Angst en trots: Deel 1 Het vertrek

Angst en trots overheerste hier 4,5 maand lang in ons huisje. Het was een tijd vol spanning, emoties en heel veel wachten. Ik was zwanger en Yorick, die zat in Mali. Niet op vakantie, niet op zakenreis, niet op een of andere stomme oefening, nee. Yorick was op uitzending.

Ik weet niet meer wanneer hij het vertelde. Het is zo vaak ter sprake gekomen. Ik heb nieuws wat je niet zo leuk vind. Vaak als hij net thuis kwam van zijn werk en ik groente stond te snijden met een groot koksmes. Dan prikte de tranen bij het snijden, dat weet ik wel nog. Dan een week later, het gaat toch niet door. Zo vaak zou hij al moeten zijn gegaan en ging het niet door. Ik weet niet meer hoe hij het zei. Hij probeerde mij duidelijk te maken dat het dit keer wel echt zo was. Ik snapte het ook wel, maar in mijn achterhoofd bleef ik denken en hopen dat het weer afgeblazen werd.
Zelfs de familiedagen, de thuisfront informatiedag, de nabestaande map thuis, al het regelen. In mijn achterhoofd bleef ik hopen dat hij toch niet zou gaan. Misschien ook maar goed eigenlijk.
De precieze datum wisten we nog niet. Het ongevere (nee klopt, is geen woord) tijdstip wel. Daar hebben we ook rekening mee gehouden bij het maken van onze liefdesbaby. Ach, het is maar de helft van de zwangerschap. Zo veel mis je dan niet. Ik weet nog dat ik het meende toen ik het zei. Het is maar een zwangerschap. Lily ging me zo makkelijk af en Zoey eigenlijk ook al. Het kan toch alleen maar makkelijker worden. Ik kan dit wel aan. (haha grapjas).

In de weken ernaartoe waren er veel dingen die geregeld moesten worden. De garage moest worden omgebouwd naar slaapkamer (was de dag voor vertrek zo goed als af) want er moest een babykamer komen. Die moesten we ook nog uitzoeken.
De kerst was anders. Beladen. Er moest ingepakt worden. Cadeautjes waren vooral handig om mee te nemen. Een mapje met foto’s van ons, een nieuwe toilettas, die dingen vooral. Een trui die hij veel later pas kon aandoen. Het is een vreemde kerst als je lief erna weg moet gaan.
Inpakken heeft hij alleen gedaan. Ik zag het hem wel doen in het voorbijlopen. Natuurlijk wel de mama checklist nagelopen of hij alles wel bij zich had.
Een weekje, twee weekjes, zes weekjes, je raakt daar op een gegeven moment een beetje aan gewend. Het is niet leuk, maar je vind je eigen draai. Een week weg, een week terug, een week weg, zo ging het vaak. Als hij langere tijd thuis was duurde ook dat weer lang. Maar zo lang, dat was toch wel even anders.
Ik zou hem gaan missen, zo ontzettend. Toen hij aan het inpakken was wilde ik het liefste de tas uit zijn handen graaien en alles er weer uit halen. Niet gedaan natuurlijk. In gedachtes ben ik nog dramatischer dan in het echt.
Vaak heb ik in zijn armen gehuild, nog vaker als ik alleen was. Hoofd omhoog, borst vooruit. Hij moet met een goed gevoel kunnen gaan. Zich geen zorgen hoeven maken. Niet met ons in zijn achterhoofd zijn werk daar gaan doen. Dat gaat niet.

Op 27 december 2017 was het zo ver. Het moment waarvan ik al een tijdje wist dat zou komen, maar het een beetje ontkent tot de laatste minuut. In de vroege ochtend vertrokken wij met een volle auto naar Eindhoven. Het uurtje ernaartoe was beladen en stil. De tranen prikte achter mijn ogen, zoals ze al vaker gedaan hadden. De kinderen zaten op hun Nintendo’s op de achterbank te spelen, zich niet helemaal bewust van wat er zou veranderen de komende periode. Het blijft moeilijk om zoiets uit te leggen. Je snapt het zelf nauwelijks. Het besef hoe lang 4,5 maand nou eigenlijk is, het is eigenlijk niet te bevatten.
Op het vliegveld was de stemming, bedroeft. Nouja, onder het thuisfront dan. De militairen voelen dan toch een andere soort spanning. Ja ze gaan je missen, maar ze gaan ook op uitzending. Het missen is dan maar een bijzaak waar ze niet te veel over na moeten denken. De focus ligt (zoals het eigenlijk hoort) bij de missie.
De zwangere ik moest, eenmaal aangekomen, uiteraard gaan plassen. Door de mensenmassa heen, om de kerstbomen die nog opstonden (het was immers de dag na kerst), naar de toiletten. Je ziet dan overal tranen om je heen. Ja sorry lieverd, ik hoefde echt niet zo lang te plassen en er was een lange rij (er was helemaal geen rij) Ik heb op de wc even een potje zitten janken.
Het wachten is dan zo erg. Vertraging na vertraging kondigde zich aan. Steeds weer opbouwen tot het moment dat hij moest gaan en dan weer uitstel, opluchting wan t ik had er weer een uurtje bij, maar ook steeds weer het opbouwen naar het moment toe. De derde keer dat er weer vertraging was heeft Yorick ons naar huis gestuurd. Het was eigenlijk niet te doen, steeds weer die spanning en opluchting.

De rit terug was een beetje een waas. Joni zocht muziek uit op spotify, Zoey en Lily zaten weer op hun Nintendo. Het was een emotieloze rit. Geen tranen. Die kwamen pas toen we thuis waren. Die hebben ook een paar dagen geduurd. Overal zag ik hem en lagen spullen van hem. Ik wilde hem zo graag weer knuffelen, kussen, vasthouden en zien. Dan krijg je een appje. Ik ben aangekomen en dan begint het pas echt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.