Mens erger je niet…

Wie kent het leuke bordspelletje niet? In die leuke rode doos met die rare meneer op de voorkant. Of de disney versie, frozen, dora, wat dan ook. Je moet geluk hebben met hoe de dobbelstenen rollen en proberen vier pionnetjes veilig thuis te krijgen. Lijkt een beetje op mijn leven. Hopen dat de dobbelstenen goed vallen en alle vier de kindjes goed terecht komen. Nu het niet ergeren nog.

Maak je toch eens niet zo druk. Yorick zegt het zo vaak. Bijna iedere dag. Iets wat heel makkelijk is om te zeggen, maar moeilijk is om te doen. Je niet druk maken terwijl iedereen alles afmeet wat je doet. Ofzo, dat denk ik.

Iedere blik, ieder gebaar, ieder afzonderlijk woordje wordt (voornamelijk in de avond) helemaal geanalyseerd met een kritische uitkomst. Het is natuurlijk vooral mijn eigen zelfbeeld waar aan gewerkt moet worden. Het negatieve wat ik denk in anderen te zien is vooral hoe ik zelf over mij denk.

Ik had vroeger oorbellen. Van die grote zilveren hoepels, je kent ze wel. Als ik die in deed kreeg ik altijd meer aandacht van mensen/mannen dan wanneer ik ze niet aan had. Nu leek dat alleen maar zo. Die aandacht was er waarschijnlijk altijd al, of ook dan niet. Het viel me niet alleen meer op, ik vatte de blikken/gebaren wellicht anders op.

Momenteel vat ik alles zo negatief op. Best een vervelende eigenschap. Het negatieve probeer ik dan weer te compenseren door extra mijn best te doen. De latten extra hoog leggen. Dit is een beetje de reden van mijn hele situatie. De lat veel te hoog leggen, er alles aan doen om die te halen en dan de teleurstelling als het niet lukt. De lat de keer erna uiteraard wat lager leggen. Dat is dan weer erg laag. Misschien een latje ernaast? Misschien toch een beetje hoger, en dat andere latje ook. En opeens heb je een heel sportpark vol staan met een hoogteparcours waar je nooit doorheen komt en wat zo door elkaar staat dat je niet meer waar te beginnen.

“Maak je niet zo druk. Het geeft niet dat je iets niet af hebt op tijd. Je baby was ziek. Mensen snappen dat wel. Mensen snappen het als je een keertje nee zegt en uitlegt waarom. Iedereen weet dat het niet goed met je gaat. Die medicijnen heb je niet voor niets gekregen.” Soms luister ik wel hoor.

Nu moet ik zeggen dat het met de nieuwe medicijnen (bèta blokkers) wat beter gaat. Ik krijg niet alle zij-informatie meer binnen en verwerk alleen nog maar het noodzakelijke. Grappig hoe een klein pilletje wat je hartslag langzamer maakt ervoor kan zorgen dat je hersenen een beetje beter functioneren. Het verlaagt de spanning namelijk een beetje. Nu is het geen wonderpilletje en zal ik zelf nog veel werk hebben.

Ik ga dan ook een revalidatie traject volgen. Met een wachttijd van vier maanden duurt het even voor ik terecht kan. Leren nee zeggen en leren om te gaan met je energieniveau. Dat zijn dingen die ik daar hopelijk ga leren. Leren om even te accepteren dat mijn nek toch een flinke optater heeft gehad met die hernia en dat ik best mag toegeven niet meer 100% lichamelijk kan functioneren. Ook die dingen zijn zo vermoeiend. (over dat hele gedoe komt een apart blogje).

Ach ja, tot dan blijven we een beetje de dobbelstenen gooien en hopen dat ze goed vallen. En dan vooral niet denken dat dit met mijn manier van gooien te maken heeft! Gelukkig gaat het met die vier poppetjes wel goed.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.