Buikgriep bij een baby

Link heeft een buikgriep en mijn mama-zorg-power draait overuren. Zorgen voor hem en over hem. Ieder flesje wordt er sneller uitgepoept dan dat het erin gaat en de zakjes o.r.s. zijn in vol ornaat aanwezig.

Het is zo zielig als die kleintjes ziek zijn. Hangen en knuffelen bij mama en papa, dat zielige kreuntje dat ze dan geven en het niet kunnen slapen. De wasmachine draait overuren (de luiers kunnen de overheid nattigheid in een keer niet aan), de luiers zijn in bulk gekocht en het is hopen dat we het redden met de doekjes tot we naar de winkel kunnen gaan. Voor de rest is er niet veel aan te doen. Het is gewoon in de gaten houden en bij iedere luier een kwak o.r.s. erachteraan gooien.

o.r.s. staat trouwens voor Oral Rehydration Salts, oftewel zoutjes om je vochtgehalte mee op peil te houden. Het zorgt ervoor dat je lichaam nieuw vocht binnen krijgt en door het zout wordt het net iets beter in je lichaam vast gehouden. Er zit ook glucose/suiker in om je lichaam toch net dat beetje extra te geven. Het mag gebruikt worden door volwassenen, kinderen en zuigelingen. Toch zou ik bij kinderen iets terughoudender zijn om het te geven tot je huisarts heeft gezegd dat het goed is, maar dat is in principe bij alle medicatie ook al is deze vrij te verkrijgen.

Dit is trouwens niet de eerste keer dat ik een baby heb met een fikse buikgriep. In juli 2010 was lieve kleine Lily 8,5 maand oud en kreeg het ook. Het begon met wat waterige ontlasting en koorts. Toen ze niet meer wilde drinken naar de huisarts gegaan. Die had ons toen direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Ze zag er namelijk een beetje gelig van huidskleur uit (vond ik zelf en de arts vond dit ook). Je zorgmachine draait dan overuren. Per seconde komen er ik weet niet hoe veel gedachtes. Ik weet niet eens meer hoe ik bij het ziekenhuis ben aangekomen, met mijn zus? Ik had toen geen auto.

Bij het ziekenhuis aangekomen beginnen de mensen je allemaal vragen te stellen. Je staat daar met je groene boekje in je hand (waar ze overigens nog nooit in hebben gekeken) en probeert je van alles te herinneren. Tegenwoordig schrijf ik dat bij Link allemaal op in een apart boekje waar ook alle gegevens van hem in staan. Bloed prikken bij een uitdrogende baby is ook een ervaring. Ze halen dat uit de hiel en knijpen dan het bloed naar beneden. Het brak mijn hart hoe dat ging. Ze had er naderhand ook echt blauwe plekken van op haar beentje. Ze gaven haar een sonde via dat lieve kleine neusje en ze werd opgenomen met uitdroging. Een buikgriep bij een baby tijdens een hittegolf is gewoon geen goede combinatie, wat je ook doet. Er werd een bed voor mij geregeld en ik mocht de nacht bij haar blijven.

Ik was toentertijd alleenstaand en woonde bij mijn vader. Hij had zich toen vrij genomen om op Joni en Zoey te letten en ook mijn moeder en zus waren een grote steun voor me. Iedere poepluier (en dat waren er veel) werd gewogen en er werd bijgehouden hoeveel vocht ze binnen kreeg en hoeveel er uit ging. Dat ging zo door tot de verhoudingen weer goed waren. Dit duurde tien dagen. Tien dagen waarbij ik bijna niet van haar zijde ben geweken. Na drie dagen kwam er nog een verassing bij. Ik moest naar huis want ook Zoey was ziek. Met haar naar de huisarts en ook doorverwezen naar het ziekenhuis. Er was toen in eerste instantie wat verwarring (die vrouw hoorde toch bij een ander kind?) en toen ze het door hadden waren ze iets zorgzamer.

Lily lag op een tweepersoonskamer waar tot dan toe een ander jongetje had geslapen. De kinderafdeling was vol met uitgedroogde patiëntjes. Gelukkig was er een oplettende verpleegkundige, Zoey zou namelijk in eerste instantie naar de zaal moeten gaan waar een plekje vrij was. Dan zou ik dus tussen mijn kinderen in moeten rennen. Het jongetje werd geruild voor Zoey en wij hadden een privé kamer.

Op dag 5 ongeveer hield ik het niet meer. Joni was jarig dus tussendoor ook nog cadeautjes met haar doen en uitdelen in het kleuterklasje (en dan met een schuldgevoel de andere twee achter laten). Ik ben toen naar huis gegaan om te slapen. Ik weet nog dat er een voetbalwedstrijd was, het w.k. of e.k. en dat Nederland zou spelen. Ik kreeg zelfs een reprimande van een verpleegkundige die mij mee deelde dat als de kinderen echt niet stil te krijgen waren ze mij mochten bellen en dat ik dan MOEST komen en of ik naar huis ging om voetballen te kunnen kijken. Nee mens, ik ben al 5 dagen (en daarvoor ook al) bezig met ieder half uur een luier te verschonen en mijn kinderen te troosten. Ik was helemaal op. Daarna ben ik iedere avond naar huis gegaan met de trein. Jaren later kom je er dan achter dat je dus wel recht op het RonaldmcDonald huis, maar daar heb je dan toch niets meer aan.

Door het hevige gewichtsverlies van Lily toen is ze altijd een beetje kleiner gebleven dat ze eigenlijk zou zijn. Ze groeide op een gegeven moment niet meer, haar lichaam moest eerst weer reserves opbouwen. Dat resulteerde weer in een hele reeks onderzoeken bij de kinderarts. Gelukkig is dat nu allemaal voorbij en zijn Zoey en Lily helemaal gezond.

Door dit alles maak ik me nu wel meer zorgen bij Linkie dan ik anders had gedaan. De nightcare en de huisarts zijn we al langs geweest en ik houd hem constant in de gaten op tekenen van uitdroging. Toch kan niemand zich zoveel zorgen maken als een moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.