Het gras lijkt altijd groener, met een insta-filter

Vroeger zeiden ze altijd dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant, tegenwoordig meten we ons niet meer met de buren, maar met de rest van de wereld. Thank you social media. Doe ik trouwens ook gewoon aan mee. Ik denk soms van niet, of zeg soms van niet, maar iedere like op een foto is er een waar ik toch blij van wordt.

We kiezen allemaal de leukste foto’s uit waar we het best op uit zien. Niet die in de ochtend waarbij de make-up nog half over je ooglid uitgesmeerd zit waarbij je met veel te kleine oogjes aan je koffie zit te drinken. Je uitgezakte tieten in je mooie oma nachtjapon van de C&A of zeeman lijken soms te vallen op je nog-te-scheren oerwoud wat met benen noemt en de out of bed look die je soms creëert ziet er toch heel anders dan de werkelijke tornado van haar op je hoofd. Dat zijn de dingen die we niet gaan delen. Nu trouwens ook niet, mocht ik die verwachting hebben geschept. Nee nee, een mooie foto, vanuit de altijd zelfde hoek waarbij ik maar een kin (ok anderhalf) ipv drie. Dan nog een filtertje erop en hopen op likes en misschien wel een volger of twee.

Het volgen van mensen is een tweede puntje. Je zoekt natuurlijk de accounts met de leukste foto’s die de leukste dingen doen. Het lijkt allemaal zo leuk (hetzelfde geld op facebook groepen) om te zien. Dan komt die onzekerheid langzaam aan het hoekje om gekropen. Zo’n klein stemmetje wat dan gaat fluisteren is dat hoe het hoort? Ik denk dat dit ook deels mijn probleem is geweest (en nog is hoor). Toen ik zwanger was zag ik veel shoots voorbij komen. Vrouwen met super mooie kleden in de branding van het strand. Hun handen om hun mooi ronde buik met vaak hun partner achter hun die hun vast hield. Dat was soms best pijnlijk om te zien. Dan miste ik niet alleen Yorick, maar ik wilde dat ook. Ik wilde zo gelukkig zijn als die dames op die foto’s en onbewust dacht ik dat je dat alleen kon zijn als je net zo was. Als je die dingen deed was je blij. Dit is uiteraard gewoon onzin, maar hormonen en een slecht zelfbeeld laten je rare dingen denken.

Pas lagen we op bed. Yorick, Link en ik. Hij lag lekker tussen ons in te slapen en ik fluisterde naar Yorick dat ik van hem hield. Hij gaf een hele grote smile en fluisterde het terug. Geen foto’s of filmpjes of wat dan ook. Gewoon puur ons momentje. Ik besefte toen pas dat dit is wat wij allebei voor ogen hadden toen we zeiden dat we een kindje wilde. Gewoon met zijn drieën even op bed liggen. Volkomen in rust en gewoon even gelukkig. Die momentjes hebben we trouwens wel al vaker gehad, en iedere keer sta ik er even bij stil hoe mooi ze zijn. Met de meisjes trouwens ook hoor.

Toch bekroop me die avond ook een schuldgevoel. Dit is niet alleen hoe ik het voor ogen had, maar wij samen. Hij zat er ook niet op te wachten dat ik mentaal helemaal zou instorten. Hij wilde ook gewoon genieten, net zo goed als dat ik dat wilde, en dat was voor hem ook niet altijd mogelijk. Hij moest de hele zwangerschap ook maar vanaf een skype schermpje bekijken. Laatst hadden we het daarover, hij miste ons ook gewoon, net zoals wij hem miste. Ik vergeet dat nog wel eens. Ik denk meerdere thuisfronters. Het is dan wel je werk, maar je bent ook gewoon liever thuis.

Toen ik begon met Instagram vond ik het leuk om dingen te delen. Nog steeds hoor. Maar het was ook gewoon even stil staan in het moment. Hoe leuk dat wel niet was. Hoewel die momentjes erg sporadisch zijn (baby’s zijn schattig, maar ze kunnen ook krijsen, poepen, slapen en nog veel meer) is het goed om er eventjes bij stil te blijven staan. Ik betrapte me er gisteren namelijk op dat ik een beetje teleurgesteld was in het aantal likes van een aantal foto’s. Iets wat eigenlijk niet zou moeten uitmaken. Een like krijgen is leuk, 20 is leuker en 40 vind ik ongekend veel. Dat zoveel mensen iets van leuk vinden verbaast mij elke keer. Dat is dan ook het gevoel wat ik wil blijven vast houden. Niet zomaar gaan posten omdat ik denk dat anderen dit leuk zouden vinden, maar gewoon omdat ik het wil delen. Omdat ik blij werd van een recept dat is gelukt, of dat ik trots ben op mijn kinderen of vriendje. Gewoon dingen waar ik blij van wordt.

Doen andere ook hoor. Die lopen ook niet 24/7 met hun bolle buikje over het strand. Dat zijn maar momentjes. Ieder huisje heeft toch echt zijn eigen kruisje. Niet gaan meten aan wat mensen laten zien. Of het nu de buren zijn, of op social media. Gewoon blijven doen waar jij gelukkig van wordt.

Zo zien jullie bij mij foto’s van mij, mijn kinderen, mijn aankopen, plantjes, mijn bulletjournal of scrapbooking, een regenboog, of gewoon random dingetjes. Wat zie ik bij jullie? Waar worden jullie nu echt gelukkig van?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.