari). De rest van de spullen had ik nog niet. Ik bleef het uitstellen en uitstellen. Ik wilde helemaal niet alleen het badje gaan uitzoeken. Ik wilde dat samen doen. Pasen was stom. Dat wilde ik zo graag samen met hem vieren. We zijn wel gewoon eitjes gaan zoeken en bij alle opa’s en oma’s op bezoek geweest. We zijn gaan gourmetten in de avond en al. Maar man was het stom.

Mei kwam dan eindelijk en met hem mijn lieve vriendje. Op 3 mei mochten wij weer richting Eindhoven om hem op te halen. De dames hadden een spandoek gemaakt (en in de auto lagen liggen uiteraard) en we zaten vol spanning te wachten op het vliegtuig. Uiteraard eerst een half uur omgereden omdat we het allemaal niet konden vinden, maar dat geeft niet. Bang dat ik te laat was kwam ik lekker verward aan. Vertraging. Het zal ook eens niet. Daar in die mooie hal mochten we wachten. En wachten. en Wachten. Tot daar dan eindelijk het vliegtuig aan kwam. Dan zie je hem lopen en wil je er meteen op af. Dan moet je nog wachten. En nog wachten. En nog wachten. Dan komt hij. Eindelijk….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.